Talmud do Ketuwot 4:5
לְעוֹלָם הִיא בִרְשׁוּת הָאָב, עַד שֶׁתִּכָּנֵס לִרְשׁוּת הַבַּעַל לַנִּשּׂוּאִין. מָסַר הָאָב לִשְׁלוּחֵי הַבַּעַל, הֲרֵי הִיא בִרְשׁוּת הַבָּעַל. הָלַךְ הָאָב עִם שְׁלוּחֵי הַבַּעַל, אוֹ שֶׁהָלְכוּ שְׁלוּחֵי הָאָב עִם שְׁלוּחֵי הַבַּעַל, הֲרֵי הִיא בִרְשׁוּת הָאָב. מָסְרוּ שְׁלוּחֵי הָאָב לִשְׁלוּחֵי הַבַּעַל, הֲרֵי הִיא בִרְשׁוּת הַבָּעַל:
Ojciec nie jest zobowiązany do karmienia swojej córki [za życia. Po jego śmierci córki są karmione z jego majątku jako warunek kethubah. Odnosi się to nie tylko do jego córki, ale także do jego syna, od ojca, który nie musi karmić ani swoich synów, ani córki, kiedy są nieletni, chyba że jest człowiekiem zamożnym; to znaczy od bogatego człowieka, od którego bet-din bierze siłę (jako że mieszkańcy miasta są na ogół zmuszani do dawania jałmużny) i karmią nim jego młodych synów i córki. A jeśli nie jest człowiekiem rozsądnym, zganiaj go, mówiąc mu, że okrutne jest nie karmić swoich dzieci, że (jeśli odmówi ich karmienia) jest gorszy niż dzikie zwierzęta, które są miłosierne dla ich młody. Ale nie mogą go zmusić do karmienia ich, niezależnie od tego, czy są to mężczyźni, czy kobiety. Dzieje się tak tylko wtedy, gdy są (zaledwie) młodzi; ale jeśli są bardzo młode, poniżej szóstego roku życia, bet-din zmusić ojca i odebrać mu siłą, aby je nakarmić, niezależnie od tego, czy są to mężczyźni, czy kobiety. Wyjaśnił to R. Elazar b. Azaryah przed mędrcami w Winnicy Yavneh (tak zwanej, ponieważ siedzieli tam rząd za rzędem, na planie winnicy)]: „synowie odziedziczą, a córki będą nakarmione”. [Wśród warunków panujących na ketubie mężczyźni dziedziczą kethubę swojej matki, a kobiety karmią się z jego majątku.] Tak jak synowie nie dziedziczą [kethuba matki aż do śmierci ojca], tak córki nie są karmione. [z majątku ich ojca na warunkach ketuba] aż do śmierci ojca.