Halakhah do Megilla 2:4
הַכֹּל כְּשֵׁרִין לִקְרוֹת אֶת הַמְּגִלָּה, חוּץ מֵחֵרֵשׁ, שׁוֹטֶה, וְקָטָן. רַבִּי יְהוּדָה מַכְשִׁיר בְּקָטָן. אֵין קוֹרִין אֶת הַמְּגִלָּה, וְלֹא מָלִין, וְלֹא טוֹבְלִין, וְלֹא מַזִּין, וְכֵן שׁוֹמֶרֶת יוֹם כְּנֶגֶד יוֹם לֹא תִטְבֹּל, עַד שֶׁתָּנֵץ הַחַמָּה. וְכֻלָּן שֶׁעָשׂוּ מִשֶּׁעָלָה עַמּוּד הַשַּׁחַר, כָּשֵׁר:
Wszyscy [łącznie z kobietami] nadają się do czytania Megillah, z wyjątkiem głuchoniemego [(Ta Miszna jest zgodna z R. Yossim, który mówi, że jeśli ktoś czyta i nie daje jej do ucha wypełnił swój obowiązek)], imbecyl i nieletni. R. Yehudah rządzi, by pasować do nieletniego. [Halacha nie jest zgodna z R. Judą]. Megillah nie jest czytana, nie wykonuje się obrzezania, nie wykonuje się (rytualnego) zanurzenia, nie wykonuje się spryskiwania, a także kobieta, która przestrzega „dzień w dzień”, nie zanurz się do wschodu słońca. I wszyscy, jeśli zrobili to o świcie, to jest kaser. [("Megillah nie jest czytana" :) Albowiem trzeba czytać Megillę w nocy i powtarzać ją w dzień. A odczyt dnia jest dopiero po wschodzie słońca, a mianowicie. (Est 9:28): „A te dni są wspominane i obchodzone”. („nie wykonuje się obrzezania” :), a mianowicie. (Kapłańska 12: 3): „A ósmego dnia dokona obrzezania”. („Nie wykonuje się zanurzania i pokropienia” :) jest napisane o pokropieniu (Lb 19:19): „A czysty pokropi nieczystego trzeciego i siódmego dnia”, a zanurzenie jest porównany do zraszania. Tylko wtedy, gdy zanurza się w siódmym dniu, musi zanurzyć się tylko w dzień, a nie mówimy, że może zanurzyć się, gdy zapadnie ciemność w siódmą noc, chociaż noc jest początkiem dnia. Ale po upływie siódmego dnia można zanurzyć się w nocy. („kobieta, która obserwuje dzień w dzień” :) w ciągu jedenastu dni między jednym stanem niddah a następnym. Jeśli widzi krew w jednym z tych dni, obserwuje następny dzień (w czystości) i zanurza ten dzień o wschodzie słońca. („jeśli zrobili to o świcie, jest to kaser”). Gdy zaś świta dzień, nazywa się to „dniem”, a mianowicie. (Nechemiasz 4:15): „I wykonaliśmy tę pracę… od świtu aż do pojawienia się gwiazd”, a następnie (tamże 16): „… a noc była dla nas strażnikiem, a dzień pracą”. Mówili „aż do wschodu słońca” tylko po to, aby upewnić się, że nie jest noc, ponieważ nie wszyscy są ekspertami w rozróżnianiu świtu.]