Odniesienie do Szabbat 23:1
שׁוֹאֵל אָדָם מֵחֲבֵרוֹ כַּדֵּי יַיִן וְכַדֵּי שֶׁמֶן, וּבִלְבַד שֶׁלֹּא יֹאמַר לוֹ הַלְוֵנִי, וְכֵן הָאִשָּׁה מֵחֲבֶרְתָּהּ כִּכָּרוֹת. וְאִם אֵינוֹ מַאֲמִינוֹ, מַנִּיחַ טַלִּיתוֹ אֶצְלוֹ וְעוֹשֶׂה עִמּוֹ חֶשְׁבּוֹן לְאַחַר שַׁבָּת. וְכֵן עֶרֶב פֶּסַח בִּירוּשָׁלַיִם שֶׁחָל לִהְיוֹת בְּשַׁבָּת, מַנִּיחַ טַלִּיתוֹ אֶצְלוֹ וְנוֹטֵל אֶת פִּסְחוֹ, וְעוֹשֶׂה עִמּוֹ חֶשְׁבּוֹן לְאַחַר יוֹם טוֹב:
Człowiek może poprosić swojego sąsiada (w Szabat) o dzbany wina i dzbany oliwy, o ile nie powie: „Pożycz mi”. [Termin „pożyczka” oznacza „na długi czas”, a orzeczono, że „pożyczka bez zastrzeżeń” jest udzielana na trzydzieści dni—aby pożyczkodawca mógł przyjść i napisać w swojej księdze rachunkowej (w szabat): „Pożyczyłem temu mężczyźnie to i to”, aby nie zapomniał.] Podobnie kobieta (może prosić) o bochenki sąsiada. A jeśli mu nie ufa, zostawia przy sobie płaszcz i rozlicza się z nim po szabacie. Podobnie, w wigilię Paschy w Jerozolimie, która wypada w Szabat, zostawia przy sobie swój płaszcz [jeśli mu nie ufa] i bierze ofiarę Pesach [i dedykuje ją w Szabat, gdyż w Szabat mogą być poświęcone określone czasowo obowiązki .] i rozlicza się z nim po festiwalu.