Sanhedryn 6

נִגְמַר הַדִּין, מוֹצִיאִין אוֹתוֹ לְסָקְלוֹ. בֵּית הַסְּקִילָה הָיָה חוּץ לְבֵית דִּין, שֶׁנֶּאֱמַר (ויקרא כד) הוֹצֵא אֶת הַמְקַלֵּל. אֶחָד עוֹמֵד עַל פֶּתַח בֵּית דִּין וְהַסּוּדָרִין בְּיָדוֹ, וְאָדָם אֶחָד רוֹכֵב הַסּוּס רָחוֹק מִמֶּנּוּ כְּדֵי שֶׁיְּהֵא רוֹאֵהוּ. אוֹמֵר אֶחָד יֶשׁ לִי לְלַמֵּד עָלָיו זְכוּת, הַלָּה מֵנִיף בַּסּוּדָרִין וְהַסּוּס רָץ וּמַעֲמִידוֹ. וַאֲפִלּוּ הוּא אוֹמֵר יֶשׁ לִי לְלַמֵּד עַל עַצְמִי זְכוּת, מַחֲזִירִין אוֹתוֹ אֲפִלּוּ אַרְבָּעָה וַחֲמִשָּׁה פְעָמִים, וּבִלְבַד שֶׁיֵּשׁ מַמָּשׁ בִּדְבָרָיו. מָצְאוּ לוֹ זְכוּת, פְּטָרוּהוּ, וְאִם לָאו, יוֹצֵא לִסָּקֵל. וְכָרוֹז יוֹצֵא לְפָנָיו, אִישׁ פְּלוֹנִי בֶּן פְּלוֹנִי יוֹצֵא לִסָּקֵל עַל שֶׁעָבַר עֲבֵרָה פְלוֹנִית, וּפְלוֹנִי וּפְלוֹנִי עֵדָיו, כָּל מִי שֶׁיּוֹדֵעַ לוֹ זְכוּת יָבֹא וִילַמֵּד עָלָיו:

Kiedy zapadł werdykt, wyprowadzono go na ukamienowanie. Miejsce ukamienowania znajdowało się poza bet-din [daleko od bet-din, tak że kiedy go tam prowadzili, można było znaleźć coś w jego obronie i zostać oczyszczonym z zarzutów], a mianowicie. (Księga Kapłańska 24:14): „Wyprowadź przeklinającego na zewnątrz itd.” Jeden człowiek stał przy wejściu do bet-din z chustami w dłoni [machając na znak powrotu], a inny jeździł konno (tak) daleko od niego, jak tylko mógł (nadal) go widzieć. Jeśli ktoś powie: „Mam coś do powiedzenia na swoją obronę”, pierwszy macha chustą a jeździec biegnie i zatrzymuje się (egzekucja). A nawet jeśli powie: „Mam coś do powiedzenia na swoją obronę”, wraca do niego nawet cztery lub pięć razy, o ile jest w tym treść. [A jeśli nie ma sensu w tym, co mówi, zwracają się mu tylko za pierwszym i drugim razem, z uwagi na możliwość, że jego strach „zatrzymał” jego obronę i że może odzyskać panowanie nad sobą i sformułować swoje roszczenia. Ale nie wraca więcej niż to. Dostaje też dwóch badaczy Tory, aby ustalić, czy w jego słowach jest treść, w którym to przypadku wraca cztery lub pięć razy.] Jeśli znaleźli coś na jego korzyść, był uniewinniany. Jeśli nie, wyprowadza się go na ukamienowanie. I wychodzi przed nim woźnica (ogłaszając): „Ten człowiek jest wyprowadzany na ukamienowanie, ponieważ popełnił ten i ten występek, tak i tak są jego świadkowie” [że popełnił to i to przestępstwo w tym i tym czasie w tym i tym miejscu— to, aby uczynić je poddanymi hazamie.]

הָיָה רָחוֹק מִבֵּית הַסְּקִילָה כְּעֶשֶׂר אַמּוֹת, אוֹמְרִים לוֹ הִתְוַדֵּה, שֶׁכֵּן דֶּרֶךְ הַמּוּמָתִין מִתְוַדִּין, שֶׁכָּל הַמִּתְוַדֶּה יֶשׁ לוֹ חֵלֶק לָעוֹלָם הַבָּא. שֶׁכֵּן מָצִינוּ בְעָכָן שֶׁאָמַר לוֹ יְהוֹשֻׁעַ, בְּנִי שִׂים נָא כָבוֹד לַה' אֱלֹהֵי יִשְׂרָאֵל וְתֶן לוֹ תוֹדָה וְגוֹ' וַיַּעַן עָכָן אֶת יְהוֹשֻׁעַ וַיֹּאמַר אָמְנָה אָנֹכִי חָטָאתִי לַה' אֱלֹהֵי יִשְׂרָאֵל וְכָזֹאת וְגוֹ' (יהושע ז). וּמִנַּיִן שֶׁכִּפֶּר לוֹ וִדּוּיוֹ, שֶׁנֶּאֱמַר (שם) וַיֹּאמֶר יְהוֹשֻׁעַ מֶה עֲכַרְתָּנוּ יַעְכָּרְךָ ה' בַּיּוֹם הַזֶּה. הַיּוֹם הַזֶּה אַתָּה עָכוּר, וְאִי אַתָּה עָכוּר לָעוֹלָם הַבָּא. וְאִם אֵינוֹ יוֹדֵעַ לְהִתְוַדּוֹת, אוֹמְרִים לוֹ, אֱמֹר תְּהֵא מִיתָתִי כַפָּרָה עַל כָּל עֲוֹנוֹתָי. רַבִּי יְהוּדָה אוֹמֵר, אִם הָיָה יוֹדֵעַ שֶׁהוּא מְזֻמָּם, אוֹמֵר תְּהֵא מִיתָתִי כַּפָּרָה עַל כָּל עֲוֹנוֹתַי חוּץ מֵעָוֹן זֶה. אָמְרוּ לוֹ, אִם כֵּן, יְהוּ כָל אָדָם אוֹמְרִים כָּךְ כְּדֵי לְנַקּוֹת אֶת עַצְמָן:

W odległości dziesięciu łokci od miejsca ukamienowania powiedziano mu: „Wyznaj”. [Bo kiedy jest blisko, mógłby wpaść w panikę i nie mógł wyspowiadać się]. Bo wszyscy, którzy mają być skazani na śmierć, wyznają. Wszyscy bowiem, którzy wyznają, mają udział w przyszłym świecie, a mianowicie Achanie, któremu Jozue powiedział (Jozuego 7:19): „Synu mój, obdarz teraz chwałą Lr, Bg Izraela, i wyznaj Jemu [(I chociaż ktoś nie został stracony przez swoje własne wyznanie, egzekucja Achana była podyktowana okolicznościami.)]… A Achan odpowiedział Jozuemu i powiedział: „Zaprawdę, zgrzeszyłem przed św. , Bóg Izraela i tak i tak uczyniłem ”. [Gemara wyjaśnia, że ​​sprzeniewierzył łupy w czasach Mojżesza]. Skąd czerpiemy, że jego wyznanie zadośćuczyniło za niego? Od (tamże. 25): „A Jozue powiedział: 'Jakże nas splamiliście! Niech w ten dzień Lord cię skaleczy!'”—jesteś splamiony w tym dniu, ale nie dla przyszłego świata. A jeśli nie wie, jak się wyspowiadać, mówi się mu: „Powiedz:„ Niech moja śmierć będzie zadośćuczynieniem za wszystkie moje grzechy ”. R. Juda mówi: Jeśli wie, że był fałszywie zeznawany, mówi: „Niech moja śmierć będzie pokutą za wszystkie moje występki z wyjątkiem tego jednego”. Przeciwstawiono się temu: jeśli tak, wszyscy ludzie (skazani na śmierć) powiedzą to, aby uniewinnić się [w oczach swoich współbraci, a tym samym zdyskredytować sędziów i świadków. Halacha nie jest zgodna z R. Yehudah.]

הָיָה רָחוֹק מִבֵּית הַסְּקִילָה אַרְבַּע אַמּוֹת, מַפְשִׁיטִין אוֹתוֹ אֶת בְּגָדָיו. הָאִישׁ, מְכַסִּין אוֹתוֹ מִלְּפָנָיו. וְהָאִשָּׁה, מִלְּפָנֶיהָ וּמֵאַחֲרֶיהָ, דִּבְרֵי רַבִּי יְהוּדָה. וַחֲכָמִים אוֹמְרִים, הָאִישׁ נִסְקָל עָרֹם וְאֵין הָאִשָּׁה נִסְקֶלֶת עֲרֻמָּה:

W odległości czterech łokci od miejsca ukamienowania zdejmują jego szaty [jest napisane (Kapłańska 24:23): „I ukamienowali go” —bez szaty]. Mężczyzna jest zakryty z przodu [tj. mały odcinek z przodu (jego genitalia)], a kobieta (jest zakryta) z przodu iz tyłu. To są słowa R. Judy. [Halacha nie jest zgodna z R. Judą.] A mędrcy mówią: Mężczyzna jest kamienowany nago (z wyjątkiem tego jednego regionu), ale kobieta nie jest kamienowana nago (tj. Musi być w pełni ubrana)].

בֵּית הַסְּקִילָה הָיָה גָבוֹהַּ שְׁתֵּי קוֹמוֹת. אֶחָד מִן הָעֵדִים דּוֹחֲפוֹ עַל מָתְנָיו. נֶהְפַּךְ עַל לִבּוֹ, הוֹפְכוֹ עַל מָתְנָיו. אִם מֵת בָּהּ, יָצָא. וְאִם לָאו, הַשֵּׁנִי נוֹטֵל אֶת הָאֶבֶן וְנוֹתְנָהּ עַל לִבּוֹ. אִם מֵת בָּהּ, יָצָא. וְאִם לָאו, רְגִימָתוֹ בְכָל יִשְׂרָאֵל, שֶׁנֶּאֱמַר (דברים יז) יַד הָעֵדִים תִּהְיֶה בּוֹ בָרִאשֹׁנָה לַהֲמִיתוֹ וְיַד כָּל הָעָם בָּאַחֲרֹנָה. כָּל הַנִּסְקָלִין נִתְלִין, דִּבְרֵי רַבִּי אֱלִיעֶזֶר. וַחֲכָמִים אוֹמְרִים, אֵינוֹ נִתְלֶה אֶלָּא הַמְגַדֵּף וְהָעוֹבֵד עֲבוֹדָה זָרָה. הָאִישׁ תּוֹלִין אוֹתוֹ פָּנָיו כְּלַפֵּי הָעָם, וְהָאִשָּׁה פָּנֶיהָ כְלַפֵּי הָעֵץ, דִּבְרֵי רַבִּי אֱלִיעֶזֶר. וַחֲכָמִים אוֹמְרִים, הָאִישׁ נִתְלֶה וְאֵין הָאִשָּׁה נִתְלֵית. אָמַר לָהֶן רַבִּי אֱלִיעֶזֶר, וַהֲלֹא שִׁמְעוֹן בֶּן שָׁטָח תָּלָה נָשִׁים בְּאַשְׁקְלוֹן. אָמְרוּ לוֹ, שְׁמֹנִים נָשִׁים תָּלָה, וְאֵין דָּנִין שְׁנַיִם בְּיוֹם אֶחָד. כֵּיצַד תּוֹלִין אוֹתוֹ, מְשַׁקְּעִין אֶת הַקּוֹרָה בָאָרֶץ וְהָעֵץ יוֹצֵא מִמֶּנָּה, וּמַקִּיף שְׁתֵּי יָדָיו זוֹ עַל גַּבֵּי זוֹ וְתוֹלֶה אוֹתוֹ. רַבִּי יוֹסֵי אוֹמֵר, הַקּוֹרָה מֻטָּה עַל הַכֹּתֶל, וְתוֹלֶה אוֹתוֹ כְּדֶרֶךְ שֶׁהַטַּבָּחִין עוֹשִׂין. וּמַתִּירִין אוֹתוֹ מִיָּד. וְאִם לָן, עוֹבֵר עָלָיו בְּלֹא תַעֲשֶׂה, שֶׁנֶּאֱמַר (דברים כא) לֹא תָלִין נִבְלָתוֹ עַל הָעֵץ כִּי קָבוֹר תִּקְבְּרֶנּוּ כִּי קִלְלַת אֱלֹהִים תָּלוּי וְגוֹ'. כְּלוֹמַר, מִפְּנֵי מָה זֶה תָלוּי, מִפְּנֵי שֶׁבֵּרַךְ אֶת הַשֵּׁם, וְנִמְצָא שֵׁם שָׁמַיִם מִתְחַלֵּל:

Miejsce ukamienowania [z którego został rzucony na ziemię] znajdowało się na dwóch (męskich) wysokościach. Jeśli przewrócił się na swoje serce (twarzą do ziemi), jest przewrócony na plecy, [gdyż leżenie na brzuchu jest bardziej poniżające.] Jeśli umrze od niego (tj. Od upadku), wymóg (ukamienowania) jest spełniony; a jeśli nie, drugi (świadek) bierze kamień i rzuca nim w swoje serce. Jeśli umrze z tego powodu, warunek jest spełniony. Jeśli nie, zostaje ukamienowany przez cały Izrael, a mianowicie. (Powtórzonego Prawa 17: 7): „Ręka świadków zwróci się przeciwko niemu najpierw, aby go zabić, a potem ręka całego ludu”. Wszyscy ci, którzy są ukamienowani, są (potem) rozłączani. To są słowa R. Eliezera. A mędrcy mówią: Tylko bluźnierca [z Lrd] i bałwochwalca są zawieszeni, [bałwochwalca również jest bluźniercą, a mianowicie. (Lb 15:30): „A dusza, która działa z wielką ręką… jest Prawem, któremu bluźni”. A tamta część mówi o bałwochwalstwie.] Mężczyzna jest powieszony twarzą do ludu, a kobieta twarzą do lasu. To są słowa R. Eliezera. Mędrcy mówią: Mężczyzna jest zawieszony, a kobieta nie. R. Eliezer odparł: „Czy nie Szimon b. Szetach odkładał kobiety w Aszkelonie?” Odpowiedzieli: Powiesił osiemdziesiąt kobiet, a dwie nie są sądzone [w jednym bet-din] w ciągu jednego dnia. [Bo nie można szukać obrony dla każdego z nich (w jeden dzień). Tak więc zawieszenie się tych kobiet musiało być podyktowane okolicznościami i nie może służyć jako precedens. Halacha nie jest zgodna z R. Eliezerem.] Jak jest rozłączony (po wykonaniu egzekucji)? Drążek wbija się w ziemię, a belka z niego wystaje, a jego dwie ręce są złączone (i związane) razem, a on zostaje zawieszony [za ręce]. R. Yossi mówi: Belka jest umieszczona pod ścianą, a on jest na niej zawieszony, tak jak robią to rzeźnicy (w przypadku zabitych zwierząt). [Nie był zakorzeniony w ziemi, ale jeden z jego końców leżał na ziemi, a drugi był oparty o ścianę. Uzasadnienie R. Yossiego: Drewno, na którym został zawieszony, zostało z nim pogrzebane, a Tora stwierdza (Księga Powtórzonego Prawa 21:23): „Ale pochowaj go pochowaj”—ten, któremu brakuje tylko pogrzebania; wykluczyć to, czego brakuje wykopaniu, wykorzenieniu i zakopaniu. I (uzasadnienie) rabinów: kopanie nie ma znaczenia. Tora od początku wykluczała jedynie jej zakorzenienie. Halacha jest zgodna z mędrcami]. I natychmiast jest zawiedziony. A jeśli pozwolono mu pozostać tam na noc, on (ten, który na to pozwala) przekracza negatywne przykazanie, a mianowicie. (Księga Powtórzonego Prawa 21:23): „Nie zostawisz jego ciała na noc na drzewie, ale pochowasz je tego dnia, gdyż killelath G d jest zawieszony itd.” To znaczy, dlaczego ten jest zawieszony? Ponieważ „pobłogosławił” (eufemizm dla „przeklętego” - killel) Lr, tak że imię Nieba zostało zbezczeszczone (pozostawiając go— przypomnienie o klątwie — wisi tam.)

אָמַר רַבִּי מֵאִיר, בְּשָׁעָה שֶׁאָדָם מִצְטַעֵר, שְׁכִינָה מַה הַלָּשׁוֹן אוֹמֶרֶת כִּבְיָכוֹל, קַלַּנִי מֵרֹאשִׁי, קַלַּנִי מִזְּרוֹעִי. אִם כֵּן הַמָּקוֹם מִצְטַעֵר עַל דָּמָם שֶׁל רְשָׁעִים שֶׁנִּשְׁפַּךְ, קַל וָחֹמֶר עַל דָּמָם שֶׁל צַדִּיקִים. וְלֹא זוֹ בִלְבַד, אֶלָּא כָּל הַמֵּלִין אֶת מֵתוֹ, עוֹבֵר בְּלֹא תַעֲשֶׂה. הֱלִינוֹ לִכְבוֹדוֹ לְהָבִיא לוֹ אָרוֹן וְתַכְרִיכִים, אֵינוֹ עוֹבֵר עָלָיו. וְלֹא הָיוּ קוֹבְרִין אוֹתוֹ בְּקִבְרוֹת אֲבוֹתָיו, אֶלָּא שְׁתֵּי בָתֵּי קְבָרוֹת הָיוּ מְתֻקָּנִין לְבֵית דִּין, אַחַת לַנֶּהֱרָגִין וְלַנֶּחֱנָקִין וְאַחַת לַנִּסְקָלִין וְלַנִּשְׂרָפִין:

R. Meir mówi: Kiedy człowiek cierpi [karę za swój występek], co to (Szechina) mówi (jak to było) [tj. Jak wygłasza nad nim skargę i żal?] „Kalani meroshi” [ "Moja głowa jest ciężka"], Kalani mizro'i "[" Moje ramię jest ciężkie na mnie "(jak ten, który jest zmęczony;)" kalani "=" Nie jestem 'lekki' "] Jeśli L rd jest tak zasmucony krwią bezbożnego, która się rozlała, o ileż bardziej krwią sprawiedliwego! I nie tylko ten [tj. nie tylko ten, który zostawia wiszącego na noc rozstrzelanego człowieka, popełnia przestępstwo], ale ten, kto zostawia swego zmarłego ( niepogrzebany) przez noc przekracza przykazanie negatywne. Jeśli zostawił go na noc dla jego honoru, aby przynieść mu szkatułkę lub całun, nie przekroczyłby go. I nie pochowaliby go (tego straconego przez bet-din) w jego kryptach przodkowie, [gdyż złoczyńca nie jest pochowany obok prawego], ale były dwa miejsca pochówku przeznaczone na bet-din, jeden dla zabitych mieczem lub przez uduszenie, oraz drugi, dla zabitych przez ukamienowanie lub spalenie. [Bo osoba, która była narażona na bardzo ciężką śmierć, nie jest pochowana obok osoby, która była narażona na śmierć mniejszą. To otrzymane prawo: dwa, a nie cztery].

נִתְעַכֵּל הַבָּשָׂר, מְלַקְּטִין אֶת הָעֲצָמוֹת וְקוֹבְרִין אוֹתָן בִּמְקוֹמָן. וְהַקְּרוֹבִים בָּאִים וְשׁוֹאֲלִין בִּשְׁלוֹם הַדַּיָּנִים וּבִשְׁלוֹם הָעֵדִים, כְּלוֹמַר שֶׁאֵין בְּלִבֵּנוּ עֲלֵיכֶם כְּלוּם, שֶׁדִּין אֱמֶת דַּנְתֶּם. וְלֹא הָיוּ מִתְאַבְּלִין, אֲבָל אוֹנְנִין, שֶׁאֵין אֲנִינוּת אֶלָּא בַלֵּב:

Kiedy ciało rozkłada się [a on już otrzymał pokutę przez swoją śmierć i poniżenie], kości są gromadzone i chowane na swoim miejscu [w kryptach przodków], a krewni (zmarłego) przychodzą i proszą o pomyślność sędziów i świadków, a mianowicie: „Nie mamy nic przeciwko wam w sercach naszych, bo osądziliście sprawiedliwy sąd”. I nie opłakiwali ich (publicznie), aby ich poniżenie było za nich przebłaganiem. Inni mówią: Ponieważ żałoba (aveiluth) pojawia się, gdy grób jest zamknięty kamieniem górnym, a wtedy nie są opłakiwani, ponieważ ich odkupienie nie jest pełne, dopóki ciało nie zostanie zniszczone; a ponieważ żałoba została odsunięta, tak pozostaje]. Ale oni będą nad nimi lamentować, ponieważ „lament” (anina) jest w samym sercu.

אמר רבי מאיר, בזמן שאדם מצטער, שכינה מה הלשון אומרת. כביכול קלני מראשי, קלני מזרועי. אם כן המקום מצטער על דמם שלרשעים שנשפך, קל וחמר על דמן שלצדיקים. ולא זו בלבד, אלא כל המלין את מתו עובר בלא תעשה. הלינו לכבודו, להביא לו ארון ותכריכים, אינו עובר עליו. ולא היו קוברין אותו בקברות אבותיו, אלא שני בתי קברות היו מתקנין לבית דין, אחד לנהרגין ולנחנקין ואחד לנסקלין ולנשרפין.

Powiedział rabin Meir, kiedy istota ludzka jest w niebezpieczeństwie, jakiego wyrażenia używa Shekhinah [Boska Obecność], jak to było? „Boli mnie głowa, boli mnie ramię”. Jeśli tak, Wszechobecny odczuwa niepokój z powodu przelanej krwi niegodziwca; o ileż bardziej [czyni] nad krwią sprawiedliwych. Co więcej, każdy, kto zostawia w nocy wiszące zwłoki, przekracza negatywne przykazanie. Ale jeśli ktoś pozostawi zwisające na noc zwłoki ze względu na jego honor, aby przynieść mu trumnę lub całun, nie przekroczy [przykazania negatywnego]. A takiego ciała [tj. Ukamienowanego] nie pochowano by w grobie jego przodków. Zamiast tego ustawiono dwa groby dla sądu, jedno dla osób skazanych na śmierć przez ścięcie głowy i uduszenie, a drugie dla osób zabitych przez ukamienowanie i spalenie.

נתעכל הבשר, מלקטין את העצמות וקוברין אותן במקומן. והקרובים באים ושואלין בשלום הדינין ובשלום העדים, כלומר שאין בלבנו עליכם כלום, שדין אמת דנתם. ולא היו מתאבלין, אבל אוננין, שאין אנינות אלא בלב.

Kiedy ciało się rozkłada, zbierają kości i zakopują je w odpowiednim miejscu. Przychodzą krewni i witają sędziów i świadków, jakby chcieli powiedzieć, że nie mamy nic przeciwko wam, bo [wiemy, że] werdykt był słuszny. I nie chcieli [przestrzegać rytuałów] opłakiwać, ale by się smucić, bo smutek jest tylko w sercu.