Talmud do Nazir 5:3
מִי שֶׁנָּדַר בְּנָזִיר וְנִשְׁאַל לְחָכָם וַאֲסָרוֹ, מוֹנֶה מִשָּׁעָה שֶׁנָּדַר. נִשְׁאַל לְחָכָם וְהִתִּירוֹ, הָיְתָה לוֹ בְהֵמָה מֻפְרֶשֶׁת, תֵּצֵא וְתִרְעֶה בָעֵדֶר. אָמְרוּ בֵית הִלֵּל לְבֵית שַׁמַּאי, אִי אַתֶּם מוֹדִים בָּזֶה שֶׁהוּא הֶקְדֵּשׁ טָעוּת שֶׁתֵּצֵא וְתִרְעֶה בָעֵדֶר. אָמְרוּ לָהֶן בֵּית שַׁמַּאי, אִי אַתֶּם מוֹדִים בְּמִי שֶׁטָּעָה וְקָרָא לַתְּשִׁיעִי עֲשִׂירִי וְלָעֲשִׂירִי תְשִׁיעִי וְלָאַחַד עָשָׂר עֲשִׂירִי שֶׁהוּא מְקֻדָּשׁ. אָמְרוּ לָהֶם בֵּית הִלֵּל, לֹא הַשֵּׁבֶט קִדְּשׁוֹ. וּמָה אִלּוּ טָעָה וְהִנִּיחַ אֶת הַשֵּׁבֶט עַל שְׁמִינִי וְעַל שְׁנֵים עָשָׂר, שֶׁמָּא עָשָׂה כְלוּם. אֶלָּא כָּתוּב שֶׁקִּדֵּשׁ אֶת הָעֲשִׂירִי, הוּא קִדֵּשׁ אֶת הַתְּשִׁיעִי וְאֶת אַחַד עָשָׂר:
Jeśli ktoś przysięgał być nazirejczykiem i skonsultował się z mędrcem, który mu tego zabronił, [tj. Gdyby mu powiedział, że jego język jest zapowiedzią naziretyzmu; a on (ślubujący) nie zadbał o to, aby nie pić wina], liczy od chwili złożenia ślubowania. [I nie karamy go za to, że popełnił przestępstwo i upił się (chociaż w razie wątpliwości powinien był wstrzymać się od głosu, dopóki nie skonsultował się z mędrcem).)] Gdyby skonsultował się z mędrcem, który mu na to pozwolił, [mówiąc, że jego język nie betoken naziretyzm]—jeśli miał odstawioną bestię, wychodzi i pasie się ze stadem. [Albowiem zostało przez pomyłkę odłożone na bok i staje się chullin (nie święte). W tym przypadku Beth Shammai przyznaje, że skoro nie jest nazirejczykiem, kiedy określił zwierzę jako ofiarę za swój naziretyzm, nic nie powiedział, jak ten, który nie był zobowiązany do złożenia ofiary za grzech i powiedział: „To jest dla mnie Ofiara za grzech. ”] Beth Hillel zapytała Beth Shammai: Czy nie zgadzasz się w tym przypadku, który jest„ hekdesz w błędzie ”, że wychodzi i pasie się w trzodzie? [tj. czym różni się to od pierwszego przypadku (5: 1), w którym mówicie: „Hekdesz w błędzie jest hekdeszem”?] Beth Shammai odpowiedziała: Czy nie zgadzacie się z tym, że jeśli ktoś się pomylił i nazwał dziewiątym, dziesiątym; lub dziesiąty, dziewiąty; czy jedenasty, dziesiąty, że jest poświęcony (jako ma'aser)? [Nie czuli się zobowiązani do odpowiedzi z ich uzasadnieniem, ale zakwestionowali ich (Beth Hillel) pogląd z dziewiątego i jedenastego, które zostały poświęcone przez pomyłkę i które są włączone (jako poświęcone), wywodzące się z (Kapłańska 27: 32): „I cały ma'asser bydła i owiec”]. Beth Hillel wróciła: czyż to nie laska ich poświęciła? [tj. jest to dekret biblijny— że laska poświęca dziewiątą i jedenastą, które są blisko dziesiątej, jeśli nazywa je „dziesiątą”]. A co by było, gdyby się pomylił i umieścił laskę na ósmym lub dwunastym —zrobiłby coś? [tj. nie uczymy się z tego, że generalnie „hekdesz w błędzie jest hekdesz”; bo gdyby to był powód, to nawet ósmy i dwunasty byłby hekdesz.] Ale to Pismo Święte poświęciło dziesiąty, a Pismo Święte poświęciło dziewiąty i jedenasty. [tj. jest to dekret Pisma Świętego i nie możemy z niego wywodzić (ogólnego orzeczenia)].