Talmud do Gittin 4:3
אֵין אַלְמָנָה נִפְרַעַת מִנִּכְסֵי יְתוֹמִים אֶלָּא בִשְׁבוּעָה. נִמְנְעוּ מִלְּהַשְׁבִּיעָהּ, הִתְקִין רַבָּן גַּמְלִיאֵל הַזָּקֵן שֶׁתְּהֵא נוֹדֶרֶת לַיְתוֹמִים כָּל מַה שֶּׁיִּרְצוּ, וְגוֹבָה כְתֻבָּתָהּ. הָעֵדִים חוֹתְמִין עַל הַגֵּט, מִפְּנֵי תִקּוּן הָעוֹלָם. הִלֵּל הִתְקִין פְּרוֹזְבּוּל מִפְּנֵּי תִקּוּן הָעוֹלָם:
Wdowa żąda zapłaty [swojej kethuba] z majątku sierot tylko pod przysięgą [że nic z tego nie otrzymała]. Oni (bet-din) zakazali składania jej przysięgi. [Ponieważ starała się dla sierot, usprawiedliwiała swoje przysięganie, że nic nie otrzymała, nawet gdyby otrzymała niewielką kwotę, czując, że otrzymała ją za swoje wysiłki, a nie jako zapłatę kethubah. Dlatego powstrzymaliby się przed złożeniem jej przysięgi, a ona straciłaby swoją kethubę]. R. Gamliel starszy ustanowił, że przysięga sierotom wszystko (formułę ślubu), czego pragną [na przykład: „Życzę radości z tego i ten pokarm, jeśli odniosłem jakąkolwiek korzyść z mojej ketuba ”], a ona zbiera swoją kethuba. [A jeśli powtórnie wyszła za mąż, zanim sieroty opowiedziały się za nią dla kethuba, w którym to przypadku jej mąż mógłby unieważnić jej ślub, co robią? Nosili ją poza bet-din „przysięgą rabinów”, której przekroczenie nie jest tak surowe (jak przysięgi na Torę), a ona bierze kethubę po ślubie. A jeśli ona przyjdzie odebrać swoją kethubę przed ponownym zamążpójściem, sieroty mają do wyboru: jeśli chcą, składają przysięgę poza bet-din lub składają jej przysięgę w bet-din. Świadkowie podpisują umowę na „dobro ogólne”. [To („dla dobra ogółu”) odnosi się do obu, a mianowicie: wdowa jest owiana przez sieroty dla „ogólnego dobra”, że wdowy ponownie wychodzą za mąż i nie martwią się utratą kethubah; a świadkowie podpisują się na przedzie „dla dobra ogólnego”. Ponieważ bowiem świadkowie porodu wywołują skutki, a świadkowie, którzy otrzymali zeznanie kobiety, są podstawą rozwodu, tak naprawdę nie ma potrzeby, aby świadkowie podpisywali ten wniosek. Ale ze względu na „ogólne dobro”—bo boimy się, że któryś ze świadków porodu może umrzeć, a otrzymanie będzie jak zwykły odłamek w jej dłoni (zostało ustanowione, że świadkowie podpisują)]. Hillel ustanowił prozbol dla „dobra ogólnego”. [Ponieważ widział ludzi powstrzymujących się od pożyczania sobie nawzajem (w obawie, że pożyczka zostanie rozwiązana przez rok szmitowy) i (przez ich wyrozumiałość) przestępowali (Powtórzonego Prawa 15: 9): „Uważaj na siebie, żeby nie było serce jest rzeczą niegodziwą itp. "—powstał i ustanowił prozbol. Oto tekst prozbolu: „Oddaję wam, ploni i ploni, sędziowie, (wszystkie moje roszczenia), abym mógł żądać wszystkiego, co jest mi winien, kiedy zechcę”].