Arachin 2

אֵין בָּעֲרָכִין פָּחוּת מִסֶּלַע, וְלֹא יָתֵר עַל חֲמִשִּׁים סָלַע. כֵּיצַד, נָתַן סֶלַע וְהֶעֱשִׁיר, אֵינוֹ נוֹתֵן כְּלוּם. פָּחוֹת מִסֶּלַע וְהֶעֱשִׁיר, נוֹתֵן חֲמִשִּׁים סָלַע. הָיָה בְיָדָיו חָמֵשׁ סְלָעִים, רַבִּי מֵאִיר אוֹמֵר, אֵינוֹ נוֹתֵן אֶלָּא אֶחָת. וַחֲכָמִים אוֹמְרִים, נוֹתֵן אֶת כֻּלָּם. אֵין בָּעֲרָכִין פָּחוּת מִסֶּלַע, וְלֹא יָתֵר עַל חֲמִשִּׁים סֶלַע. אֵין פֶּתַח בַּטּוֹעָה פָּחוּת מִשִּׁבְעָה, וְלֹא יָתֵר עַל שִׁבְעָה עָשָׂר. אֵין בַּנְּגָעִים פָּחוּת מִשָּׁבוּעַ אֶחָד, וְלֹא יָתֵר עַל שְׁלשָׁה שָׁבוּעוֹת:

Nie ma oceny mniej niż jeden sela , ani więcej niż pięćdziesiąt selaim . Jak to? Jeśli ktoś zapłacił sela i stał się bogaty, nie trzeba dawać [więcej]. Ale jeśli ktoś dał mniej niż sela i stał się bogaty, musi zapłacić pięćdziesiąt selaim . Jeśli ktoś miał w swoim posiadaniu pięciu selaimów , rabin Meir mówi: Nie trzeba dawać więcej niż jednego. Mędrcy mówią, że trzeba dać wszystko. Nie ma oceny mniej niż jeden sela , ani więcej niż pięćdziesiąt selaim . Nie ma żadnego ponownego otwarcia dla kobiety, która błądzi [w obliczaniu] liczenia niddah wcześniej niż siedem, ani później niż po siedemnastu dniach. Żadne oznaki trądu nie są zamknięte na mniej niż tydzień, ani dłużej niż dwa tygodnie.

אֵין פּוֹחֲתִין מֵאַרְבָּעָה חֲדָשִׁים הַמְעֻבָּרִים בְּשָׁנָה, וְלֹא נִרְאֶה יָתֵר עַל שְׁמֹנָה. שְׁתֵּי הַלֶּחֶם נֶאֱכָלוֹת אֵין פָּחוּת מִשְּׁנַיִם וְלֹא יָתֵר עַל שְׁלשָׁה. לֶחֶם הַפָּנִים נֶאֱכָל אֵין פָּחוּת מִתִּשְׁעָה וְלֹא יָתֵר עַל אַחַד עָשָׂר. קָטָן נִמּוֹל אֵין פָּחוּת מִשְּׁמֹנָה וְלֹא יָתֵר עַל שְׁנֵים עָשָׂר:

Nigdy nie ma mniej niż cztery pełne miesiące w roku, ani też nie wydawało się właściwe [mieć] więcej niż osiem. Sztei Halechem [dwa zakwaszone bochenki pszenicy przyniesione w ofierze na Szawuot, które zezwalały na używanie nowego zboża do składania ofiar świętych] zostały zjedzone nigdy wcześniej niż drugiego dnia ani później niż trzeciego dnia. Lechem Hapanim [dwanaście, specjalnie ukształtowane przaśne chleby oferowane każdy Szabat na złotym stole w świątyni] nigdy nie jadłem wcześniej niż dziewiątego dnia, ani później niż jedenastego dnia. Niemowlę nie może być nigdy obrzezane wcześniej niż ósmego dnia ani później niż dwunastego dnia.

אֵין פּוֹחֲתִין מֵעֶשְׂרִים וְאַחַת תְּקִיעוֹת בַּמִּקְדָּשׁ וְלֹא מוֹסִיפִין עַל אַרְבָּעִים וּשְׁמֹנֶה. אֵין פּוֹחֲתִין מִשְּׁנֵי נְבָלִין וְלֹא מוֹסִיפִין עַל שִׁשָּׁה. אֵין פּוֹחֲתִין מִשְּׁנֵי חֲלִילִין וְלֹא מוֹסִיפִין עַל שְׁנֵים עָשָׂר. וּבִשְׁנֵים עָשָׂר יוֹם בַּשָּׁנָה הֶחָלִיל מַכֶּה לִפְנֵי הַמִּזְבֵּחַ. בִּשְׁחִיטַת פֶּסַח רִאשׁוֹן, וּבִשְׁחִיטַת פֶּסַח שֵׁנִי, וּבְיוֹם טוֹב רִאשׁוֹן שֶׁל פֶּסַח, וּבְיוֹם טוֹב שֶׁל עֲצֶרֶת, וּבִשְׁמוֹנַת יְמֵי הֶחָג, וְלֹא הָיָה מַכֶּה בְּאַבּוּב שֶׁל נְחשֶׁת אֶלָּא בְּאַבּוּב שֶׁל קָנֶה, מִפְּנֵי שֶׁקּוֹלוֹ עָרֵב. וְלֹא הָיָה מַחֲלִיק אֶלָּא בְאַבּוּב יְחִידִי, מִפְּנֵי שֶׁהוּא מַחֲלִיק יָפֶה:

W Świątyni nigdy nie ma mniej niż dwudziestu jeden [ Shofar ] wybuchów i nigdy więcej niż czterdzieści osiem. Nigdy nie ma mniej niż dwóch harf ani więcej niż sześciu. Nigdy nie ma mniej niż dwa flety ani więcej niż dwanaście. Przez dwanaście dni w roku grało na flecie przed ołtarzem: Przy zabiciu [ ofiary na Pesach ] pierwszej Pesach , przy zabiciu [ ofiary Pesach ] na drugą Pesach , w pierwszy dzień święta Pesach , w święto Szawuot i w osiem dni Sukot. I nie grali na fajce z brązu, ale na piszczałce z trzciny, bo jej dźwięk jest słodszy. Do finału użyto też tylko jednej fajki, bo to przyjemny finał.

וְעַבְדֵי הַכֹּהֲנִים הָיוּ, דִּבְרֵי רַבִּי מֵאִיר. רַבִּי יוֹסֵי אוֹמֵר, מִשְׁפְּחוֹת בֵּית הַפְּגָרִים וּבֵית צְפָרְיָא וּמֵאֶמָּאוֹם הָיוּ מַשִּׂיאִין לַכְּהֻנָּה. רַבִּי חֲנַנְיָא בֶּן אַנְטִיגְנוֹס אוֹמֵר, לְוִיִּם הָיוּ:

Oni [tj. Muzycy Świątyni] byli [zabrani] niewolnikom kapłanów - [to] są słowa rabina Meira; Rabin Yose powiedział: byli z rodzin z Bet Hapegarim, Bet-Zipparya i z Emaus, miejsc, z których księża żenili się [kobiety]; Rabin Chanina ben Antigonos powiedział: byli lewitami.

אֵין פּוֹחֲתִין מִשִּׁשָּׁה טְלָאִים הַמְבֻקָּרִין בְּלִשְׁכַּת הַטְּלָאִים, כְּדַי לַשַּׁבָּת וְלִשְׁנֵי יָמִים טוֹבִים שֶׁל רֹאשׁ הַשָּׁנָה, וּמוֹסִיפִין עַד לְעוֹלָם. אֵין פּוֹחֲתִין מִשְּׁתֵּי חֲצוֹצְרוֹת, וּמוֹסִיפִין עַד לְעוֹלָם. אֵין פּוֹחֲתִין מִתִּשְׁעָה כִנּוֹרוֹת, וּמוֹסִיפִין עַד לְעוֹלָם. וְהַצִּלְצָל לְבָד:

W komorze owiec nigdy nie było mniej niż sześć badanych owiec, co wystarczyło na szabat i [dwa] święta Rosz ha-Szana, a ich liczbę można było zwiększać w nieskończoność. Nigdy nie było mniej niż dwie trąbki, a ich liczbę można było zwiększać w nieskończoność. Lir nigdy nie było mniej niż dziewięć, a ich liczbę można było zwiększać w nieskończoność. Ale był tylko jeden talerz.

אֵין פּוֹחֲתִין מִשְּׁנֵים עָשָׂר לְוִיִּם עוֹמְדִים עַל הַדּוּכָן, וּמוֹסִיפִין עַד לְעוֹלָם. אֵין קָטָן נִכְנָס לָעֲזָרָה לַעֲבוֹדָה אֶלָּא בְשָׁעָה שֶׁהַלְוִיִּם עוֹמְדִים בַּשִּׁיר. וְלֹא הָיוּ אוֹמְרִים בְּנֵבֶל וְכִנּוֹר אֶלָּא בַפֶּה, כְּדֵי לִתֵּן תְּבַל בַּנְּעִימָה. רַבִּי אֱלִיעֶזֶר בֶּן יַעֲקֹב אוֹמֵר, אֵין עוֹלִין לַמִּנְיָן, וְאֵין עוֹמְדִים עַל הַדּוּכָן, אֶלָּא בָאָרֶץ הָיוּ עוֹמְדִין, וְרָאשֵׁיהֶן מִבֵּין רַגְלֵי הַלְוִיִּם, וְצוֹעֲרֵי הַלְוִיִּם הָיוּ נִקְרָאִין:

Na platformie nigdy nie było mniej niż dwunastu Lewitów, a ich liczba mogła wzrastać w nieskończoność. Żaden nieletni nie mógł wejść na dziedziniec [świątyni], aby wziąć udział w nabożeństwie, chyba że lewici wstawali, aby śpiewać. Ani też [nieletni] nie przyłączyli się do śpiewu na harfie i lirze, ale tylko ustami, aby dodać smaku muzyce. Rabin Eliezer ben Jacob powiedział: nie policzyli w wymaganej liczbie ani nie stali na peronie. Raczej staliby na ziemi, tak aby ich głowy były między stopami Lewitów. I nazwano ich „młodzieńcami lewitów”.