Szekalim 3

בִּשְׁלשָׁה פְּרָקִים בַּשָּׁנָה, תּוֹרְמִין אֶת הַלִּשְׁכָּה, בִּפְרוֹס הַפֶּסַח, בִּפְרוֹס עֲצֶרֶת, בִּפְרוֹס הֶחָג, וְהֵן גְּרָנוֹת לְמַעְשַׂר בְּהֵמָה, דִּבְרֵי רַבִּי עֲקִיבָא. בֶּן עַזַּאי אוֹמֵר, בְּעֶשְׂרִים וְתִשְׁעָה בַּאֲדָר, וּבְאֶחָד בְּסִיוָן, וּבְעֶשְׂרִים וְתִשְׁעָה בְּאָב. רַבִּי אֶלְעָזָר וְרַבִּי שִׁמְעוֹן אוֹמְרִים, בְּאֶחָד בְּנִיסָן, בְּאֶחָד בְּסִיוָן, בְּעֶשְׂרִים וְתִשְׁעָה בֶּאֱלוּל. מִפְּנֵי מָה אָמְרוּ בְּעֶשְׂרִים וְתִשְׁעָה בֶּאֱלוּל, וְלֹא אָמְרוּ בְּאֶחָד בְּתִשְׁרֵי, מִפְּנֵי שֶׁהוּא יוֹם טוֹב, וְאִי אֶפְשָׁר לְעַשֵּׂר בְּיוֹם טוֹב, לְפִיכָךְ הִקְדִּימוּהוּ לְעֶשְׂרִים וְתִשְׁעָה בֶּאֱלוּל:

Trzy razy w roku usuwali (szekalim) liszkę. [Składali wszystkie szekale w jednej liszce (przedziale) w świątyni. I trzy razy w roku brali z niego i umieszczali (szekali) w trzech dużych koszach po trzy sa'ah na zakup wspólnych ofiar. Całość nie została od razu zabrana na cały rok, gdyż mieszkańcy odległych miejsc nie przynieśli jeszcze wszystkich swoich szekali]: na prossie w Pesach [Piętnaście dni przed świętem nazywany jest „prosem” festiwalu. Na trzydzieści dni przed festiwalem dokonuje się przeglądu halaczotów festiwalu. („pross”, jak w „prussah”, czyli pół)], na prosa Szawuotu i na prosa Sukkotu. A oni (te okresy) są granotem („klepiskiem”) dla dziesięciny ze zwierząt. [Te trzy czasy to trzy granaty na dziesięcinę ze zwierząt, mędrcy wyznaczyli te czasy na dziesięcinę ze zwierząt, które się narodziły. I tak jak (przynoszenie zboża) do klepiska uzależnia je od dziesięciny, tak też urodzone zwierzęta nie mogą być spożywane po nadejściu tych czasów, dopóki nie otrzymają dziesięciny. Ale przed tym czasem można je jeść, nawet jeśli nie otrzymali dziesięciny. Mędrcy przeznaczyli te trzy razy na dziesięcinę ze zwierząt, aby zwierzęta były dostępne dla pielgrzymów festiwalowych. Bo chociaż wolno sprzedawać, zabijać i jeść, dopóki czas „goren” jeszcze nie nadszedł, to jednak ludzie nie zabijali swoich zwierząt, dopóki nie oddali ich jako dziesięciny. Bo ktoś woli robić micwę ze swym majątkiem, jeśli nic przez to nie traci, jak w przypadku dziesięciny ze zwierzęcia, gdy właściciel zjada sam dziesięcinę jako ofiarę pokoju. A gdyby nie płacili dziesięciny w tych trzech okresach, wielu powstrzymałoby się od sprzedaży swoich zwierząt, nie dając im dziesięciny, a zwierzęta nie byłyby dostępne dla pielgrzymów świętujących]. To są słowa R. Akivy. Ben Azzai mówi: Dwudziestego dziewiątego dnia Adar, pierwszego dnia Siwan i dwudziestego dziewiątego dnia Aw. R. Elazar i R. Szimon mówią: Pierwszego Nissana, pierwszego Siwan i dwudziestego dziewiątego Elul. [Powody wszystkich tych tannaim i (podstawy) ich różnic są wyjaśnione w ostatnim rozdziale Bechoroth.] Dlaczego zamiast pierwszego z Tishrei powiedzieli dwudziesty dziewiąty (Elul)? Bo to jest święto (Rosz ha-Szana) i nie można oddawać dziesięciny z święta, z tego powodu przenieśli je na dwudziesty dziewiąty Elul.

בְּשָׁלשׁ קֻפּוֹת שֶׁל שָׁלשׁ שָׁלשׁ סְאִין תּוֹרְמִין אֶת הַלִּשְׁכָּה, וְכָתוּב בָּהֶן אָל''ף בֵי''ת גִימ''ל. רַבִּי יִשְׁמָעֵאל אוֹמֵר, יְוָנִית כָּתוּב בָּהֶן אָלפ''א בֵית''א גָמל''א. אֵין הַתּוֹרֵם נִכְנָס לֹא בְּפַרְגּוֹד חָפוּת, וְלֹא בְּמִנְעָל, וְלֹא בְּסַנְדָּל, וְלֹא בִּתְפִלִּין, וְלֹא בְּקָמִיעַ, שֶׁמָּא יַעֲנִי, וְיֹאמְרוּ מֵעֲוֹן הַלִּשְׁכָּה הֶעֱנִי, אוֹ שֶׁמָּא יַעֲשִׁיר, וְיֹאמְרוּ מִתְּרוּמַת הַלִּשְׁכָּה הֶעֱשִׁיר. לְפִי שֶׁאָדָם צָרִיךְ לָצֵאת יְדֵי הַבְּרִיּוֹת כְּדֶרֶךְ שֶׁצָּרִיךְ לָצֵאת יְדֵי הַמָּקוֹם, שְׁנֶּאֱמַר (במדבר לב) וִהְיִיתֶם נְקִיִים מֵיְיָ וּמִיִּשְׂרָאֵל, וְאוֹמֵר (משלי ג) וּמְצָא חֵן וְשֵׂכֶל טוֹב בְּעֵינֵי אֱלֹהִים וְאָדָם:

Trzy kosze po trzy sa'ah każdy (szekalim) są usuwane z liszki. [Tam (w liszkah) umieszczono szekali i wyciągnięto je w trzech koszach po trzy sa'ah każdy. Rambam pisze, że są napełniane pierwsze trzy duże kosze po dwadzieścia siedem sa'ah, a z nich trzy kosze po dziewięć sa'ah każdy. To jest niepotrzebne, wymuszone wyjaśnienie.] I oznaczono je jako „aleph”, „bet”, „gimmel” [aby wiedzieć, które zostało wypełnione jako pierwsze, aby kupić ofiary wspólnotowe od tego pierwszego; potem od drugiej; potem od trzeciego.] R. Gamliel mówi: Było napisane po grecku: „alfa”, „beta”, „gamla”. [Napisali to po grecku ze względu na (Rdz 9:27): „Bóg upiększa Jefeta i będzie mieszkał w namiotach Sema”—piękno Yefeth będzie mieszkać w namiotach Sema; a wśród synów Jefeta nie ma piękniejszego języka niż język grecki. Torem (ten, który usuwa szekalim z liszki) nie może wchodzić ani w szacie lamowanej (pargod chafuth) [Kiedy szata jest długa i podwojona od dołu, ta podwójna fałda nazywa się „pargod chafuth”. Torem nie może wejść tak ubrany, żeby nie podejrzewano go o ukrywanie w nim pieniędzy liszki.] (Nie może też wchodzić z) butem, sandałem, tefilinem lub amuletem [aby nie powiedzieli, że rozwiązał nić i włożył pieniądze wewnątrz], aby nie stał się biedny i ludzie nie powiedzieli: „Z powodu grzechu (kradzieży) liszki zubożał”; albo żeby się nie wzbogacił i nie powiedzą: „Z dochodów z liszki wzbogacił się”. Albowiem trzeba być prostym w oczach ludzi, tak jak musi być prostolinijny w oczach Prawa, jak jest napisane (Lb 32:22): „I będziecie oczyszczeni z Lr i Izraela”. i (Przysłów 3: 4): „I znajdziesz łaskę i dobre zrozumienie w oczach Boga i człowieka”.

שֶׁל בֵּית רַבָּן גַּמְלִיאֵל (הָיָה) נִכְנָס וְשִׁקְלוֹ בֵּין אֶצְבְּעוֹתָיו, וְזוֹרְקוֹ לִפְנֵי הַתּוֹרֵם, וְהַתּוֹרֵם מִתְכַּוֵּן וְדוֹחֲקוֹ לַקֻּפָּה. אֵין הַתּוֹרֵם תּוֹרֵם עַד שֶׁיֹּאמַר לָהֶם, אֶתְרֹם. וְהֵן אוֹמְרִים לוֹ, תְּרֹם, תְּרֹם, תְּרֹם, שָׁלשׁ פְּעָמִים:

Ci z domu R. Gamliela wchodzili z szeklem między palcami i rzucali nim przed torem [Skierowali swoich szekali w stronę kosza, aby szli w kierunku zakupu wspólnych ofiar i nie pozostawali w liszce. ] i torem w podobny sposób przycisnąłby go do kosza. Torem nie usuwa (szekali), dopóki nie zapyta ich: „Czy mam ich usunąć?” A oni odpowiadają: „Usuń, usuń, usuń”—trzy razy [To potrójne wyrażenie jest charakterystyczne dla mędrców. Podobnie w odniesieniu do omera: „Magal zo, magal zo, magal zo” - Ektzor, ektzor, ektzor, „oraz w odniesieniu do chalitzah:„ chalutz hana'al, chalutz hana'al, chalutz hana'al ”— trzy razy.]

תָּרַם אֶת הָרִאשׁוֹנָה וּמְחַפֶּה בִּקְטַבְלָאוֹת, שְׁנִיָּה וּמְחַפֶּה בִּקְטַבְלָאוֹת. שְׁלִישִׁית לֹא הָיָה מְחַפֶּה, שֶׁמָּא יִשְׁכַּח וְיִתְרֹם מִן הַדָּבָר הַתָּרוּם. תָּרַם אֶת הָרִאשׁוֹנָה לְשֵׁם אֶרֶץ יִשְׂרָאֵל, וּשְׁנִיָּה לְשׁוּם כְּרַכִין הַמֻּקָּפִין לָהּ, וְהַשְּׁלִישִׁית לְשׁוּם בָּבֶל וּלְשׁוּם מָדַי וּלְשׁוּם מְדִינוֹת הָרְחוֹקוֹת:

On usuwa pierwszą [terumę prosa z Pesach] i [po usunięciu jej] przykrywa [wszystkie szekale pozostałe w liszka] ketavlaoth [gotowaną skórą, tak że umieszczają na niej szekale, które dopiero nadeszły z okolicznych ziem Eretz Yisrael, którego nie można było postawić przed Pesach. Są one sprowadzane z Pesach do Szawuoth i umieszczane na szczycie ketavli, tak aby terumah została im zabrana na prossa Szawuoth i aby nie zabrał tego, co zostało już usunięte u prosa Pesach.] (On usuwa) drugą i przykrywa ketavlaoth. [Po usunięciu przez prosa Szawuotha, ponownie przykrywa ketavlaothem wszystkie pieniądze z liszki i kładzie się na nich wszystkie szekale przywiezione z Bavel, Madai i odległych krajów.] [(On usuwa) trzeci i on nie obejmuje. Terumah zostaje im zabrana na prossie Sukkot, a on już go nie przykrywa, bo po tym nie ma terumy.] (Zakrywa pierwszego i drugiego), aby nie zapomniał i nie usunął tego, co już zostało usunięte. On usunął pierwszego dla Eretza Yisraela, [który wysłał najpierw swoich szekali, inni jeszcze ich nie przynieśli]; druga dotyczy pobliskich miast (mukafim lah) [takich jak Ammon i Moav. "mukafim" = "blisko", jak w (Gittin 30b): "litrom shelo min hamukaf"; (Chullin 46b): „Ein makifin bebuei”]; trzecia dla Bavel, Madai i odległych krajów. [W każdym razie za każdym razem usuwali to dla całego Izraela, za to, co zostało zebrane i za to, co zostanie zebrane. Tanna wspomina o tych różnych miejscach tylko po to, aby poinformować nas, że ustanowiono je trzy razy, aby do tego czasu zebrano wszystkich szekali Izraela].