Chullin 6

כִּסּוּי הַדָּם נוֹהֵג בָּאָרֶץ וּבְחוּצָה לָאָרֶץ, בִּפְנֵי הַבַּיִת וְשֶׁלֹּא בִפְנֵי הַבַּיִת, בְּחֻלִּין אֲבָל לֹא בְמֻקְדָּשִׁים. וְנוֹהֵג בְּחַיָּה וּבְעוֹף, בִּמְזֻמָּן וּבְשֶׁאֵינוֹ מְזֻמָּן. וְנוֹהֵג בְּכוֹי, מִפְּנֵי שֶׁהוּא סָפֵק. וְאֵין שׁוֹחֲטִין אוֹתוֹ בְיוֹם טוֹב. וְאִם שְׁחָטוֹ, אֵין מְכַסִּין אֶת דָּמוֹ:

Przykazanie zakrywania krwi [dzikich zwierząt i ptactwa] (Kapł. 17:19) jest obowiązkowe w Ziemi Świętej i poza nią, podczas i po istnieniu Świątyni, u zwierząt zabitych za חולין, ale nie w tych, które są ofiarami konsekrowanymi. Dotyczy to wyłącznie dzikich zwierząt i ptactwa, niezależnie od tego, czy były one udomowione, czy też zostały złowione na wolności. Również do כוי, ponieważ jest wątpliwe [czy to zwierzę należy zaliczyć do zwierząt domowych czy dzikich]. Może więc nie zabił go w święto, ale jeśli został zabity [na nim], jego krew nie musi być pokryta [w tym dniu].

הַשּׁוֹחֵט וְנִמְצָא טְרֵפָה, וְהַשּׁוֹחֵט לַעֲבוֹדָה זָרָה, וְהַשּׁוֹחֵט חֻלִּין בִּפְנִים, וְקָדָשִׁים בַּחוּץ, חַיָּה וָעוֹף הַנִּסְקָלִים, רַבִּי מֵאִיר מְחַיֵּב, וַחֲכָמִים פּוֹטְרִין. הַשׁוֹחֵט וְנִתְנַבְּלָה בְיָדוֹ, הַנּוֹחֵר, וְהַמְעַקֵּר, פָּטוּר מִלְּכַסּוֹת:

Kiedy zabito zwierzę i okazało się, że jest to Terefá, lub jeśli zostało zabite dla celów bałwochwalczych, lub jako חולין wewnątrz, lub jako ofiary konsekrowane bez świątyni-dziedzińca; albo ptaka lub dzikiego zwierzęcia skazanego na okaleczenie, R. Meir uważa to za obowiązkowe [zakrycie krwi], ale mędrcy utrzymują: „Nie jest to obowiązkowe”. Kiedy przemienił się w Nebelę w wyniku zabicia go, albo gdy został zabity nożem wepchniętym w jego nozdrza, albo gdy tchawica i przełyk zostały siłą oderwane, zakrywanie krwi nie jest obowiązkowe.

חֵרֵשׁ, שׁוֹטֶה וְקָטָן שֶׁשָּׁחֲטוּ וַאֲחֵרִים רוֹאִין אוֹתָן, חַיָּב לְכַסּוֹת. בֵּינָן לְבֵין עַצְמָם, פָּטוּר מִלְּכַסּוֹת. וְכֵן לְעִנְיַן אוֹתוֹ וְאֶת בְּנוֹ, שֶׁשָּׁחֲטוּ וַאֲחֵרִים רוֹאִין אוֹתָן, אָסוּר לִשְׁחֹט אַחֲרֵיהֶם. בֵּינָן לְבֵין עַצְמָן, רַבִּי מֵאִיר מַתִּיר לִשְׁחֹט אַחֲרֵיהֶן, וַחֲכָמִים אוֹסְרִים. וּמוֹדִים שֶׁאִם שָׁחַט, שֶׁאֵינוֹ סוֹפֵג אֶת הָאַרְבָּעִים:

Gdy osoba głucha i niemy, idiota lub małoletni dokonali uboju w obecności innych [tj. Wykwalifikowanych] osób, te ostatnie są zobowiązane do zakrycia krwi, ale nie wtedy, gdy wyżej [zdyskwalifikowani] dokonali uboju samodzielnie; a zatem również w odniesieniu do zakazu zabijania zwierzęcia i jego młodych [tego samego dnia]: jeśli którakolwiek z tych [niewykwalifikowanych osób] zabiła jedno ze zwierząt w obecności [wykwalifikowanych] osób, drugie zwierzę może nie być po nich zabijany [tego samego dnia]. Jeśli oni sami zabili jedno ze zwierząt, R. Meir zezwala na ubój drugiego po nich [tego samego dnia], ale mędrcy postanawiają, że jest to zabronione; przyznają jednak, że „osoba, która to uczyniła, nie podlega karze czterdziestu chłostów”.

שָׁחַט מֵאָה חַיּוֹת בְּמָקוֹם אֶחָד, כִּסּוּי אֶחָד לְכֻלָּן. מֵאָה עוֹפוֹת בְּמָקוֹם אֶחָד, כִּסּוּי אֶחָד לְכֻלָּן. חַיָּה וָעוֹף בְּמָקוֹם אֶחָד, כִּסּוּי אֶחָד לְכֻלָּן. רַבִּי יְהוּדָה אוֹמֵר, שָׁחַט חַיָּה, יְכַסֶּנָּה, וְאַחַר כָּךְ יִשְׁחֹט אֶת הָעוֹף. שָׁחַט וְלֹא כִסָּה וְרָאָהוּ אַחֵר, חַיָּב לְכַסּוֹת. כִּסָּהוּ וְנִתְגַּלָּה, פָּטוּר מִלְּכַסּוֹת. כִּסָּהוּ הָרוּחַ, חַיָּב לְכַסּוֹת:

Gdyby ktoś zarżnął aż sto dzikich zwierząt lub ptactwa w jednym miejscu, wystarczy jedno przykrycie dla wszystkich. Jeśli w jednym miejscu zabije się wiele ptactwa, wystarczy jedno przykrycie dla wszystkich. Jeśli w jednym miejscu zabito wiele dzikich zwierząt i ptactwa, jedno przykrycie wystarczy dla obu rodzajów. R. Jehuda mówi: „Gdy ktoś zabija dzikie zwierzę, musi najpierw pokryć jego krew, a potem zabić ptactwo”. Gdy ktoś dokonał uboju [dzikiego zwierzęcia lub ptactwa] i nie zakrył krwi, jeśli inna osoba zauważyła to zaniedbanie, ta ostatnia jest zobowiązana zakryć krew. Kiedy krew, po odpowiednim zakryciu, zostanie odsłonięta, nie ma potrzeby jej ponownego zakrywania; ale jeśli okrył go wiatr [a potem został odsłonięty], trzeba go ponownie przykryć.

דָּם שֶׁנִּתְעָרֵב בְּמַיִם, אִם יֶשׁ בּוֹ מַרְאִית דָּם, חַיָּב לְכַסּוֹת. נִתְעָרֵב בְּיַיִן, רוֹאִין אוֹתוֹ כְאִלּוּ הוּא מָיִם. נִתְעָרֵב בְּדַם הַבְּהֵמָה אוֹ בְדַם הַחַיָּה, רוֹאִין אוֹתוֹ כְאִלּוּ הוּא מָיִם. רַבִּי יְהוּדָה אוֹמֵר, אֵין דָּם מְבַטֵּל דָּם:

Gdy krew została zmieszana z wodą, jeśli nadal jest widoczna, obowiązek jej przykrycia pozostaje w mocy. W przypadku zmieszania z [czerwonym] winem [to wino] należy traktować jak wodę. Jeśli została zmieszana z krwią innego zwierzęcia domowego lub dzikiego, krew tę należy uznać za wodę; ale R. Jehudah zauważa: „Jeden rodzaj krwi nie neutralizuje innego rodzaju”.

דָּם הַנִּתָּז וְשֶׁעַל הַסַּכִּין, חַיָּב לְכַסּוֹת. אָמַר רַבִּי יְהוּדָה, אֵימָתַי, בִּזְמַן שֶׁאֵין שָׁם דָּם אֶלָּא הוּא. אֲבָל יֵשׁ שָׁם דָּם שֶׁלֹּא הוּא, פָּטוּר מִלְּכַסּוֹת:

Krew, która wydostaje się [z gardła zwierzęcia podczas przecinania go i odbija się od ściany, itd.] I ta na nożu rzeźniczym jest obowiązkowa przykryć. R. Jehuda mówi: „Kiedy to się dzieje? Kiedy nie ma innej krwi, jak tylko tamta; ale kiedy jest jeszcze inna krew, nie jest to wymagane”.

בַּמֶּה מְכַסִּין, וּבַמָּה אֵין מְכַסִּין. מְכַסִּין בְּזֶבֶל הַדַּק, וּבְחֹל הַדַּק, בְּסִיד, וּבְחַרְסִית, וּבִלְבֵנָה וּבִמְגוּפָה שֶׁכְּתָשָׁן. אֲבָל אֵין מְכַסִּין לֹא בְזֶבֶל הַגַּס, וְלֹא בְחוֹל הַגַּס, וְלֹא בִלְבֵנָה וּמְגוּפָה שֶׁלֹא כְתָשָׁן, וְלֹא יִכְפֶּה עָלָיו אֶת הַכֶּלִי. כְּלָל אָמַר רַבָּן שִׁמְעוֹן בֶּן גַּמְלִיאֵל, דָּבָר שֶׁמְּגַדֵּל בּוֹ צְמָחִין, מְכַסִּין בּוֹ. וְשֶׁאֵינוֹ מְגַדֵּל צְמָחִין, אֵין מְכַסִּין בּוֹ:

Jakimi substancjami wolno przykrywać krew, a czym nie? Dozwolone jest przykrywanie sproszkowanym obornikiem, drobnym piaskiem, zaprawą murarską, skorupami garnków, cegłami lub glinianą pokrywą [lub korkiem] beczki, a mianowicie. gdy te substancje zostały sproszkowane, ale nie z niesproszkowanym obornikiem, grubym piaskiem, cegłą lub pokryciem z gliny, które nie zostały ubite. Nie można go też przykryć przez zwykłe umieszczenie na nim naczynia. Rabbon Simeon ben Gamaliel przedstawił to jako zasadę: „Dozwolone jest przykrywanie jakąkolwiek substancją, która podtrzymywałaby wegetację, ale nie substancjami niezdatnymi do wzrostu roślin”.