כֹּהֵן הֶדְיוֹט לֹא יִשָּׂא אַיְלוֹנִית, אֶלָּא אִם כֵּן יֶשׁ לוֹ אִשָּׁה וּבָנִים. רַבִּי יְהוּדָה אוֹמֵר, אַף עַל פִּי שֶׁיֶּשׁ לוֹ אִשָּׁה וּבָנִים, לֹא יִשָּׂא אַיְלוֹנִית, שֶׁהִיא זוֹנָה הָאֲמוּרָה בַתּוֹרָה. וַחֲכָמִים אוֹמְרִים, אֵין זוֹנָה אֶלָּא גִיּוֹרֶת וּמְשֻׁחְרֶרֶת וְשֶׁנִּבְעֲלָה בְעִילַת זְנוּת:
Zwykły Cohein nie może poślubić eilonith (kobiety, która nie może rodzić), chyba że ma żonę i dzieci. [To samo dotyczy Izraelity. „Cohein” pojawia się tylko z powodu sprzeciwu R. Yehudy, który mówi, że Cohein, mimo że ma żonę i dzieci, nie może poślubić eilonitu, w przeciwieństwie do Izraelity. Halacha nie jest zgodna z R. Juda.] R. Juda mówi: Nawet jeśli ma żonę i dzieci, nie może poślubić eilonitu, ponieważ jest ona „strefą”, o której mowa w Torze (Kapłańska 21: 7 ). A mędrcy mówią, że „zonah” jest prozelitą, uwolnioną służącą i kobietą, z którą żyło się bezmyślnie [jak ci, których zakazano przykazaniem negatywnym lub pozytywnym, i, rzecz jasna, odpowiedzialnymi za karę lub sądowa kara śmierci. Ale jeśli ktoś mieszka z niezamężną kobietą, nie czyni jej zonah.]