Talmud do Gittin 5:4
יְתוֹמִים שֶׁסָּמְכוּ אֵצֶל בַּעַל הַבַּיִת אוֹ שֶׁמִּנָּה לָהֶן אֲבִיהֶן אַפּוֹטְרוֹפּוֹס, חַיָּב לְעַשֵּׂר פֵּרוֹתֵיהֶן. אַפּוֹטְרוֹפּוֹס שֶׁמִּנָּהוּ אֲבִי יְתוֹמִים, יִשָּׁבֵעַ. מִנָּהוּ בֵית דִּין, לֹא יִשָּׁבֵעַ. אַבָּא שָׁאוּל אוֹמֵר, חִלּוּף הַדְּבָרִים. הַמְטַמֵּא וְהַמְדַמֵּעַ וְהַמְנַסֵּךְ בְּשׁוֹגֵג, פָּטוּר. בְּמֵזִיד, חַיָּב. הַכֹּהֲנִים שֶׁפִּגְּלוּ בַמִּקְדָּשׁ מְזִידִין, חַיָּבִין:
Jeśli sieroty polegały na gospodarzu [w sprawach ich spraw — chociaż nie został mianowany apotropos, jest uważany za takiego („apotropos”, z łaciny: ojciec- „pater”; dzieci- „potos” —stąd: „apotropos” - „ojciec młodych”)], lub jeśli ich ojciec wyznaczył dla nich apotropos, musi oddać dziesięcinę z ich owoców. Jeśli ojciec sierot wyznaczył apotroposa, musi przysiąc (że niczego ich nie sprzeniewierzył). [Bo gdyby nie odniósł korzyści, nie byłby dla niego apotropos, a przysięga nie działałaby odstraszająco (do przyjęcia przez niego nominacji)]. Jeśli bet-din go wyznaczył, nie przysięga. [Bo wyświadcza bet-din „przysługę” przyjmując ich oskarżenie i starając się za darmo; a gdyby musiał przeklinać, działałoby to odstraszająco.] Abba Shaul sys: „Wręcz przeciwnie”. [Jeśli bet-din go wyznaczył, musi przysiąc. Ponieważ czerpał satysfakcję z zyskania reputacji uczciwego człowieka, któremu ufał betdin, przysięga nie działałaby jako środek odstraszający. Ale jeśli wyznaczył go ojciec sierot, nie przysięga, ponieważ wyświadcza mu przysługę, starając się za darmo o swoje dzieci, a gdyby na niego nałożono przysięgę, działałaby jako środek odstraszający. Halacha jest zgodna z Abba Shaulem.] Jeśli ktoś splugawia [czyste produkty swojego sąsiada] lub miesza [terumah z chullinem sąsiada (przyziemne produkty), powodując stratę, zmuszając go do taniej sprzedaży Cohanim], lub miesza [wino libacyjne z winem koszernym, aby nie można było z niego czerpać korzyści]—(jeśli to zrobi) nieświadomie, nie ponosi odpowiedzialności; jeśli umyślnie, ponosi odpowiedzialność. [Zgodnie z prawem nie powinien on odpowiadać, ponieważ „Nie dające się rozpoznać szkody nie są nazywane„ szkodami ”."; ale ze względu na „ogólne dobro”, że ludzie nie idą i nie kalają produktów swojego bliźniego bez odpowiedzialności (był odpowiedzialny).] Jeśli Cohanim unieważniłby w świątyni [ofiary, które zabili i których krwią pokropili, przez myśl o zjedzeniu ich poza odpowiednim czasem, dyskwalifikując je (jako ofiary) dla ich właścicieli]—(jeśli to zrobili) umyślnie, ponoszą odpowiedzialność. [Wiedzieli bowiem, że przez to nie nadają się do tego. Muszą zwrócić właścicielom, którzy muszą przynieść inne ofiary. I nawet gdyby była to ofiara, której nie można zastąpić, to jednak właściciel jest zmartwiony faktem, że jego ofiara nie została złożona w ofierze, ponieważ chciał przynieść ją jako dar].