Demaj 4

הַלּוֹקֵחַ פֵּרוֹת מִמִּי שֶׁאֵינוֹ נֶאֱמָן עַל הַמַּעַשְׂרוֹת, וְשָׁכַח לְעַשְּׂרָן, וְשׁוֹאֲלוֹ בְשַׁבָּת, יֹאכַל עַל פִּיו. חָשְׁכָה מוֹצָאֵי שַׁבָּת, לֹא יֹאכַל עַד שֶׁיְּעַשֵּׂר. לֹא מְצָאוֹ, אָמַר לוֹ אֶחָד שֶׁאֵינוֹ נֶאֱמָן עַל הַמַּעַשְׂרוֹת, מְעֻשָּׂרִין הֵן, אוֹכֵל עַל פִּיו. חָשְׁכָה מוֹצָאֵי שַׁבָּת, לֹא יֹאכַל עַד שֶׁיְּעַשֵּׂר. תְּרוּמַת מַעֲשֵׂר שֶׁל דְּמַאי שֶׁחָזְרָה לִמְקוֹמָהּ, רַבִּי שִׁמְעוֹן שְׁזוּרִי אוֹמֵר, אַף בְּחֹל שׁוֹאֲלוֹ וְאוֹכְלוֹ עַל פִּיו:

Ten, kto kupuje produkty od tego, kto nie jest godny zaufania w sprawie dziesięciny i zapomniał o jej dziesięcinie; i prosi go [sprzedawcę] w szabat, może go zjeść według jego słowa [sprzedawcy]. O zmroku, pod koniec Szabatu, nie może jeść, dopóki nie odda dziesięciny [produktu]. Jeśli nie znalazł go [sprzedawcy w szabat], [a] inna osoba, która nie jest godna zaufania w sprawie dziesięciny, mówi do niego: „Otrzymują dziesięcinę”, może jeść według swojego słowa. O zmroku pod koniec szabatu nie może jeść, dopóki nie odda dziesięciny. [Jeśli chodzi o] Terumat Ma'aser [część dziesięciny przekazywanej kapłanowi] z Demai [z których nie jest pewne, czy dziesięcina została już pobrana], która wróciła na swoje miejsce [została z powrotem zmieszana z produktem z którego został wzięty], rabin Szimon Szezuri mówi: „Nawet w dzień powszedni pyta go i je według jego słowa [sprzedawcy]”.

הַמַּדִּיר אֶת חֲבֵרוֹ שֶׁיֹּאכַל אֶצְלוֹ, וְהוּא אֵינוֹ מַאֲמִינוֹ עַל הַמַּעַשְׂרוֹת, אוֹכֵל עִמּוֹ בַּשַּׁבָּת הָרִאשׁוֹנָה, וְאַף עַל פִּי שֶׁאֵינוֹ מַאֲמִינוֹ עַל הַמַּעַשְׂרוֹת, וּבִלְבַד שֶׁיֹּאמַר לוֹ מְעֻשָּׂרִין הֵן. וּבְשַׁבָּת שְׁנִיָּה, אַף עַל פִּי שֶׁנָּדַר מִמֶּנּוּ הֲנָיָה, לֹא יֹאכַל עַד שֶׁיְּעַשֵּׂר:

Ten, kto narzuca przyjacielowi przysięgę, że będzie jadł z nim, a on [przyjaciel] nie ufa mu w kwestii dziesięciny; on [przyjaciel] powinien jeść z nim w pierwszy szabat, nawet jeśli nie ufa mu w sprawie dziesięciny, ale tylko wtedy, gdy [gospodarz] powie mu: „Oni [pokarm] otrzymują dziesięcinę”. W drugi szabat, nawet jeśli [gospodarz] ślubował [nie otrzymywać] od niego korzyści [jeśli nie je], nie może jeść, dopóki nie odda dziesięciny.

רַבִּי אֱלִיעֶזֶר אוֹמֵר, אֵין אָדָם צָרִיךְ לִקְרוֹת שֵׁם לְמַעְשַׂר עָנִי שֶׁל דְּמַאי. וַחֲכָמִים אוֹמְרִים, קוֹרֵא שֵׁם וְאֵינוֹ צָרִיךְ לְהַפְרִישׁ:

Rabin Eliezer mówi: „Nie trzeba wyznaczać dziesięciny z Demai dla biednego człowieka ”. A mędrcy mówią: „On to wyznacza, ale nie musi tego rozdzielać”.

מִי שֶׁקָּרָא שֵׁם לִתְרוּמַת מַעֲשֵׂר שֶׁל דְּמַאי וּלְמַעְשַׂר עָנִי שֶׁל וַדַּאי, לֹא יִטְּלֵם בְּשַׁבָּת. וְאִם הָיָה כֹהֵן אוֹ עָנִי לְמוּדִים לֶאֱכֹל אֶצְלוֹ, יָבֹאוּ וְיֹאכְלוּ, וּבִלְבַד שֶׁיּוֹדִיעֵם:

Jeśli ktoś wyznaczył Terumat Ma'aser z Demai lub dziesięcinę dla biednego człowieka, która z pewnością nie została oddana jako dziesięcina, nie powinien ich rozdzielać [aby dać księdzu lub biednej osobie] w Szabat. Jeśli ksiądz lub ubogi miał w zwyczaju jeść w jego domu, mogą przyjść i zjeść, o ile ich poinformuje.

הָאוֹמֵר לְמִי שֶׁאֵינוֹ נֶאֱמָן עַל הַמַּעַשְׂרוֹת, קַח לִי מִמִּי שֶׁהוּא נֶאֱמָן וּמִמִּי שֶׁהוּא מְעַשֵּׂר, אֵינוֹ נֶאֱמָן. מֵאִישׁ פְּלוֹנִי, הֲרֵי זֶה נֶאֱמָן. הָלַךְ לִקַּח מִמֶּנּוּ, וְאָמַר לוֹ לֹא מְצָאתִיו וְלָקַחְתִּי לְךָ מֵאַחֵר שֶׁהוּא נֶאֱמָן, אֵינוֹ נֶאֱמָן:

Jeśli ktoś mówi do kogoś, kto nie jest godny zaufania odnośnie do dziesięciny: „Kup [produkuj] dla mnie od tego, komu ufasz lub od tego, kto daje dziesięcinę”, to on [posłaniec] nie jest zaufany. [Jeśli ktoś mówi] „Od takiej a takiej osoby”, to [posłaniec] jest zaufane. Gdyby poszedł kupić od niego [wskazaną osobę], ale powiedział do niego [nadawcy]: „Nie mogłem go znaleźć i kupiłem dla ciebie od kogoś innego, któremu ufano”, to on [posłaniec] nie jest zaufany.

הַנִּכְנָס לְעִיר וְאֵינוֹ מַכִּיר אָדָם שָׁם, אָמַר, מִי כָּאן נֶאֱמָן. מִי כָּאן מְעַשֵּׂר. אָמַר לוֹ אֶחָד, אֲנִי, אֵינוֹ נֶאֱמָן. אָמַר לוֹ, אִישׁ פְּלוֹנִי נֶאֱמָן, הֲרֵי זֶה נֶאֱמָן. הָלַךְ לִקַּח מִמֶּנּוּ, אָמַר לוֹ, מִי כָּאן מוֹכֵר יָשָׁן. אָמַר לוֹ, מִי שֶׁשְּׁלָחֲךָ אֶצְלִי, אַף עַל פִּי שֶׁהֵן כְּגוֹמְלִין זֶה אֶת זֶה, הֲרֵי אֵלּוּ נֶאֱמָנִין:

Jeśli ktoś wchodzi do miasta i nie zna tam nikogo, mówi: „Kto tu jest godny zaufania? Kto tu daje dziesięcinę?”. Jeśli ktoś odpowie „Jestem”, nie jest mu ufany. Jeśli powiedział, że „taka a taka osoba jest godna zaufania”, jest zaufany. Jeśli pójdzie kupić od niego i powie mu: „Kto tutaj sprzedaje Yashan [ziarno z poprzedniego roku, które można jeść]?” Jeśli odpowie: „Osoba, która cię do mnie wysłała”, nawet jeśli jest to tak, jakby świadczyły sobie wzajemnie usługi, są im zaufane.

הַחַמָּרִים שֶׁנִּכְנְסוּ לְעִיר, אָמַר אֶחָד, שֶׁלִּי חָדָשׁ וְשֶׁל חֲבֵרִי יָשָׁן, שֶׁלִּי אֵינוֹ מְתֻקָּן וְשֶׁל חֲבֵרִי מְתֻקָּן, אֵינָן נֶאֱמָנִין. רַבִּי יְהוּדָה אוֹמֵר, נֶאֱמָנִין:

Jeśli poganiacze osłów wjechali do miasta, a ktoś powiedziałby: „Moim [produktem] jest Chadash [zboże z bieżącego roku, którego nie wolno jeść], a moim kolegą jest Yashan ” [lub] „Mój nie został naprawiony [tj. dziesięcina] i moje koledzy zostały naprawione ”- nie są im ufane. Rabin Yehudah mówi: są godni zaufania.