Talmud do Makkot 1:1

כֵּיצַד הָעֵדִים נַעֲשִׂים זוֹמְמִין, מְעִידִין אָנוּ בְאִישׁ פְּלוֹנִי שֶׁהוּא בֶן גְּרוּשָׁה אוֹ בֶן חֲלוּצָה, אֵין אוֹמְרִים יֵעָשֶׂה זֶה בֶן גְּרוּשָׁה אוֹ בֶן חֲלוּצָה תַחְתָּיו, אֶלָּא לוֹקֶה אַרְבָּעִים. מְעִידִין אָנוּ בְאִישׁ פְּלוֹנִי שֶׁהוּא חַיָּב לִגְלוֹת, אֵין אוֹמְרִים יִגְלֶה זֶה תַחְתָּיו, אֶלָּא לוֹקֶה אַרְבָּעִים. מְעִידִין אָנוּ בְאִישׁ פְּלוֹנִי שֶׁגֵּרַשׁ אֶת אִשְׁתּוֹ וְלֹא נָתַן לָהּ כְּתֻבָּתָהּ, וַהֲלֹא בֵּין הַיּוֹם וּבֵין לְמָחָר סוֹפוֹ לִתֵּן לָהּ כְּתֻבָּתָהּ, אוֹמְדִין כַּמָּה אָדָם רוֹצֶה לִתֵּן בִּכְתֻבָּתָהּ שֶׁל זוֹ, שֶׁאִם נִתְאַלְמְנָה אוֹ נִתְגָּרְשָׁה, וְאִם מֵתָה יִירָשֶׁנָּה בַעְלָהּ. מְעִידִין אָנוּ בְאִישׁ פְּלוֹנִי שֶׁהוּא חַיָּב לַחֲבֵרוֹ אֶלֶף זוּז עַל מְנָת לִתְּנָן לוֹ מִכָּאן וְעַד שְׁלשִׁים יוֹם, וְהוּא אוֹמֵר מִכָּאן וְעַד עֶשֶׂר שָׁנִים, אוֹמְדִין כַּמָּה אָדָם רוֹצֶה לִתֵּן וְיִהְיוּ בְיָדוֹ אֶלֶף זוּז, בֵּין נוֹתְנָן מִכָּאן וְעַד שְׁלשִׁים יוֹם, בֵּין נוֹתְנָן מִכָּאן וְעַד עֶשֶׂר שָׁנִים:

Jak świadkowie stają się zomeminami? [Intencja jest taka: ci świadkowie, którzy okazali się być zomeminami („knujący intrygi”) i w których prawo Hazamy nie jest realizowane, tj. W których (Księga Powtórzonego Prawa 19:19): „Wtedy uczynisz z nim jak planował zrobić swojemu bratu „nie może być usatysfakcjonowany, jak oni stają się zomeminami?] (jeśli mówią :) Świadczymy o tym człowieku [a Cohein], że jest synem rozwódki [tj. jego matka była wcześniej rozwiedziona my, zanim się urodził, a on jest wyzwaniem (nie nadaje się do kapłaństwa)], czyli synem chaluca, nie mówimy [jeśli udowodniono im, że byli zomeminami i byli Cohanim], niech ten będzie uważany za syna o rozwódce lub synu chaluca zamiast niego, [jest bowiem napisane: "Wtedy uczynisz z nim, co on podjął"—jemu, a nie jego potomstwu. A jeśli rzucisz mu wyzwanie i jest on Coheinem, sprawiłeś, że jego nasienie jest niezdolne (do kapłaństwa) na zawsze. A jeśli powiesz, uczyńmy go tylko niezdolnym, a nie jego potomstwem—wymagamy „tak, jak on zaplanował”, a tego nie osiąga, gdyż podjął on intrygę, aby uczynić zarówno osądzonych, jak i jego potomstwo niezdolnymi], ale otrzymuje czterdzieści pasów [jest to napisane (tamże 28: 1):… i usprawiedliwiają sprawiedliwego, a złego winą, jeśli grzesznik może być skaleczony, itd. ”: Otóż, czy to dlatego, że usprawiedliwiają sprawiedliwego i oskarżają niegodziwego, niegodziwy jest narażony na skaleczenie! Jest raczej (daje do zrozumienia), że jeśli świadkowie oskarżą tego, który jest (naprawdę) sprawiedliwy, a inni świadkowie przychodzą i usprawiedliwiają tego, który był sprawiedliwy przez cały czas, czyniąc (pierwszych) świadków złymi (tj. Zomemin), to: " jeśli podatny na potknięcia, niech będzie zły ”(gdyby nie można było im uczynić tego, co zamierzali dla prawego)]. (Jeśli powiedzą :) Świadczymy o tym człowieku, że jest on zagrożony wygnaniem, nie mówimy, że niech zostanie wygnany w jego miejsce, ale otrzymuje czterdzieści batów, [jest napisane (tamże 19: 5): „… on ucieknie "— on, a nie jego zomemin.] (Jeśli mówią :) Świadczymy o tym mężu, że rozwiódł się ze swoją żoną [przed nami tego i dzisiaj] i nie dał jej kethubah, [a drugi mówi: Nie rozwód z nią, a nie jestem jej winien kethuba] —teraz, czy dziś, czy jutro, nie da jej kethuba? [tj. co mu zapłacą? Jeśli powiesz całą ketubę, czy on nie umrze lub nie rozwodzi się z nią dzisiaj lub jutro, w którym to przypadku ona i tak ją otrzyma, tak aby nie przynieśli mu żadnej straty!] (Raczej) Szacujemy, ile chciałoby się daj za ketubę tej kobiety [z możliwością], że jeśli owdowiała lub rozwiodła się, [on weźmie ketubę], a jeśli umrze, odziedziczy ją mąż jej [i straci pieniądze, które dał. A to jest kwota, którą świadkowie dają mężowi.] (Jeśli mówią :) Świadczymy o tym mężu, że jest winien sąsiadowi tysiąc zuzów, które musi zapłacić w ciągu trzydziestu dni; i mówi: w ciągu dziesięciu lat szacujemy, ile dałoby się mieć tysiąc zuzów w ręku przez dziesięć lat, a nie przez trzydzieści dni.

Jerusalem Talmud Terumot

Jerusalem Talmud Sanhedrin