Talmud do Eruwin 2:5
וְעוֹד אָמַר רַבִּי יְהוּדָה בֶן בָּבָא, הַגִּנָּה וְהַקַּרְפֵּף שֶׁהֵן שִׁבְעִים אַמָּה וְשִׁירַיִם עַל שִׁבְעִים אַמָּה וְשִׁירַיִם, מֻקֶּפֶת גָּדֵר גָּבוֹהַּ עֲשָׂרָה טְפָחִים, מְטַלְטְלִין בְּתוֹכָהּ, וּבִלְבַד שֶׁיְּהֵא בָהּ שׁוֹמֵירָה אוֹ בֵית דִּירָה, אוֹ שֶׁתְּהֵא סְמוּכָה לָעִיר. רַבִּי יְהוּדָה אוֹמֵר, אֲפִלּוּ אֵין בָּהּ אֶלָּא בוֹר וְשִׁיחַ וּמְעָרָה, מְטַלְטְלִין בְּתוֹכָהּ. רַבִּי עֲקִיבָא אוֹמֵר, אֲפִלּוּ אֵין בָּהּ אַחַת מִכָּל אֵלּוּ, מְטַלְטְלִין בְּתוֹכָהּ, וּבִלְבַד שֶׁיְּהֵא בָהּ שִׁבְעִים אַמָּה וְשִׁירַיִם עַל שִׁבְעִים אַמָּה וְשִׁירָיִם. רַבִּי אֱלִיעֶזֶר אוֹמֵר, אִם הָיָה אָרְכָּהּ יָתֵר עַל רָחְבָּהּ אֲפִלּוּ אַמָּה אַחַת, אֵין מְטַלְטְלִין בְּתוֹכָהּ. רַבִּי יוֹסֵי אוֹמֵר, אֲפִלּוּ אָרְכָּהּ פִּי שְׁנַיִם בְּרָחְבָּהּ, מְטַלְטְלִין בְּתוֹכָהּ:
R. Yehudah ur. Bava powiedział dalej: W ogrodzie wolno nosić karpef, który ma siedemdziesiąt łokci, a resztę na siedemdziesiąt łokci, a resztkę otoczoną bramą o wysokości dziesięciu tefachimów [Ponieważ stwierdził jedną surowość w stosunku do desek, tj. że mogą być używane tylko do publicznej studni, a teraz stwierdza inny rygor, że nawet gdy służenie do zamieszkania więcej niż bet sa'atayim było niedozwolone, „dalej” jest powiedziane.] tak długo, jak jest w nim obserwator budka [(Bo chociaż służy jako mieszkanie, tylko bet sa'atayim jest dozwolona, a nie więcej)] lub dom do zamieszkania lub (tak długo, jak jest) blisko miasta. [Bo ponieważ jest blisko jego domu, zamierza z niego korzystać stale, tak że jest uważany za służący do zamieszkania.] R. Juda mówi: Nawet jeśli jest w nim tylko dziura, dół lub jaskinia, może w nim nosić. R. Akiva mówi: nawet jeśli nie ma w nim żadnego z wyżej wymienionych, może on w nim nosić, dopóki będzie w nim siedemdziesiąt łokci i resztka (cztery tefachim) na siedemdziesiąt łokci i resztka. [I nie więcej. I pierwsza tanna, powyżej (2: 3), a mianowicie: „Powiedzieli mu:„ Beth sa'atayim ”powiedzieli tylko o ogrodzie lub karpefie, ale w zagrodzie, sachar lub chatzer, itp."—to tanna utrzymuje również z R. Akivą, że tam, gdzie jest mieszkanie, dozwolone są tylko beth sa'atayim. Gdzie się różnią? Gemara wyjaśnia, że różnią się one pod względem niewielkiej wartości, o jaką beta sa'atayim przekracza siedemdziesiąt łokci, a resztka jest podniesiona do kwadratu, co jest pierwszym tanna, w którym dozwolone jest pełne beth sa'atayim; i R. Akiva, siedemdziesiąt łokci i reszta na siedemdziesiąt łokci, i resztka, i nic więcej. A skąd czerpiemy, że bet sa'atayim jest większy niż siedemdziesiąt łokci, a resztka do kwadratu? Gemara pyta: ile kosztuje sa'atayim? (I odpowiada :) Jak dziedziniec przybytku, o którym jest napisane (Księga Wyjścia 27:18): „Długość dziedzińca będzie na sto łokci, a szerokość na pięćdziesiąt na pięćdziesiąt. I objaśniono: Jaki jest cel „pięćdziesiąt na pięćdziesiąt”? Tora mówi nam: weź pięćdziesiąt, o które długość przekracza szerokość, i „otocz” pięćdziesiąt pozostałych, aby osiągnąć (dozwolony) limit sabatu—siedemdziesiąt łokci i cztery tefachim do kwadratu. Jak to? Uczyń z nich pięć pasków o szerokości dziesięciu łokci i długości pięćdziesiąt łokci. Umieść jeden na wschód (z pięćdziesięciu na pięćdziesiąt), a drugi na zachód, tak abyśmy mieli teraz siedemdziesiąt szerokości na pięćdziesiąt długości. Umieść jeden (pasek) na południu, a drugi na północy, a teraz mamy siedemdziesiąt na siedemdziesiąt; ale rogi są wadliwe (tj. niewypełnione), każdy narożnik ma dziesięć na dziesięć łokci z powodu dodania. Z piątego paska weź cztery kawałki po dziesięć (na dziesięć), którymi wypełnisz cztery rogi. Weź pozostałe dziesięć na dziesięć, czyli sześćdziesiąt tefachimów na sześćdziesiąt tefachimów (1 łokieć = sześć tefachimów) i ułóż z nich trzydzieści pasków po dwa tefachim każdy, każdy o długości dziesięciu łokci—razem na trzysta łokci. Umieść siedemdziesiąt z każdej strony, tak aby było teraz siedemdziesiąt łokci i cztery tefachim na siedemdziesiąt łokci i cztery tefachim. Ale rogi są uszkodzone, dwa tefachimy na dwa tefachimy. To daje ci dwadzieścia łokci. Weź osiem tefachimów i wypełnij rogi. Pozostaje ci osiemnaście łokci i cztery tefachimy o dwóch łokciach szerokości. I to jest „mała kwota”. Bo jeśli rozłożysz je równo, dodatkowa szerokość to dwie trzecie palca. Musisz bowiem zrobić z niego pas o długości 283 łokci, który będzie otaczał cztery boki. W ten sposób znalazłem wyjaśnienie w Rashi i jest to poprawne. Rambam „szukał wielu rachunków”, ale nie mogłem go zgłębić. Orzeczenie jest zgodne z R. Akivą w artykule „Nawet jeśli nie ma w nim żadnego z powyższych, może w nim nosić”. Ale w tym, że różni się od mędrców: „Powiedzieli mu itd.” powyżej, twierdząc, że musi to być (co najwyżej) siedemdziesiąt, a resztka (cztery tefachim) na siedemdziesiąt i resztę, i nie więcej—pod tym względem halacha jest zgodna z mędrcami. Albowiem z bet sa'atayim jest to dozwolone, jako (obszar) dziedzińca przybytku, który jest nieco większy niż siedemdziesiąt łokci, a resztka kwadratowa.] R. Eliezer mówi: Gdyby jego długość była większa niż szerokość nawet jeden łokieć, nie wolno w nim nosić [chociażby zmniejszył szerokość i dodał do długości, tak że w całości nie było więcej niż bet sa'atayim. Albowiem jest to tylko kwadrat, na który rabini pozwolili, gdy nie służy on jako mieszkanie.] R. Yossi mówi: Nawet gdyby jego długość była dwukrotnie większa od szerokości, wolno go w nim nosić. [Halacha jest zgodna z R. Yossi, który różni się od R. Eliezera, kwadrat nie jest wymagany.]