Odniesienie do Sota 9:5
נִפְטְרוּ זִקְנֵי יְרוּשָׁלַיִם וְהָלְכוּ לָהֶן. זִקְנֵי אוֹתָהּ הָעִיר מְבִיאִין עֶגְלַת בָּקָר אֲשֶׁר לֹא עֻבַּד בָּהּ אֲשֶׁר לֹא מָשְׁכָה בְּעֹל (שם), וְאֵין הַמּוּם פּוֹסֵל בָּהּ, וּמוֹרִידִין אוֹתָהּ לְנַחַל אֵיתָן. וְאֵיתָן כְּמַשְׁמָעוֹ, קָשֶׁה. אַף עַל פִּי שֶׁאֵינוֹ אֵיתָן, כָּשֵׁר. וְעוֹרְפִין אוֹתָהּ בְּקוֹפִיץ מֵאֲחוֹרֶיהָ. וּמְקוֹמָהּ אָסוּר מִלִּזְרֹעַ וּמִלַּעֲבֹד, וּמֻתָּר לִסְרֹק שָׁם פִּשְׁתָּן וּלְנַקֵּר שָׁם אֲבָנִים:
Starsi Jerozolimy wyszli i odeszli. Starsi z tego miasta przynoszą „jałowicę, która nigdy nie była urabiana, która nigdy nie była zaprzęgnięta” (Powtórzonego Prawa 21: 3). A skaza tego nie dyskwalifikuje. Sprowadzają to do twardej (eitan) wadi—„ Eitan ” należy rozumieć w dosłownym znaczeniu „twardy”. Nawet jeśli nie jest „trudne”, jest ważne. Łamią mu kark siekierą od tyłu. A na jego miejscu nigdy nie wolno siać ani uprawiać roli, ale wolno tam czesać len i dłutować skały.