Talmud do Sanhedryn 2:4
וּמוֹצִיא לְמִלְחֶמֶת הָרְשׁוּת עַל פִּי בֵית דִּין שֶׁל שִׁבְעִים וְאֶחָד. וּפוֹרֵץ לַעֲשׂוֹת לוֹ דֶרֶךְ, וְאֵין מְמַחִין בְּיָדוֹ. דֶּרֶךְ הַמֶּלֶךְ אֵין לוֹ שִׁעוּר. וְכָל הָעָם בּוֹזְזִין וְנוֹתְנִין לְפָנָיו, וְהוּא נוֹטֵל חֵלֶק בָּרֹאשׁ. לֹא יַרְבֶּה לּוֹ נָשִׁים (דברים יז), אֶלָּא שְׁמֹנֶה עֶשְׂרֵה. רַבִּי יְהוּדָה אוֹמֵר, מַרְבֶּה הוּא לוֹ, וּבִלְבַד שֶׁלֹּא יְהוּ מְסִירוֹת אֶת לִבּוֹ. רַבִּי שִׁמְעוֹן אוֹמֵר, אֲפִלּוּ אַחַת וּמְסִירָה אֶת לִבּוֹ, הֲרֵי זֶה לֹא יִשָּׂאֶנָּה. אִם כֵּן לָמָּה נֶאֱמַר (דברים יז) וְלֹא יַרְבֶּה לּוֹ נָשִׁים, אֲפִלּוּ כַאֲבִיגָיִל. לֹא יַרְבֶּה לּוֹ סוּסִים (שם), אֶלָּא כְדֵי מֶרְכַּבְתּוֹ. וְכֶסֶף וְזָהָב לֹא יַרְבֶּה לּוֹ מְאֹד (שם), אֶלָּא כְדֵי לִתֵּן אַפְסַנְיָא. וְכוֹתֵב לוֹ סֵפֶר תּוֹרָה לִשְׁמוֹ. יוֹצֵא לַמִּלְחָמָה, מוֹצִיאָהּ עִמּוֹ. נִכְנָס, מַכְנִיסָהּ עִמּוֹ. יוֹשֵׁב בַּדִּין, הִיא עִמּוֹ. מֵסֵב, הִיא כְנֶגְדּוֹ, שֶׁנֶּאֱמַר (שם) וְהָיְתָה עִמּוֹ וְקָרָא בוֹ כָּל יְמֵי חַיָּיו:
I bierze (armię) na „dozwoloną wojnę” [wojnę z ludami innymi niż Amalek iz (narodami innymi niż) siedem narodów], za zezwoleniem na bet-din wynoszący siedemdziesiąt jeden. I przełamuje [ogrodzenie innych], aby zrobić sobie drogę [iść do swojej winnicy lub na swoje pole] i nie można go powstrzymać. Ścieżka króla nie ma granic. Cały lud bierze łup i kładzie go przed nim, a on bierze główną część. [On wybiera pierwszy i bierze połowę całego łupu.] Nie może wziąć więcej niż osiemnaście żon. [Albowiem Dawid miał sześć żon, a prorok (Natan) powiedział do niego (2 Samuela 12: 8): „A gdyby tych (sześciu żon) było dla ciebie za mało, mógłbym dodać do ciebie jako te i jako te”. : "jak te"—sześć; „i jako te”—sześć, co daje w sumie osiemnaście.] R. Juda mówi: Może wziąć więcej [niż osiemnaście], dopóki nie zbłądzą jego serca. R. Szimon mówi: Nie może poślubić nawet tego, kto zbłądzi jego serce.] Jeśli tak, to dlaczego jest napisane (Księga Powtórzonego Prawa 17, 7): „I nie rozmnoży sobie żon”? Nawet takich jak Avigayil. [Tam są trzy różne poglądy w tej sprawie: Pierwsza tanna twierdzi, że może poślubić osiemnaście lat, nawet jeśli są nieskromni, i nie więcej niż osiemnaście, nawet jeśli są skromni, zgodnie z postanowieniem Pisma Świętego. R. Juda twierdzi, że może się ożenić. osiemnaście, nawet jeśli są nieskromni, ale nie więcej niż osiemnaście takich; i może poślubić tylu skromnych, cnotliwych, ilu zechce. Różni się tym pięścią tanna pod jednym względem. R. Szimon uważa, że nie może nawet poślubić jeden nieskromny i nie więcej niż osiemnaście skromnych, cnotliwych. Różni się od pierwszego tanna pod jednym względem, a od R. Judy w obu przypadkach. Halacha jest zgodna z pierwszą tanną.] (tamże 16): „On nie rozmnoży dla siebie koni”, ale (może wziąć) tylko tyle, ile potrzebuje do swojego rydwanu. [To są tylko „bezczynne” konie (tha nie może się rozmnażać), chełpić się i wywyższyć się mnóstwem koni; ale dla jego rydwanu i dla jego jeźdźców na wojnę z jego wrogami, jest to dozwolone.] (tamże 17): „A srebra i złota nie rozmnoży się zbytnio dla siebie”, ale tylko tyle, ile potrzeba dla aspanii [ wynagrodzenie tych żołnierzy, którzy wchodzą i wychodzą z nim przez cały rok.] I pisze dla siebie zwój Tory [oprócz zwoju Tory, który każdy Żyd musi mieć i który trzyma w swoim skarbcu. Zwój Tory, który sam sobie pisze, kiedy jest królem, wchodzi i wychodzi z nim nieustannie]. Kiedy idzie na wojnę, zabiera go ze sobą. Kiedy wraca, wraca z nim. Kiedy siedzi na sądzie, jest z nim. Kiedy siada (do jedzenia), jest obok niego, a mianowicie. (Tamże. 19): „I będzie z nim i czytać będzie w nim przez wszystkie dni swego życia”.