Talmud do Gittin 4:9
הַמּוֹכֵר אֶת עַצְמוֹ וְאֶת בָּנָיו לְגוֹי, אֵין פּוֹדִין אוֹתוֹ, אֲבָל פּוֹדִין אֶת הַבָּנִים לְאַחַר מִיתַת אֲבִיהֶן. הַמּוֹכֵר שָׂדֵהוּ לְגוֹי וְחָזַר וּלְקָחָהּ מִמֶּנּוּ יִשְׂרָאֵל, הַלּוֹקֵחַ מֵבִיא מִמֶּנּוּ בִכּוּרִים, מִפְּנֵי תִקּוּן הָעוֹלָם:
Jeśli ktoś sprzedał siebie i swoje dzieci (w niewoli) nie-Żydowi, nie ma być odkupiony [jeśli ma zwyczaj to robić, jak wtedy, gdy już to zrobił dwa lub trzy razy]; ale dzieci są wykupione po śmierci ojca. Jeśli ktoś sprzedał swoje pole Gojowi, kupuje i przywozi z niego bikkurim (pierwsze owoce) (patrz Raszi), dla „ogólnego dobra”. [Co roku musi kupować jej pierwociny od pogan i przynosić je do Jerozolimy. („dla dobra ogółu” :), że nie miał zwyczaju sprzedawać Gojom ziemi w Ziemi Izraela, a gdyby ją sprzedał, starał się ją odkupić.]