Jewamot 13

Rozdział 13

א בֵּית שַׁמַּאי אוֹמְרִים, אֵין מְמָאֲנִין אֶלָּא אֲרוּסוֹת. וּבֵית הִלֵּל אוֹמְרִים, אֲרוּסוֹת וּנְשׂוּאוֹת. בֵּית שַׁמַּאי אוֹמְרִים, בַּבַּעַל וְלֹא בַיָּבָם. וּבֵית הִלֵּל אוֹמְרִים, בַּבַּעַל וּבַיָּבָם. בֵּית שַׁמַּאי אוֹמְרִים, בְּפָנָיו. וּבֵית הִלֵּל אוֹמְרִים, בְּפָנָיו וְשֶׁלֹּא בְפָנָיו. בֵּית שַׁמַּאי אוֹמְרִים, בְּבֵית דִּין. וּבֵית הִלֵּל אוֹמְרִים, בְּבֵית דִּין וְשֶׁלֹּא בְבֵית דִּין. אָמְרוּ לָהֶן בֵּית הִלֵּל לְבֵית שַׁמַּאי, מְמָאֶנֶת וְהִיא קְטַנָּה, אֲפִלּוּ אַרְבָּעָה וַחֲמִשָּׁה פְעָמִים. אָמְרוּ לָהֶן בֵּית שַׁמַּאי, אֵין בְּנוֹת יִשְׂרָאֵל הֶפְקֵר, אֶלָּא מְמָאֶנֶת וּמַמְתֶּנֶת עַד שֶׁתַּגְדִּיל, וּתְמָאֵן וְתִנָּשֵׂא:

1 Beth Shammai mówi: Odmowa [miun] dotyczy tylko narzeczonego. [Sierota, która została poślubiona przez matkę i braci, może odmówić jedynie zaręczyn (a nie małżeństwa).] Beth Hillel mówi: Zarówno z narzeczoną, jak iz żonatymi. Beth Shammai mówią: Z mężem, ale nie z yavamem. [Jeśli jej mąż umarł bez jej odmowy, a ona upadła przed yavamem, nie zostaje wypuszczona z miun, ale czeka, aż osiągnie pełnoletność i odprawia chalicę]. Beth Hillel mówi: (Odmowa uzyskuje się) zarówno z mężem, jak iz yavamem. Beth Shammai mówią: (Tylko) przed nim. Beth Hillel mówi: (Obie) w bet-din, a nie w bet-din. Beth Hillel powiedziała do Beth Shammai: Może odmówić, gdy jest nieletnia, nawet cztery lub pięć razy. Beth Shammai powtórzyła: „Córki Izraela nie są gorsze” („opuszczone”) [a nawet po zaręczynach nie może odmówić i zaręczyć się z innym i ponownie odmówić], ale odmawia [tej] i czeka [na zaręczyny do innego], aż osiągnie pełnoletność, a ona odmawia i wychodzi za mąż. [Nie żeby odmówiła innym razem, ale że odmawia i czeka, aż zaręczy się, aż osiągnie pełnoletność. Lub, jeśli chce wyjść za mąż, odmawia mężowi i natychmiast wychodzi za mąż, ponieważ wyszła za mąż, nie może już odmówić, zgodnie z Beth Shammai.]

ב אֵיזוֹ הִיא קְטַנָּה שֶׁצְּרִיכָה לְמָאֵן, כֹּל שֶׁהִשִּׂיאוּהָ אִמָּהּ וְאַחֶיהָ לְדַעְתָּהּ. הִשִּׂיאוּהָ שֶׁלֹּא לְדַעְתָּהּ, אֵינָהּ צְרִיכָה לְמָאֵן. רַבִּי חֲנִינָא בֶּן אַנְטִיגְנוֹס אוֹמֵר, כָּל תִּינוֹקֶת שֶׁאֵינָהּ יְכוֹלָה לִשְׁמֹר קִדּוּשֶׁיהָ, אֵינָהּ צְרִיכָה לְמָאֵן. רַבִּי אֱלִיעֶזֶר אוֹמֵר, אֵין מַעֲשֵׂה קְטַנָּה כְלוּם, אֶלָּא כִמְפֻתָּה. בַּת יִשְׂרָאֵל לְכֹהֵן, לֹא תֹאכַל בַּתְּרוּמָה. בַּת כֹּהֵן לְיִשְׂרָאֵל, תֹּאכַל בַּתְּרוּמָה:

2 Kim jest nieletni, który potrzebuje miun? Takiego, którego matka i bracia poślubili ją, wiedząc, że ma wiedzę. Jeśli poślubią ją bez jej wiedzy, miun nie jest wymagany. R. Chanina ur. Antignos mówi: Żadna młoda dziewczyna, która nie jest w stanie zająć się swoim zaręczynami (pieniądze lub czyn), nie potrzebuje miun. R. Eliezer mówi: Czyn małoletniego nie ma znaczenia; to tak, jakby [nie była zamężna, ale] uwiedziona—córka Izraelity Cohein nie je terumah; córka Coheina Izraelity zjada terumę. [Halacha nie jest zgodna z R. Eliezerem, ale z R. Chaniną ur. Antignos. Zakłada się, że osoba, która ma mniej niż sześć lat, nie jest w stanie zająć się swoim zaręczynami i nie potrzebuje miun. Jeśli ma więcej niż dziesięć lat, zakłada się, że jest w stanie zadbać o swój zaręczyny, chociaż jest wyjątkowo głupia. Od szóstej do dziesiątej należy ustalić, czy jest w stanie zadbać o zaręczyny. Może korzystać z opcji miun, dopóki nie osiągnie wieku dwunastu lat i jednego dnia i zacznie wykazywać oznaki pokwitania. Potem nie może odmówić, nawet jeśli nie mieszkał z nią. A jeśli mieszkał z nią po dwunastu latach i jednym dniu, nawet jeśli nie okazywała znaków, żyjemy w obawie, że znaki spadły, a on ją zdobył.]

ג רַבִּי אֱלִיעֶזֶר בֶּן יַעֲקֹב אוֹמֵר, כָּל עַכָּבָה שֶׁהִיא מִן הָאִישׁ, כְּאִלּוּ הִיא אִשְׁתּוֹ. וְכָל עַכָּבָה שֶׁאֵינָהּ מִן הָאִישׁ, כְּאִלּוּ אֵינָהּ אִשְׁתּוֹ:

3 R. Eliezer ur. Yaakov mówi: (Z) każdym zatrzymaniem (kobiety), które pochodzi od mężczyzny—to tak, jakby była jego żoną. I (z) każdym zatrzymaniem, które nie pochodzi od mężczyzny—to tak, jakby nie była jego żoną. [Jeśli dał jej szansę, jest to „szlaban” pochodzący od mężczyzny. Fakt, że nie skorzystała z opcji miun pokazuje, że jej „zatrzymanie” u niego wynikało z (jej pragnienia pozostania) z nim. Jeśli skorzystała z opcji miun, jest to „zatrzymanie”, które nie pochodzi od mężczyzny, a jej „zatrzymanie” z nim wynikało z jej pragnienia pozostania z nim. Miszna została wyjaśniona poniżej.]

ד הַמְמָאֶנֶת בָּאִישׁ, הוּא מֻתָּר בִּקְרוֹבוֹתֶיהָ, וְהִיא מֻתֶּרֶת בִּקְרוֹבָיו, וְלֹא פְסָלָהּ מִן הַכְּהֻנָּה. נָתַן לָהּ גֵּט, הוּא אָסוּר בִּקְרוֹבוֹתֶיהָ, וְהִיא אֲסוּרָה בִקְרוֹבָיו, וּפְסָלָהּ מִן הַכְּהֻנָּה. נָתַן לָהּ גֵּט וְהֶחֱזִירָהּ, מֵאֲנָה בוֹ וְנִשֵּׂאת לְאַחֵר וְנִתְאַרְמְלָה אוֹ נִתְגָּרְשָׁה, מֻתֶּרֶת לַחֲזֹר לוֹ. מֵאֲנָה בוֹ וְהֶחֱזִירָהּ, נָתַן לָהּ גֵּט וְנִשֵּׂאת לְאַחֵר וְנִתְאַרְמְלָה אוֹ נִתְגָּרְשָׁה, אֲסוּרָה לַחֲזֹר לוֹ. זֶה הַכְּלָל, גֵּט אַחַר מֵאוּן, אֲסוּרָה לַחֲזֹר לוֹ. מֵאוּן אַחַר גֵּט, מֻתֶּרֶת לַחֲזֹר לוֹ:

4 Jeśli ktoś odmówi [hamemaeneth] mężczyźnie, jest on dopuszczony do jej rodziny, a ona ma pozwolenie na swoją rodzinę i nie czyni jej niezdolną do kapłaństwa. Jeśli dał jej szansę, jest zabroniony jej rodzinie, a ona jej rodzinie, a on czyni ją niezdolną do kapłaństwa. Jeśli dał jej pieniądze i przyjął ją z powrotem, a ona odmówiła mu i wyszła za innego, a była owdowiała lub rozwiedziona, wolno jej do niego wrócić. [Nawet jeśli nie zabrał jej z powrotem, a ona poślubiła inną po rozwodzie i była owdowiała, nie wolno jej iść do pierwszej, ale jeśli on ją przyjął, a ona odmówiła, ta odmowa pokazuje ją jako nieletnią i unieważnia aby wziąć ją z powrotem, nie jest tak, jakby odebrał swoją rozwódkę po tym, jak poślubiła inną.] Taka jest zasada: złapać miun—nie wolno jej do niego wracać; miun po zdobyciu może wrócić do niego. [To znaczy, nawet jeśli wiele razy się z nią rozwodził i zabrał ją z powrotem, a ona mu odmówiła—jeśli wyszła za drugiego za mąż, nie wolno jej do niego wracać; jeśli jest z miun, może wrócić do niego.]

ה הַמְמָאֶנֶת בָּאִישׁ וְנִשֵּׂאת לְאַחֵר וְגֵרְשָׁהּ, לְאַחֵר וּמֵאֲנָה בוֹ, לְאַחֵר וְגֵרְשָׁהּ, לְאַחֵר וּמֵאֲנָה בוֹ, כֹּל שֶׁיָּצָאת הֵימֶנּוּ בְגֵט, אֲסוּרָה לַחֲזֹר לוֹ. בְּמֵאוּן, מֻתֶּרֶת לַחֲזֹר לוֹ:

5 Jeśli jeden odmówił mężczyźnie i poślubił innego, a on się z nią rozwiódł; inny, a ona mu odmówiła [to znaczy, potem poślubiła trzeciego, a ona odmówiła]; inny i rozwiódł się z nią; inny, a ona mu odmówiła—kogokolwiek odeszła, może nie wrócić. [Nawet jeśli zostawiła tę po nim przez miun, nie unieważnia to jej zdobycia.]; kogokolwiek opuściła miun, może wrócić do.

ו הַמְגָרֵשׁ אֶת הָאִשָּׁה וְהֶחֱזִירָהּ, מֻתֶּרֶת לַיָּבָם. וְרַבִּי אֱלִיעֶזֶר אוֹסֵר. וְכֵן הַמְגָרֵשׁ אֶת הַיְתוֹמָה וְהֶחֱזִירָהּ, מֻתֶּרֶת לַיָּבָם. וְרַבִּי אֱלִיעֶזֶר אוֹסֵר. קְטַנָּה שֶׁהִשִּׂיאָהּ אָבִיהָ וְנִתְגָּרְשָׁה, כִּיתוֹמָה בְחַיֵּי הָאָב. הֶחֱזִירָהּ, דִּבְרֵי הַכֹּל, אֲסוּרָה לַיָּבָם:

6 Jeśli ktoś rozwodzi się z kobietą i zabiera ją z powrotem, ma prawo do yavam. [I nie mówimy, że pierwotne małżeństwo spowodowało upadek yevamy przed yavamem, a od czasu, gdy jego brat się z nią rozwiódł, nie wolno mu jej traktować jako „żony jego brata”, będąc rozwódką z jego bratem.] R. Eliezer zabrania jej [wydając dekret przeciwko tym wszystkim z powodu „sieroty za życia jej ojca”, o której jest powiedziane później w naszej Misznie, że jest uważana za rozwódkę nawet według rabinów. Halacha nie jest zgodna z R. Eliezerem.] Podobnie, jeśli ktoś rozwiódł się z sierotą i zabrał ją z powrotem, ma prawo do yavam. Zabrania jej R. Eliezer. Małoletnia, która została zaręczona przez ojca i rozwiodła się, jest jak „sierota za życia ojca”. [Mimo że jej ojciec żyje, jest jak sierota w stosunku do zaręczyn, jej ojciec nie ma już mocy, by zaakceptować jej zaręczyny.] Jeśli zabrał ją z powrotem [gdy była nieletnia], wszyscy mówią, że nie wolno jej yavam [jeśli jej mąż zmarł, gdy była jeszcze nieletnia, jej „zaręczyny powrotne” były bez znaczenia, a autorytet jej ojca w niej utracił, a ona nie ma własnego autorytetu, z tego powodu pozostaje w statusie rozwódka.]

ז שְׁנֵי אַחִין נְשׂוּאִין לִשְׁתֵּי אֲחָיוֹת יְתוֹמוֹת קְטַנּוֹת, וּמֵת בַּעְלָהּ שֶׁל אַחַת מֵהֶן, תֵּצֵא מִשּׁוּם אֲחוֹת אִשָּׁה. וְכֵן שְׁתֵּי חֵרְשׁוֹת גְדוֹלָה וּקְטַנָּה, מֵת בַּעְלָהּ שֶׁל קְטַנָּה, תֵּצֵא הַקְּטַנָּה מִשּׁוּם אֲחוֹת אִשָּׁה. מֵת בַּעְלָהּ שֶׁל גְּדוֹלָה, רַבִּי אֱלִיעֶזֶר אוֹמֵר, מְלַמְּדִין אֶת הַקְּטַנָּה שֶׁתְּמָאֵן בּוֹ. רַבָּן גַּמְלִיאֵל אוֹמֵר, אִם מֵאֲנָה, מֵאֲנָה. וְאִם לָאו, תַּמְתִּין עַד שֶׁתַּגְדִּיל, וְתֵצֵא הַלָּזוּ מִשּׁוּם אֲחוֹת אִשָּׁה. רַבִּי יְהוֹשֻׁעַ אוֹמֵר, אִי לוֹ עַל אִשְׁתּוֹ, וְאִי לוֹ עַל אֵשֶׁת אָחִיו. מוֹצִיא אֶת אִשְׁתּוֹ בְגֵט, וְאֵשֶׁת אָחִיו בַּחֲלִיצָה:

7 Jeśli dwaj bracia byli żonaci z dwiema siostrami, [jeśli były] sierotami-nieletnimi, a mąż jednej z nich umarł, ona odchodzi z powodu „siostry jego żony” [i jest zwolniona z chalicy i yibum]. to samo dotyczy dwóch głuchoniemych (których małżeństwo jest również na mocy rozporządzenia rabinicznego). Jeśli jedna (siostra) była dorosła, a druga małoletnia, jeśli umrze mąż małoletniej, małoletnia wyjeżdża z powodu „siostry jego żony”. Jeśli mąż dorosłej osoby umrze, [a ona zakochała się w yibum przed mężem nieletniego, powiązanie osoby dorosłej, które jest oparte na Torze, zabrania małoletniemu z nim, ponieważ jej małżeństwo jest (tylko) na mocy rozporządzenia rabinicznego, i ona jest „siostrą jego powiązanej”. Co zatem należy zrobić?] R. Eliezer powiedział: Małoletniego uczy się odmawiać mu [i rozwiązywać małżeństwo, po czym przyjmuje dorosłego w yibum. A to jest halacha.] R. Gamliel mówi: Jeśli odmówiła, odmówiła; a jeśli nie, to czeka, aż osiągnie pełnoletność, kiedy druga odejdzie z powodu „siostry jego żony”. [Powiązanie osoby dorosłej nie zabrania mu nieletniego, R. Gamliel trzymający to połączenie nie jest wystarczająco silne, aby zabronić mu kontaktu z żoną. Dlatego jeśli odmówiła, wszystko dobrze i dobrze, a on przyjmuje dorosłego w yibum. A jeśli nie, to małoletnia pozostaje z nim aż do osiągnięcia pełnoletności, a jej małżeństwo staje się oparte na Torze, po czym dorosły odchodzi z powodu „siostry swojej żony”. Ale on nie daje chalicy dorosłemu, bo w ten sposób zabroniłby sobie żony swojej z powodu „siostry jego chaluca”.] R. Yehoshua mówi: Biada jego żonie [Biada temu, który posyła jego żona z dostaniem. Bo nie uczymy jej odmawiać, twierdząc, że „należy się zdystansować od odmów”] i biada mu za żonę jego brata! Swoją żonę wysyła z darem, a żonę swojego brata z chalicą.

ח מִי שֶׁהָיָה נָשׂוּי לִשְׁתֵּי יְתוֹמוֹת קְטַנּוֹת, וּמֵת, בִּיאָתָהּ אוֹ חֲלִיצָתָהּ שֶׁל אַחַת מֵהֶן פּוֹטֶרֶת צָרָתָהּ. וְכֵן שְׁתֵּי חֵרְשׁוֹת. קְטַנָּה וְחֵרֶשֶׁת, אֵין בִּיאַת אַחַת מֵהֶן פּוֹטֶרֶת צָרָתָהּ. פִּקַּחַת וְחֵרֶשֶׁת, בִּיאַת הַפִּקַּחַת פּוֹטֶרֶת אֶת הַחֵרֶשֶׁת, וְאֵין בִּיאַת הַחֵרֶשֶׁת פּוֹטֶרֶת אֶת הַפִּקַּחַת. גְּדוֹלָה וּקְטַנָּה, בִּיאַת הַגְּדוֹלָה פוֹטֶרֶת אֶת הַקְּטַנָּה, וְאֵין בִּיאַת הַקְּטַנָּה פוֹטֶרֶת אֶת הַגְּדוֹלָה:

8 Jeśli ktoś był żonaty z dwoma sierotami-małoletnimi [obcymi] i umarł, współżycie jednej z nich chalicy [po osiągnięciu pełnoletności] zwalnia jej carę. Podobnie z dwoma głuchoniemymi. [To znaczy, tak jak w przypadku dwóch nieletnich, współżycie jednej osoby zwalnia jej carę, tak samo jak w przypadku dwóch głuchoniemych. Ale chalitzah nie jest wspomniana w odniesieniu do głuchoniemej, chalitzah nie otrzymuje z nią.] (Jeśli był żonaty) małoletniego i głuchoniemego, współżycie jednej z nich nie zwalnia jej cary. [Chociaż małżeństwo obojga nie jest małżeństwem w dobrej wierze, to jednak nie wiemy, które z nich wolał, a które uważano bardziej za jego żonę.] Pikachath (posiadający wszystkie jej zdolności) i głuchoniemy—współżycie pikachath wyklucza głuchoniemych; ale wspólne mieszkanie głuchoniemych nie zwalnia pikachatha. Dorosły i nieletni—konkubinat osoby dorosłej zwalnia małoletniego, ale konkubinat nie zwalnia osoby dorosłej. [Wspólne pożycie z osobą, której małżeństwo zostało zawarte w dobrej wierze, zwalnia ją, której małżeństwo nie zostało zawarte w dobrej wierze, ale nie jest inaczej].

ט מִי שֶׁהָיָה נָשׂוּי לִשְׁתֵּי יְתוֹמוֹת קְטַנּוֹת, וּמֵת, בָּא יָבָם עַל הָרִאשׁוֹנָה, וְחָזַר וּבָא עַל הַשְּׁנִיָּה, אוֹ שֶׁבָּא אָחִיו עַל הַשְּׁנִיָּה, לֹא פָסַל אֶת הָרִאשׁוֹנָה. וְכֵן שְׁתֵּי חֵרְשׁוֹת. קְטַנָּה וְחֵרֶשֶׁת, בָּא יָבָם עַל הַקְּטַנָּה, וְחָזַר וּבָא עַל הַחֵרֶשֶׁת, אוֹ שֶׁבָּא אָחִיו עַל הַחֵרֶשֶׁת, לֹא פָסַל אֶת הַקְּטַנָּה. בָּא יָבָם עַל הַחֵרֶשֶׁת, וְחָזַר וּבָא עַל הַקְּטַנָּה, אוֹ שֶׁבָּא אָחִיו עַל הַקְּטַנָּה, פָּסַל אֶת הַחֵרֶשֶׁת:

9 Jeśli ktoś był żonaty z dwoma sierotami-nieletnimi i umarł —jeśli yavam mieszkał razem z pierwszym, a potem z drugim, lub jeśli jego brat mieszkał razem z drugim, pierwszy nie jest uznawany za niezdolnego. [Bo ich współżycie jest równe. Jeśli ta pierwsza zostanie nabyta (przez nią), jest ona jego żoną, a współżycie drugiego jest z'nuth. A jeśli jej nie nabytą, obaj są mu obcy, gdyż (podobnie) nie zostali pozyskani przez jego brata. I zachowuje pierwszą, bo nie była mu niezdolna. Ale nie zachowuje drugiego, bo być może zostały nabyte, tak że po tym, jak zamieszkał z pierwszym, drugi był mu zabroniony z powodu „dwóch domów”]. To samo dotyczy dwóch głuchoniemych. Nieletni i głuchoniemi—jeśli yavam mieszkał razem z nieletnim, a następnie z głuchoniemym, lub jeśli jego brat mieszkał razem z głuchoniemym, nieletni nie jest dla niego niezdolny. Jeśli yavam mieszkał razem z głuchoniemym, a następnie z nieletnim, lub jeśli jego brat mieszkał razem z nieletnim, głuchoniemy jest dla niego niezdolny. [Albowiem może się zdarzyć, że nieletni jest całkowicie nabyty, a głuchoniemy częściowo, tak że (zakaz) „dwóch domów” uzyskuje. W ten sposób dochodzimy do wniosku w gemara, że nieletnia jest albo całkowicie nabyta, że nadaje się do wspólnego pożycia w przyszłości—lub w ogóle nie zostały nabyte. A głuchoniemego zostaje nabyty i „pozostawiony”; to znaczy częściowo i nie absolutnie nabyte. I nawet jeśli mieszkał z głuchoniemym po konkubinacie z małoletnim, nie czyni małoletniego niezdolnym w każdym przypadku, a mianowicie: jeśli małoletni jest całkowicie nabyty, nabył ją, a późniejsze wspólne zamieszkanie z głuchoniemi nie ma tu znaczenia. A jeśli w ogóle jej nie nabył, to też nie został nabyty przez jego brata, więc jest obca. Ale jeśli mieszkał najpierw z głuchoniemym, a potem z nieletnim, czyni głuchoniemego niezdolnym. Może się bowiem zdarzyć, że nieletni został całkowicie nabyty, w takim przypadku nabycie głuchoniemego, które jest tylko częściowe, zostaje unieważnione. (Niektóre wersje brzmią tak: jeśli mieszkał z nieletnim, a następnie z głuchoniemym, czyni nieletniego niezdolnym do siebie, co jest dekretem w sprawie jego współżycia z głuchoniemym, a następnie z nieletnim). ]

י פִּקַּחַת וְחֵרֶשֶׁת, בָּא יָבָם עַל הַפִּקַּחַת, וְחָזַר וּבָא עַל הַחֵרֶשֶׁת, אוֹ שֶׁבָּא אָחִיו עַל הַחֵרֶשֶׁת, לֹא פָסַל אֶת הַפִּקַּחַת. בָּא יָבָם עַל הַחֵרֶשֶׁת וְחָזַר וּבָא עַל הַפִּקַּחַת, אוֹ שֶׁבָּא אָחִיו עַל הַפִּקַּחַת, פָּסַל אֶת הַחֵרֶשֶׁת:

10 Dorosły i nieletni —jeśli yavam mieszkał razem z osobą dorosłą, a następnie mieszkał z nieletnim, lub jeśli jego brat mieszkał razem z osobą małoletnią, osoba dorosła nie jest uznawana za niezdolną do pracy. Jeśli yavam mieszkał razem z nieletnim, a następnie mieszkał razem z osobą dorosłą, lub jeśli jego brat mieszkał razem z osobą dorosłą, nieletni zostaje uznany za niezdolnego do pracy. R. Elazar mówi: Uczymy małoletniego odmawiać mu. [A halacha jest zgodna z R. Elazarem.]

יא גְּדוֹלָה וּקְטַנָּה, בָּא יָבָם עַל הַגְּדוֹלָה, וְחָזַר וּבָא עַל הַקְּטַנָּה, אוֹ שֶׁבָּא אָחִיו עַל הַקְּטַנָּה, לֹא פָסַל אֶת הַגְּדוֹלָה. בָּא יָבָם עַל הַקְּטַנָּה, וְחָזַר וּבָא עַל הַגְּדוֹלָה, אוֹ שֶׁבָּא אָחִיו עַל הַגְּדוֹלָה, פָּסַל אֶת הַקְּטַנָּה. רַבִּי אֶלְעָזָר אוֹמֵר, מְלַמְּדִין הַקְּטַנָּה שֶׁתְּמָאֵן בּוֹ:

11 Jeśli nieletni yavam mieszkał razem z nieletnim yevamah, mają oni „dorastać” ze sobą [i nie może się z nią rozwieść, dopóki nie osiągnie pełnoletności, bo potomstwo nieletniego nie jest zdobyciem]. Jeśli mieszkał z jako dorosły yevama ma czekać, aż osiągnie pełnoletność. Jeśli yevama powiedział w ciągu trzydziestu dni [po tym, jak yavam ją zabrał]: Nie mieszkałem razem z, [a yavam mówi: Mieszkałem z tobą i wystarczy ci zdobycz], jest zmuszony dać jej chalitzah. [Bo jej się wierzy. Do trzydziestu dni można się powstrzymać i nie mieszkać razem.] Po trzydziestu dniach jest proszony, aby dał jej chalicę. [Po trzydziestu dniach wierzy się; bo człowiek nie może powstrzymać się od wspólnego zamieszkiwania dłużej niż trzydzieści dni. Jednak nie jest to dozwolone, ponieważ stała się zakazana i potrzebowała chalicy, więc jest proszony o udzielenie jej chalicy. Ale nie jest do tego zmuszony, bo mówi, że z nią mieszkał. Co do tego, że został zmuszony do dawania chalicy w ciągu trzydziestu dni, a po trzydziestu dniach poproszono go o udzielenie chalicy, a nie został zmuszony i poproszony o zabranie jej w yibum—gemara zakłada, że jest to przykład, w którym przedstawia zdobycz; za to, że dała dostęp do jego powiązanej, jest dla niego niezdolna. Ale nadal potrzebuje chalicy, aby pozwolić jej innym. A jeśli (po trzydziestu dniach) powie: Byłem razem z nią, a on mówi: Nie mieszkałem z nią, nie zwracamy uwagi na jego słowo, a ona nie żąda chalicy.] A kiedy on ustąpi (że tak nie mieszkać z nią), nawet po dwunastu miesiącach jest zmuszony dać jej chalicę.

יב יָבָם קָטָן שֶׁבָּא עַל יְבָמָה קְטַנָּה, יִגְדְּלוּ זֶה עִם זֶה. בָּא עַל יְבָמָה גְדוֹלָה, תְּגַדְּלֶנּוּ. הַיְבָמָה שֶׁאָמְרָה בְּתוֹךְ שְׁלֹשִׁים יוֹם, לֹא נִבְעָלְתִּי, כּוֹפִין אוֹתוֹ שֶׁיַּחֲלֹץ לָהּ. לְאַחַר שְׁלֹשִׁים יוֹם, מְבַקְשִׁים הֵימֶנּוּ שְׁיַּחֲלֹץ לָהּ. וּבִזְמַן שֶׁהוּא מוֹדֶה, אֲפִלּוּ לְאַחַר שְׁנֵים עָשָׂר חֹדֶשׁ כּוֹפִין אוֹתוֹ שֶׁיַּחֲלֹץ לָהּ:

12 Jeśli ktoś ślubuje za życia męża, że nie będzie czerpał przyjemności z jej yavam, jest zmuszony dać jej chalicę. [Gdyż (kiedy złożyła ślub) nie przyszło jej do głowy, że jej mąż umrze, a ona upadnie przed nim za yibum, a ona otrzyma kethubę.] Po śmierci męża proszony jest o oddanie jej chalicy. A jeśli zamierzała tego (unikać yibum), nawet za życia jej męża proszony jest o podanie jej chalicy. [Po śmierci męża jest buntowniczką (przysięgając w ten sposób), a my zarządzamy, że przeciwko osobie oczekującej na yibum (i odmawiającej jej) napisano nakaz buntu. Prosimy, aby dał jej chalicę, a jeśli zechce, daje jej kethubę. A jeśli nie chce dać jej chalicy, a ona buntuje się przeciwko niemu i zgadza się stracić swoją ketubę, zmuszamy go, aby dał jej chalicę.]

יג הַנּוֹדֶרֶת הֲנָאָה מִיְבָמָהּ בְּחַיֵּי בַעְלָהּ, כּוֹפִין אוֹתוֹ שֶׁיַּחֲלֹץ לָהּ. לְאַחַר מִיתַת בַּעְלָהּ, מְבַקְשִׁין הֵימֶנּוּ שֶׁיַּחֲלֹץ לָהּ. וְאִם נִתְכַּוְּנָה לְכָךְ, אֲפִלּוּ בְחַיֵּי בַעְלָהּ, מְבַקְשִׁין הֵימֶנּוּ שֶׁיַּחֲלֹץ לָהּ:

13 [Jeśli] kobieta za życia swego męża przysięgła, że nie [otrzyma] żadnej korzyści od swego Yavama [i mąż umrze], zmuszają go do poddania się Chalitzah . [Jeśli złożyła taką przysięgę] po śmierci męża - proszą go o poddanie się Chalitzah . A jeśli zamierzała to [uniknąć Chalicy i ślubowała] nawet za życia jej męża, proszą go, aby poddał się Chalitzah .

Poprzedni rozdział Następny rozdział