Talmud do Berachot 2:3
הַקּוֹרֵא אֶת שְׁמַע וְלֹא הִשְׁמִיעַ לְאָזְנוֹ, יָצָא. רַבִּי יוֹסֵי אוֹמֵר, לֹא יָצָא. קָרָא וְלֹא דִקְדֵּק בְּאוֹתִיּוֹתֶיהָ, רַבִּי יוֹסֵי אוֹמֵר יָצָא, רַבִּי יְהוּדָה אוֹמֵר לֹא יָצָא. הַקּוֹרֵא לְמַפְרֵעַ, לֹא יָצָא. קָרָא וְטָעָה, יַחֲזֹר לְמָקוֹם שֶׁטָּעָה:
Ten, kto recytuje Szemę, nie zmuszając się do jej usłyszenia, spełnia ten obowiązek. R. Yossi mówi: On nie wypełnia zobowiązania. [Albowiem jest napisane (Powtórzonego Prawa 6: 4): „Słuchajcie”—Niech twoje ucho usłyszy, co mówią twoje usta. A pierwsza tanna trzyma: „Słuchaj”—w jakimkolwiek języku, który słyszysz. A halacha jest zgodna z pierwszą tanną.] Jeśli wyrecytował ją bez dokładności co do jej liter [aby je wyraźnie wymawiać, w przypadku dwóch słów, w których drugie słowo zaczyna się od tej samej litery, na której kończy się pierwsza litera, jak w „al levavcha”, „esev besadecha”, „va'avadetem meherah”. Jeśli nie zostawi miejsca między nimi, aby je rozdzielić, brzmi to tak, jakby wymawiał dwie litery jako jedną.]—R. Yossi mówi: Wypełnił swoje zobowiązanie. [A halacha jest według R. Yossiego. Jednak ab initio musi wymawiać listy. Podobnie musi uważać, aby nie spocząć ruchomej szewy i nie poruszyć spoczynku, a także nie osłabić (wymawiając bez dagesh) silnej formy i nie wzmocnić słabej. I musi akcentować zayin „tizkeru”, żeby nie brzmiało jak „tiskeru”, to znaczy „żebyś zgromadził nagrodę”. Albowiem nie wypada służyć Panu dla nagrody. R. Juda mówi: Nie wypełnił swego zobowiązania. Jeśli ktoś recytuje go w odwrotnej kolejności [jeśli recytuje trzeci werset przed drugim, drugi przed pierwszym i tym podobne], to nie dopełnił swego zobowiązania [jest napisane (Powtórzonego Prawa 6: 6): "i te słowa niech będzie"—pozostaną w swojej pierwotnej formie, tj. zgodnie z porządkiem zawartym w Torze. Jednakże, jeśli posunie się naprzód, recytując vayomer przed Vehaya im shamoa i Vehaya im shamoa przed Shemą, wydaje się, że nie jest to uważane za „odwrócone” i wypełnia swój obowiązek; bo nie są one tak ułożone, jeden po drugim, w Torze.] Jeśli on to recytował i popełnił błąd, wraca do punktu błędu. [Jeśli pomylił się między jedną sekcją a drugą, nie wiedząc, z którą sekcją skończył i do której początku powinien wrócić, wraca do pierwszego wersetu, Vehaya im shamoa. (Rambam mówi: Veahavta eth Hashem.) A jeśli zatrzymał się w środku sekcji, wiedząc, którą sekcję skończył, ale nie wiedząc, gdzie w tej sekcji skończył, wraca do początku tej sekcji. Jeśli recytował „uchethavtam”, ale nie wiedział, czy było to słowo Shemy, czy „Vehaya im Shamoa”, wraca do „uchethavtam” Szemy. A jeśli miał wątpliwości po rozpoczęciu leman yirbu, nie powraca, ponieważ może polegać na „zwyczaju swego języka”].