Talmud do Makkot 2:6
רַבִּי יוֹסֵי בַּר יְהוּדָה אוֹמֵר, בַּתְּחִלָּה, אֶחָד שׁוֹגֵג וְאֶחָד מֵזִיד מַקְדִּימִין לְעָרֵי מִקְלָט, וּבֵית דִּין שׁוֹלְחִין וּמְבִיאִין אוֹתוֹ מִשָּׁם. מִי שֶׁנִּתְחַיֵּב מִיתָה בְּבֵית דִּין, הֲרָגוּהוּ. וְשֶׁלֹּא נִתְחַיֵּב מִיתָה, פְּטָרוּהוּ. מִי שֶׁנִּתְחַיֵּב גָּלוּת, מַחֲזִירִין אוֹתוֹ לִמְקוֹמוֹ, שֶׁנֶּאֱמַר (במדבר לה) וְהֵשִׁיבוּ אֹתוֹ הָעֵדָה אֶל עִיר מִקְלָטוֹ וְגוֹ'. אֶחָד מָשׁוּחַ בְּשֶׁמֶן הַמִּשְׁחָה וְאֶחָד הַמְרֻבֶּה בִבְגָדִים וְאֶחָד שֶׁעָבַר מִמְּשִׁיחָתוֹ, מַחֲזִירִין אֶת הָרוֹצֵחַ. רַבִּי יְהוּדָה אוֹמֵר, אַף מְשׁוּחַ מִלְחָמָה מַחֲזִיר אֶת הָרוֹצֵחַ. לְפִיכָךְ אִמּוֹתֵיהֶן שֶׁל כֹּהֲנִים מְסַפְּקוֹת לָהֶן מִחְיָה וּכְסוּת, כְּדֵי שֶׁלֹּא יִתְפַּלְּלוּ עַל בְּנֵיהֶם שֶׁיָּמוּתוּ. מִשֶּׁנִּגְמַר דִּינוֹ מֵת כֹּהֵן גָּדוֹל, הֲרֵי זֶה אֵינוֹ גוֹלֶה. אִם עַד שֶׁלֹּא נִגְמַר דִּינוֹ מֵת כֹּהֵן גָּדוֹל וּמִנּוּ אַחֵר תַּחְתָּיו, וּלְאַחַר מִכֵּן נִגְמַר דִּינוֹ, חוֹזֵר בְּמִיתָתוֹ שֶׁל שֵׁנִי:
R. Yossi b. R. Juda mówi: Początkowo zarówno ten, kto zabija nieświadomie, jak i ten, kto zabija umyślnie, udają się do miast schronienia, a bet-din posyła ich i stamtąd przywiezie. Kto podlega egzekucji przez bet-din, zostaje skazany na śmierć, a kto nie podlega egzekucji, zostaje uniewinniony. Kto jest zagrożony wygnaniem, wraca na swoje miejsce, jak napisano (Lb 35:25): „A zbór zawróci go do miasta ucieczki itd.” Zarówno kapłan namaszczony olejem namaszczenia, jak i kapłan „różnorodnych szat liturgicznych” [(bo po wylewaniu olejku do namaszczania jeden został wprowadzony do najwyższego kapłaństwa tylko przez nałożenie ośmiu szat)], i kapłan, którego namaszczenie zostało odwołane [(jeśli arcykapłan miał emisję w Jom Kipur, a inny został wyznaczony w jego miejsce)], „zwróć” zabójcę (z miasta schronienia). [Wraz ze śmiercią jednego z nich powraca, nawet jeśli drugi żyje, trzykrotnie napisano „arcykapłan” w tej części.] R. Juda mówi: Kapłan namaszczony na wojnę (mashuach milchamah) także powraca pogromca, [jest napisane (Lb 35:32): „… powrócić i zamieszkać w ziemi aż do śmierci kapłana”. A rabini nie wyjaśniają tego, ponieważ nie jest napisane „arcykapłan”. Halacha jest zgodna z mędrcami.] Dlatego matki kapłanów dostarczały im (zabójcom w mieście schronienia) pożywienie i odzież, aby nie modlili się, aby ich synowie umarli (aby mogli opuścić city.) [A oni (kapłani) byli winni, ponieważ powinni byli błagać o miłosierdzie dla swojego pokolenia, aby nieszczęścia nie zdarzały się, i nie udało im się tego.] Jeśli po jego skazaniu [na wygnanie] arcykapłan umarł , nie jest wygnany. [Kiedyś został skazany i czeka na wygnanie, to tak, jakby był już wygnany.] Jeśli przed skazaniem arcykapłan umarł, a zamiast niego został wyznaczony inny, po czym został skazany, on wraca wraz ze śmiercią drugiego.