Halakhah do Ketuwot 4:12
אַתְּ תְּהֵא יָתְבָא בְּבֵיתִי וּמִתְּזָנָא מִנִּכְסַי, כָּל יְמֵי מִגַּד אַלְמְנוּתִיךְ בְּבֵיתִי, חַיָּב, שֶׁהוּא תְנַאי בֵּית דִּין. כָּךְ הָיוּ אַנְשֵׁי יְרוּשָׁלַיִם כּוֹתְבִין. אַנְשֵׁי גָלִיל הָיוּ כוֹתְבִין כְּאַנְשֵׁי יְרוּשָׁלָיִם. אַנְשֵׁי יְהוּדָה הָיוּ כוֹתְבִין, עַד שֶׁיִּרְצוּ הַיּוֹרְשִׁים לִתֵּן לִיךְ כְּתֻבְּתִיךְ. לְפִיכָךְ אִם רָצוּ הַיּוֹרְשִׁין, נוֹתְנִין לָהּ כְּתֻבָּתָהּ וּפוֹטְרִין אוֹתָהּ:
[Jeśli nie napisał w jej ketubie ]: „Będziesz mieszkać w moim domu i będziesz żywić się z mojej własności, dopóki pozostaniesz wdową w moim domu”, on jest [niemniej] zobowiązany jest [niemniej jednak] ] w mocy, ponieważ jest to [ustalone] postanowienie [uchwalone] przez sąd. [Powyższe] jest tym, co napisali mieszkańcy Jerozolimy [w ich ketubocie ]. Mieszkańcy Galilei pisaliby tak, jak mieszkańcy Jerozolimy. [jednak] mieszkańcy Judei napisali: „[Będziesz mieszkać w moim domu i karmić się z mego majątku], dopóki spadkobiercy nie zechcą ci dać [kwoty] twojej ketuby ”. Dlatego jeśli spadkobiercy zechcą, mogą jej dać jej ketubę i odprawić ją.