Tosefta do Demaj 6:11
אהַמּוֹכֵר פֵּרוֹת בְּסוּרְיָא, וְאָמַר מִשֶּׁל אֶרֶץ יִשְׂרָאֵל הֵן, חַיָּב לְעַשֵּׂר. מְעֻשָּׂרִין הֵן, נֶאֱמָן, שֶׁהַפֶּה שֶׁאָסַר הוּא הַפֶּה שֶׁהִתִּיר. מִשֶּׁלִּי הֵן, חַיָּב לְעַשֵּׂר, מְעֻשָּׂרִין הֵן, נֶאֱמָן, שֶׁהַפֶּה שֶׁאָסַר הוּא הַפֶּה שֶׁהִתִּיר. וְאִם יָדוּעַ שֶׁיֶּשׁ לוֹ שָׂדֶה אֶחָד בְּסוּרְיָא, חַיָּב לְעַשֵּׂר:
Kto sprzedaje owoce w Syrii i mówi: „Te [owoce] są z ziemi izraelskiej”, ten musi oddać dziesięcinę [zakupiony owoc]. [Jeśli sprzedawca mówi:] "Dziesięcina została pobrana z tych [owoców]", jest mu zaufany, ponieważ usta, które spowodowały zakaz [mówiąc, że pochodzą z Izraela i dlatego wymagają dziesięciny], są ustami, które pozwoliły im [ mówiąc, że dziesięciny zostały już pobrane]. [Jeśli sprzedawca mówi:] „Są moje”, trzeba oddać dziesięcinę. [Jeśli sprzedawca mówi:] „Otrzymali dziesięcinę”, jest mu ufany, ponieważ usta, które spowodowały zakaz, są ustami, które uczyniły je dozwolonymi. Jeśli jednak wiadomo, że [sprzedawca] ma pole w Syrii, trzeba oddać dziesięcinę.