Talmud do Edujot 2:3
אַף הוּא הֵעִיד עַל כְּפָר שֶׁהָיָה בְצַד יְרוּשָׁלַיִם, וְהָיָה בוֹ זָקֵן אֶחָד וְהָיָה מַלְוֶה לְכָל בְּנֵי הַכְּפָר וְכוֹתֵב בִּכְתַב יָדוֹ וַאֲחֵרִים חוֹתְמִים, וּבָא מַעֲשֶׂה לִפְנֵי חֲכָמִים וְהִתִּירוּ. לְפִי דַרְכְּךָ אַתָּה לָמֵד, שֶׁהָאִשָּׁה כּוֹתֶבֶת אֶת גִּטָּהּ וְהָאִישׁ כּוֹתֵב אֶת שׁוֹבְרוֹ, שֶׁאֵין קִיּוּם הַגֵּט אֶלָּא בְחוֹתְמָיו. וְעַל מַחַט שֶׁנִּמְצֵאת בַּבָּשָׂר, שֶׁהַסַּכִּין וְהַיָּדַיִם טְהוֹרוֹת, וְהַבָּשָׂר טָמֵא. וְאִם נִמְצֵאת בַּפֶּרֶשׁ, הַכֹּל טָהוֹר:
On też [R. Chanina, przyboczny arcykapłan,] zeznał o małej wiosce niedaleko Jerozolimy, gdzie był stary człowiek, który pożyczał pieniądze wszystkim mieszkańcom wioski i własnoręcznie napisał list zadłużenia [pożyczkobiorcy], a inni podpisali [tj. świadkowie koszerności podpisali notatkę]; i to (przypadek takiej notatki) przyszło do mędrców i pozwolili na to, [chociaż pisarz notatki był pożyczkodawcą i "zainteresowaną stroną"]. Odpowiednio dowiadujesz się, że kobieta pisze do niej get (rachunek rozwodu) [i podpisują świadkowie koszerności], a mężczyzna pisze na swoim pokwitowaniu [notatka o "rezygnacji", jego żona rezygnuje z płacenia kethubah.] Albowiem nie ma upoważnienia do otrzymania pieniędzy poza podpisami [tj. świadkowie podpisane na kuponie są istotną przyczyną potwierdzenia otrzymania. Dlatego podpisany przez świadków koszerności jest on koszerny, mimo że jest napisany przez kobietę.]