Talmud do Sanhedryn 6:6
נִתְעַכֵּל הַבָּשָׂר, מְלַקְּטִין אֶת הָעֲצָמוֹת וְקוֹבְרִין אוֹתָן בִּמְקוֹמָן. וְהַקְּרוֹבִים בָּאִים וְשׁוֹאֲלִין בִּשְׁלוֹם הַדַּיָּנִים וּבִשְׁלוֹם הָעֵדִים, כְּלוֹמַר שֶׁאֵין בְּלִבֵּנוּ עֲלֵיכֶם כְּלוּם, שֶׁדִּין אֱמֶת דַּנְתֶּם. וְלֹא הָיוּ מִתְאַבְּלִין, אֲבָל אוֹנְנִין, שֶׁאֵין אֲנִינוּת אֶלָּא בַלֵּב:
Kiedy ciało rozkłada się [a on już otrzymał pokutę przez swoją śmierć i poniżenie], kości są gromadzone i chowane na swoim miejscu [w kryptach przodków], a krewni (zmarłego) przychodzą i proszą o pomyślność sędziów i świadków, a mianowicie: „Nie mamy nic przeciwko wam w sercach naszych, bo osądziliście sprawiedliwy sąd”. I nie opłakiwali ich (publicznie), aby ich poniżenie było za nich przebłaganiem. Inni mówią: Ponieważ żałoba (aveiluth) pojawia się, gdy grób jest zamknięty kamieniem górnym, a wtedy nie są opłakiwani, ponieważ ich odkupienie nie jest pełne, dopóki ciało nie zostanie zniszczone; a ponieważ żałoba została odsunięta, tak pozostaje]. Ale oni będą nad nimi lamentować, ponieważ „lament” (anina) jest w samym sercu.