אַלְמָנָה לְכֹהֵן גָּדוֹל, גְּרוּשָׁה וַחֲלוּצָה לְכֹהֵן הֶדְיוֹט, הִכְנִיסָה לוֹ עַבְדֵי מְלוֹג וְעַבְדֵי צֹאן בַּרְזֶל, עַבְדֵי מְלוֹג לֹא יֹאכְלוּ בַתְּרוּמָה, עַבְדֵי צֹאן בַּרְזֶל יֹאכֵלוּ. וְאֵלּוּ הֵן עַבְדֵי מְלוֹג, אִם מֵתוּ, מֵתוּ לָהּ, וְאִם הוֹתִירוּ, הוֹתִירוּ לָהּ. אַף עַל פִּי שֶׁהוּא חַיָּב בִּמְזוֹנוֹתָן, הֲרֵי אֵלּוּ לֹא יֹאכְלוּ בַתְּרוּמָה. וְאֵלּוּ הֵן עַבְדֵי צֹאן בַּרְזֶל, אִם מֵתוּ, מֵתוּ לוֹ, וְאִם הוֹתִירוּ, הוֹתִירוּ לוֹ. הוֹאִיל וְהוּא חַיָּב בְּאַחֲרָיוּתָן, הֲרֵי אֵלּוּ יֹאכְלוּ בַתְּרוּמָה:
Wdowa po arcykapłanie, rozwódka lub chaluca po zwykłym księdzu —jeśli przyniosła mu melogowe niewolnice [To, co kobieta zostawia sobie i nie zapisuje w swojej ketubie, nazywa się „nichsei melog” („majątek zrywający”), gdyż mąż „wyrywa” je, tak jak wyrywa się kurczaki. Albowiem zjada owoce tej własności, a jeśli ich wartość maleje, zmniejszają się dla niej; a jeśli rosną, zwiększają dla niej] i niewolników tzon-barzel [Nichsei tzon-barzel jest majątkiem, który mu przynosi i który jest zapisany w kethubah: "To i za to ja (mąż) zobowiązuję się jej kethuba. " Nazywa się „tzon-barzel”, ponieważ główny pozostaje jak „żelazo”. Bo jeśli wszyscy umrą, mąż musi dokonać zadośćuczynienia. A ponieważ tak liczyli owce (tzon), a pasterz był za nie odpowiedzialny, nawet jeśli wszyscy zginęli, majątek, za który mąż wziął na siebie odpowiedzialność, nazywano „nichsei tzon barzel”].—niewolnicy melogów nie jedzą terumah [bo są jej, a ona jest Chalalah], a niewolnicy con-barzel jedzą. A ci są niewolnikami melogu: jeśli umrą, umrą dla niej; a jeśli się rozmnażają, to powiększają ją. Chociaż on (mąż) jest zobowiązany do ich karmienia, nie jedzą terumah. A ci są niewolnikami con-barzelów: jeśli umrą, umrą dla niego; a jeśli się rozmnażają, to powiększają go. Ponieważ musi dokonać restytucji (jeśli zginą), jedzą terumah.
Jerusalem Talmud Pesachim
There, we have stated: “A slave whom his master gave as mortgage to others and then freed him [in strict law does not owe anything, but for the public good one forces the master to formally manumit him and he writes a bond for his own value. Rabban Simeon ben Gamliel says, only the one who manumits writes.] Who frees? Rav says, either his first or his second master. Rebbi Joḥanan says, only his first master alone is able to free. Rebbi Haggai objected before Rebbi Yose: Does not a baraita disagree with Rav? If a Jew gave a loan to a Gentile on the latter’s leavened matter, it is permitted after Passover. If you say that the Jew has property rights in it, it would be forbidden. What does Rav do with this? Rebbi Yudan said, manumission is made easy, as it was stated: If somebody gives his slave as mortgage, if he sold him, he is not sold; if he freed him, he is freed. The strength of Rebbi Joḥanan is from the following: Rabban Simeon ben Gamliel says, only the manumittor writes. If somebody mortgaged his field to another, then went and sold it, can the creditor not come and foreclose? Rebbi Abbahu said, in this matter Rebbi Joḥanan opened for us a door to illuminate. We do not find that a slave can again be enslaved after having been freed. If that is so, he should not have to write a bond for his value! Rebbi Ila said, it is better that a person say to him, give me the 200 zuz which you owe me than say to him, you are my slave! The rabbis of Caesarea say in Rebbi Nasaʹs name: Rabban Simeon ben Gamliel follows Rebbi Meïr. Just as Rebbi Meïr imposes a fine for words, so Rabban Simeon ben Gamliel imposes a fine for words. As it was stated: With a bond documenting both principal and interest one can collect neither principal nor interest, the words of Rebbi Meïr. But the Sages say, one collects the principal but not the interest.
Ask RabbiBookmarkShareCopy
