Talmud zu Shevuot 1:3
אֵין בָּהּ יְדִיעָה בַתְּחִלָּה אֲבָל יֶשׁ בָּהּ יְדִיעָה בַסּוֹף, שָׂעִיר הַנַּעֲשֶׂה בַחוּץ וְיוֹם הַכִּפּוּרִים מְכַפֵּר, שֶׁנֶּאֱמַר (במדבר כט) מִלְּבַד חַטַּאת הַכִּפֻּרִים, עַל מַה שֶּׁזֶּה מְכַפֵּר, זֶה מְכַפֵּר. מַה הַפְּנִימִי אֵין מְכַפֵּר אֶלָּא עַל דָּבָר שֶׁיֵּשׁ בּוֹ יְדִיעָה, אַף הַחִיצוֹן אֵין מְכַפֵּר אֶלָּא עַל דָּבָר שֶׁיֵּשׁ בּוֹ יְדִיעָה:
Wenn es am Anfang kein Bewusstsein gab [(dh wenn er nie von dieser Unreinheit wusste, wird dies niemals einem Opfer unterworfen, einem Angebot, das nur dort erlangt wird, wo es am Anfang Bewusstsein gab)], aber am Ende gab es Bewusstsein, Das Kind präsentierte sich draußen [auf dem äußeren Altar mit den zusätzlichen Opfergaben von Jom Kippur] und Jom Kippur [selbst] [mit dem Kind], wobei geschrieben stand (Numeri 29:11): "... abgesehen vom Opfer der Versöhnung." Was auch immer der letztere büßt, der erstere büßt dafür. So wie das innere (Altaropfer, "das letztere") nur dort büßt, wo es Bewusstsein gab, so sühnt das äußere (Altaropfer, "das erstere") nur dort, wo es Bewusstsein gab. [Es steht über das draußen vorgestellte Kind geschrieben: "Ein Ziegenkind als Sündopfer, abgesehen vom Sündopfer der Versöhnung." Das Sündopfer der Versöhnung ist das Kind, das in ihm dargestellt wird. Die Schrift vergleicht sie damit, uns zu lehren, wofür das eine sühnt, das andere büßt, nämlich: So wie das Innere nur dort dargestellt wird, wo es zu Beginn Bewusstsein gab (in diesem Fall), wie aus (3. Mose 16: 16): "... für alle ihre Sünden", was impliziert: für alle, die einem Sündopfer unterliegen würden, wenn es am Ende Bewusstsein gäbe; und es gibt am Anfang kein Sündopfer ohne Bewusstsein—Das Kind, das draußen vorgestellt wird, büßt also nicht, es sei denn, es gab Bewusstsein (in diesem Fall) Bewusstsein am Ende, aber nicht am Anfang, wo es niemals einem Sündopfer unterliegen würde. Und dieses Sühnopfer ist absolut, ohne "Aussetzung" (siehe 1: 2)].
Erkunde talmud zu Shevuot 1:3. Ausführlicher Kommentar und Analyse aus klassischen jüdischen Quellen.