Taanit 1

מֵאֵימָתַי מַזְכִּירִין גְּבוּרוֹת גְּשָׁמִים. רַבִּי אֱלִיעֶזֶר אוֹמֵר, מִיּוֹם טוֹב הָרִאשׁוֹן שֶׁל חָג. רַבִּי יְהוֹשֻׁעַ אוֹמֵר, מִיּוֹם טוֹב הָאַחֲרוֹן שֶׁל חָג. אָמַר לוֹ רַבִּי יְהוֹשֻׁעַ. הוֹאִיל וְאֵין הַגְּשָׁמִים אֶלָּא סִימַן קְלָלָה בֶּחָג, לָמָּה מַזְכִּיר. אָמַר לוֹ רַבִּי אֱלִיעֶזֶר, אַף אֲנִי לֹא אָמַרְתִּי לִשְׁאוֹל, אֶלָּא לְהַזְכִּיר מַשִּׁיב הָרוּחַ וּמוֹרִיד הַגֶּשֶׁם בְּעוֹנָתוֹ. אָמַר לוֹ, אִם כֵּן, לְעוֹלָם יְהֵא מַזְכִּיר:

Od kiedy zaczynamy wspominać o sile [sprowadzania] deszczu [w Shemoneh Esrai [ , jak mówi rabin Eliezer, od pierwszego dnia święta [Sukkot]]. Rabin Yehoshua mówi, że od ostatniego dnia święta [Sukkot]. Rabin Yehishua powiedział do niego [Rabbi Eliezer], skoro deszcz w święto to tylko znak przekleństwa, dlaczego miałby o tym wspominać? Rabin Eliezer powiedział do niego: Ja również nie powiedziałem, żebym prosił [o deszcz], ale wspomniał: „On sprawia, że ​​wieją i padają deszcze” w odpowiednim czasie. Odpowiedział mu: jeśli tak, to należy zawsze o tym wspominać.

אֵין שׁוֹאֲלִין אֶת הַגְּשָׁמִים אֶלָּא סָמוּךְ לַגְּשָׁמִים. רַבִּי יְהוּדָה אוֹמֵר, הָעוֹבֵר לִפְנֵי הַתֵּבָה בְּיוֹם טוֹב הָאַחֲרוֹן שֶׁל חַג, הָאַחֲרוֹן מַזְכִּיר, הָרִאשׁוֹן אֵינוֹ מַזְכִּיר. בְּיוֹם טוֹב הָרִאשׁוֹן שֶׁל פֶּסַח, הָרִאשׁוֹן מַזְכִּיר, הָאַחֲרוֹן אֵינוֹ מַזְכִּיר. עַד אֵימָתַי שׁוֹאֲלִין אֶת הַגְּשָׁמִים, רַבִּי יְהוּדָה אוֹמֵר, עַד שֶׁיַּעֲבֹר הַפָּסַח. רַבִּי מֵאִיר אוֹמֵר, עַד שֶׁיֵּצֵא נִיסָן, שֶׁנֶּאֱמַר (יואל ב) וַיּוֹרֶד לָכֶם גֶּשֶׁם, מוֹרֶה וּמַלְקוֹשׁ בָּרִאשׁוֹן:

Nie prosimy o deszcz, chyba że jest blisko [lub w czasie] opadów. Rabin Yehudah mówi: „Ten, który przechodzi przed arką [kantora] w ostatnim dniu święta [Shmini Atzeret]], ostatni [kantor pełniący służbę Musaf] wspomina [że Bg przynosi deszcz], ale pierwszy [ten, który odprawia nabożeństwo Szacharit] nie. W pierwszy dzień Paschy pierwszy [kantor] wciąż o tym wspomina, ale ostatni nie. " Do kiedy należy się modlić o deszcz? Rabin Juda mówi do czasu Paschy; Rabin Meir mówi, że aż minie miesiąc Nissan, ponieważ jest powiedziane [Joel 2:23]: „I sprawi, że spadnie na was deszcz, deszcz wczesny i deszcz późny w pierwszym miesiącu”.

בִּשְׁלשָׁה בְמַרְחֶשְׁוָן שׁוֹאֲלִין אֶת הַגְּשָׁמִים. רַבָּן גַּמְלִיאֵל אוֹמֵר, בְּשִׁבְעָה בוֹ, חֲמִשָּׁה עָשָׂר יוֹם אַחַר הֶחָג, כְּדֵי שֶׁיַּגִּיעַ אַחֲרוֹן שֶׁבְּיִשְׂרָאֵל לִנְהַר פְּרָת:

Trzeciego dnia Mar-Cheshvan należy odmawiać modlitwy o deszcz, ale według rabona Gamaliela, siódmego dnia tego samego miesiąca, a mianowicie piętnaście dni po Święcie Szałasów, aby ostatni Izraelici mogli dotrzeć do rzeka Eufrat.

הִגִּיעַ שִׁבְעָה עָשָׂר בְּמַרְחֶשְׁוָן וְלֹא יָרְדוּ גְשָׁמִים, הִתְחִילוּ הַיְחִידִים מִתְעַנִּין שָׁלשׁ תַּעֲנִיּוֹת. אוֹכְלִין וְשׁוֹתִין מִשֶּׁחֲשֵׁכָה, וּמֻתָּרִין בִּמְלָאכָה וּבִרְחִיצָה וּבְסִיכָה וּבִנְעִילַת הַסַּנְדָּל וּבְתַשְׁמִישׁ הַמִּטָּה:

Jeśli siedemnastego miesiąca Mar-Cheshvan nadejdzie bez deszczu, który jeszcze nie spadł, osoby prywatne rozpoczynają trzy dni postu. Poprzedniej nocy wolno im jeść i pić, i wolno [w sam dzień postu] pracować, kąpać się, namaszczać ciało, nosić [skórzane] buty i wykonywać śluby.

הִגִּיעַ רֹאשׁ חֹדֶשׁ כִּסְלֵו וְלֹא יָרְדוּ גְשָׁמִים, בֵּית דִּין גּוֹזְרִין שָׁלשׁ תַּעֲנִיוֹת עַל הַצִּבּוּר. אוֹכְלִין וְשׁוֹתִין מִשֶּׁחֲשֵׁכָה, וּמֻתָּרִין בִּמְלָאכָה וּבִרְחִיצָה וּבְסִיכָה וּבִנְעִילַת הַסַּנְדָּל וּבְתַשְׁמִישׁ הַמִּטָּה:

Jeśli księżyc w nowiu w Kislev przybył bez deszczu, który jeszcze nie spadł, Beth Din (sąd) zarządzi trzy dni postu publicznego. Poprzedniej nocy możemy jeść i pić, i wolno nam [w sam dzień postu] kąpać się, namaścić ciało, nosić [skórzane] buty i wypełniać obowiązki małżeńskie.

עָבְרוּ אֵלּוּ וְלֹא נַעֲנוּ, בֵּית דִּין גּוֹזְרִין שָׁלשׁ תַּעֲנִיּוֹת אֲחֵרוֹת עַל הַצִּבּוּר. אוֹכְלִין וְשׁוֹתִין מִבְּעוֹד יוֹם, וַאֲסוּרִין בִּמְלָאכָה וּבִרְחִיצָה וּבְסִיכָה וּבִנְעִילַת הַסַּנְדָּל וּבְתַשְׁמִישׁ הַמִּטָּה, וְנוֹעֲלִין אֶת הַמֶּרְחֲצָאוֹת. עָבְרוּ אֵלּוּ וְלֹא נַעֲנוּ, בֵּית דִּין גּוֹזְרִין עֲלֵיהֶם עוֹד שֶׁבַע, שֶׁהֵן שְׁלשׁ עֶשְׂרֵה תַּעֲנִיּוֹת עַל הַצִּבּוּר. הֲרֵי אֵלּוּ יְתֵרוֹת עַל הָרִאשׁוֹנוֹת, שֶׁבָּאֵלּוּ מַתְרִיעִין וְנוֹעֲלִין אֶת הַחֲנוּיוֹת, בַּשֵּׁנִי מַטִּין עִם חֲשֵׁכָה, וּבַחֲמִישִׁי מֻתָּרִין מִפְּנֵי כְבוֹד הַשַּׁבָּת:

Jeśli te [posty] minęły i nie uzyskały [przychylnej] odpowiedzi, Beth Din ogłosi trzy kolejne posty publiczne. Wczoraj wieczorem możemy jeść i pić, ale [w sam dzień postu] nie wolno pracować, kąpać się, namaszczać ciała, nosić [skórzanych] butów i wykonywać obowiązków małżeńskich. Dodatkowo zamykamy łaźnie. Jeśli te [posty] minęły i nie uzyskały [przychylnej] odpowiedzi, Beth Din wyda zarządzenie o siedem kolejnych dni postu, co w sumie zapewni trzynaście publicznych postów. Są one bardziej [surowe] niż wcześniejsze [dni postu], ponieważ [podczas tych nowych postów] wołamy (czy to z szofarem , czy z dodatkową modlitwą Anenu ) i zamykamy sklepy. W poniedziałki, pod wieczór, okiennice sklepowe [sprzedawców artykułów spożywczych] mogą być [luźno] oparte na [to znaczy nie do końca zamknięte, ale pochylone, aby zniechęcić, ale nie całkowicie zabronić kupowania. ], aw czwartki można je całkowicie zdjąć na cześć [zbliżającego się] szabatu.

עָבְרוּ אֵלּוּ וְלֹא נַעֲנוּ, מְמַעֲטִין בְּמַשָּׂא וּמַתָּן, בְּבִנְיָן וּבִנְטִיעָה, בְּאֵרוּסִין וּבְנִשּׂוּאִין וּבִשְׁאֵלַת שָׁלוֹם בֵּין אָדָם לַחֲבֵרוֹ, כִּבְנֵי אָדָם הַנְּזוּפִין לַמָּקוֹם. הַיְחִידִים חוֹזְרִים וּמִתְעַנִּים עַד שֶׁיֵּצֵא נִיסָן. יָצָא נִיסָן וְלֹא יָרְדוּ גְשָׁמִים, סִימַן קְלָלָה, שֶׁנֶּאֱמַר (שמואל א יב) הֲלוֹא קְצִיר חִטִּים הַיּוֹם, וְגוֹ':

Jeśli te [posty] minęły i nie uzyskały [przychylnej] odpowiedzi, zmniejszymy się od angażowania się w transakcje biznesowe; od wznoszenia budynków i sadzenia; i od zaręczyn, zaślubin i wzajemnych pozdrowień, jak ludzie, którzy zostali skarceni [i, że tak powiem, postawieni] na swoim miejscu. Osoby prywatne wracają do postu do końca miesiąca Nissan. Jeśli minęło Nissan, a potem pada deszcz (niektórzy zmieniają słowa na „bez deszczu”, choć nie wszyscy. Ze względu na cytowany werset wydaje się, że należy go pominąć), należy to uznać za przekleństwo , bo tak jest napisane [I Samuela 12:17]: „Czyż dziś nie są to zbiory pszenicy? Wezwę Pana, a ześle grzmoty i deszcz (dowodząc z kontekstu, że deszcz w porze żniwa jest przekleństwem) ). ”