Talmud do Nazir 2:9
הֲרֵינִי נָזִיר, וְנָזִיר כְּשֶׁיִּהְיֶה לִי בֵן, הִתְחִיל מוֹנֶה אֶת שֶׁלּוֹ וְאַחַר כָּךְ נוֹלַד לוֹ בֵן, מַשְׁלִים אֶת שֶׁלּוֹ וְאַחַר כָּךְ מוֹנֶה אֶת שֶׁל בְּנוֹ. הֲרֵינִי נָזִיר כְּשֶׁיִּהְיֶה לִי בֵן וְנָזִיר, הִתְחִיל מוֹנֶה אֶת שֶׁלּוֹ וְאַחַר כָּךְ נוֹלַד לוֹ בֵן, מַנִּיחַ אֶת שֶׁלּוֹ וּמוֹנֶה אֶת שֶׁל בְּנוֹ, וְאַחַר כָּךְ מַשְׁלִים אֶת שֶׁלּוֹ:
(Gdyby ktoś powiedział :) „Będę Nazirejczykiem” i („Będę) Nazirejczykiem, kiedy będę miał syna” [przyjmując na siebie naziretyzm, bez kwalifikacji i inny naziretyzm, gdy ma syna] —jeśli zaczął liczyć swoje, a potem urodził mu się syn, kończy swoje [najpierw i przynosi ofiarę], a potem liczy się za jego syna. (Gdyby powiedział :) „Będę Nazirejczykiem, kiedy będę miał syna” i („Będę) Nazirejczykiem” [przyjmując najpierw naziretyzm dla swojego syna i zaczynając liczyć własne, po czym syn urodził mu się przed upływem trzydziestu dni], zawiesza swoje własne, liczy za syna, a potem uzupełnia własnego. [Odkąd bowiem po raz pierwszy przyjął na siebie naziretyzm dla swojego syna, jak tylko się narodzi, musi zawiesić własne i liczyć na syna, a potem dopełnić własnego.]