Gittin 6

Rozdział 6

א הָאוֹמֵר הִתְקַבֵּל גֵּט זֶה לְאִשְׁתִּי אוֹ הוֹלֵךְ גֵּט זֶה לְאִשְׁתִּי, אִם רָצָה לַחֲזֹר, יַחֲזֹר. הָאִשָּׁה שֶׁאָמְרָה, הִתְקַבֵּל לִי גִטִּי, אִם רָצָה לַחֲזֹר, לֹא יַחֲזֹר. לְפִיכָךְ, אִם אָמַר לוֹ הַבַּעַל, אִי אֶפְשִׁי שֶׁתְּקַבֵּל לָהּ אֶלָּא הוֹלֵךְ וְתֵן לָהּ, אִם רָצָה לַחֲזֹר, יַחֲזֹר. רַבָּן שִׁמְעוֹן בֶּן גַּמְלִיאֵל אוֹמֵר, אַף הָאוֹמֶרֶת טֹל לִי גִטִּי, אִם רָצָה לַחֲזֹר, לֹא יַחֲזֹר:

1 Jeśli ktoś powie: „Odbierz to wynagrodzenie dla mojej żony” lub: „Dostarcz to mojej żonie”, jeśli zechce je anulować, może to zrobić, [za wynagrodzenie jest zobowiązanie dla kobiety i można nie nakładać zobowiązań na kogoś innego bez jego wiedzy.] Jeśli kobieta powiedziała (do posłańca): „Odbierz moje zdobycze za mnie”, jeśli on zechce ją odwołać, nie może tego uczynić, [ponieważ wyznaczyła go jako posłańca , jest jak jej „ręka”, a ona natychmiast się rozwiodła, gdy otrzyma to, co otrzyma]. Dlatego też, jeśli mąż powiedział mu: „Nie chcę, żebyś ją za nią przyjmował, ale idź i jej daj, „jeśli chce ją unieważnić, może to zrobić. R. Szimon b. Gamliel mówi: Poza tym, jeśli powiedziała: „To, dostaniesz za mnie”, jeśli chce odwołać, nie może tego zrobić. ”[„ Tol ”oznacza„ branie ”. Halacha jest zgodna z R. Shimon b . Gamliel.]

ב הָאִשָּׁה שֶׁאָמְרָה, הִתְקַבֵּל לִי גִטִּי, צְרִיכָה שְׁתֵּי כִתֵּי עֵדִים, שְׁנַיִם שֶׁאוֹמְרִים בְּפָנֵינוּ אָמְרָה וּשְׁנַיִם שֶׁאוֹמְרִים בְּפָנֵינוּ קִבֵּל וְקָרַע, אֲפִלּוּ הֵן הָרִאשׁוֹנִים וְהֵן הָאַחֲרוֹנִים, אוֹ אֶחָד מִן הָרִאשׁוֹנִים וְאֶחָד מִן הָאַחֲרוֹנִים וְאֶחָד מִצְטָרֵף עִמָּהֶן. נַעֲרָה הַמְאֹרָסָה, הִיא וְאָבִיהָ מְקַבְּלִין אֶת גִּטָּהּ. אָמַר רַבִּי יְהוּדָה, אֵין שְׁתֵּי יָדַיִם זוֹכוֹת כְּאַחַת, אֶלָּא אָבִיהָ מְקַבֵּל אֶת גִּטָּהּ בִּלְבָד. וְכֹל שֶׁאֵינָהּ יְכוֹלָה לִשְׁמֹר אֶת גִּטָּהּ, אֵינָהּ יְכוֹלָה לְהִתְגָּרֵשׁ:

2 Jeśli kobieta powiedziała: „Odbierz moje zdobycze ode mnie”, musi [przynieść przed nami] dwie grupy świadków: dwóch, którzy powiedzą: „Przed nami powiedziała” [mu, aby to odebrał] i dwóch, którzy powiedzą: „Przed nam, on go otrzymał i rozdarł. " [To było w czasie szmadu (przymusowego nawrócenia), kiedy (przestrzeganie) micwot zostało ogłoszone przeciw, i natychmiast rozerwaliby zdobycz, żeby nie było widać.]—nawet jeśli oni [ci, przed którymi powiedziała mu, aby go przyjął] byli (obaj) pierwszymi i ostatnimi [ci, którzy go widzieli, przyjęli], lub jeden z pierwszego zestawu i jeden z drugiego, a drugi dołączający do nich uzupełnianie każdego]. Zaręczona panna, ona lub jej ojciec otrzymują swoje pieniądze. [Ona ma „rękę”, ponieważ jest pełnoletnia i jej ojciec również jest upoważniony do jej otrzymania.] R. Juda powiedział: Dwie „ręce” nie mogą być nakładane jako jedna. Raczej jej ojciec sam otrzymuje jej zdobycz. A jakakolwiek kobieta, która nie może jej pilnować, nie może się rozwieść [nawet jeśli jej ojciec ją otrzyma, jest napisane (Powtórzonego Prawa 24: 1): „I wyśle ją ze swego domu”—ten, który jest wysłany i nie wraca; wykluczyć tego, który jest wysłany i wraca.]

ג קְטַנָּה שֶׁאָמְרָה הִתְקַבֵּל לִי גִטִּי, אֵינוֹ גֵט עַד שֶׁיַּגִּיעַ גֵּט לְיָדָהּ. לְפִיכָךְ אִם רָצָה הַבַּעַל לַחֲזֹר, יַחֲזֹר, שֶׁאֵין קָטָן עוֹשֶׂה שָׁלִיחַ. אֲבָל אִם אָמַר לוֹ אָבִיהָ, צֵא וְהִתְקַבֵּל לְבִתִּי גִטָּהּ, אִם רָצָה לְהַחֲזִיר, לֹא יַחֲזִיר. הָאוֹמֵר תֵּן גֵּט זֶה לְאִשְׁתִּי בְמָקוֹם פְּלוֹנִי, וּנְתָנוֹ לָהּ בְּמָקוֹם אַחֵר, פָּסוּל. הֲרֵי הִיא בְמָקוֹם פְּלוֹנִי, וּנְתָנוֹ לָהּ בְּמָקוֹם אַחֵר, כָּשֵׁר. הָאִשָּׁה שֶׁאָמְרָה הִתְקַבֵּל לִי גִטִּי בְמָקוֹם פְּלוֹנִי, וְקִבְּלוֹ לָהּ בְּמָקוֹם אַחֵר, פָּסוּל. רַבִּי אֱלִיעֶזֶר מַכְשִׁיר. הָבֵא לִי גִטִּי מִמָּקוֹם פְּלוֹנִי וֶהֱבִיאוֹ לָהּ מִמָּקוֹם אַחֵר, כָּשֵׁר:

3 Jeśli osoba niepełnoletnia powiedziała: „Odbierz ode mnie nagrodę”, dostaniesz dopiero, gdy dotrze do jej dłoni. Dlatego, jeśli mąż chce ją unieważnić, może to zrobić; nieletni nie może wyznaczyć posłańca. Ale jeśli jej ojciec powiedział mu: „Idź i odbierz nagrodę mojej córki”, jeśli on (mąż) zechce je odebrać, może tego nie zrobić. Jeśli ktoś powiedział: „Daj się mojej żonie w tym i tym miejscu”, a on dał ją jej w innym miejscu, jest to nieważne, [mąż jest konkretny (o tym miejscu), nie chce, aby o nim plotkowano (w innych miejscach)]. (Jeśli powiedział :) „Ona jest w tym i tym miejscu” [w tym przypadku po prostu wskazuje, gdzie można ją znaleźć] i dał jej to w innym miejscu, to jest ważne. Jeśli kobieta powiedziała: „Przyjmij moje zdobycz w tym i tym miejscu”, a ona otrzymała je w innym miejscu, jest to nieważne. R. Eliezer orzeka, że jest to ważne, [utrzymując, że z mężem, który się z nią rozstaje, jest naleganie (na określone miejsce); ale w przypadku kobiety, która jest rozwiedziona z konieczności, istnieje (tylko) wskazanie miejsca. Halacha nie jest zgodna z R. Eliezerem.]

ד הָבֵא לִי גִטִּי, אוֹכֶלֶת בַּתְּרוּמָה עַד שֶׁיַּגִּיעַ גֵּט לְיָדָהּ. הִתְקַבֵּל לִי גִטִּי, אֲסוּרָה לֶאֱכֹל בַּתְּרוּמָה מִיָּד. הִתְקַבֵּל לִי גִטִּי בְמָקוֹם פְּלוֹנִי, אוֹכֶלֶת בַּתְּרוּמָה עַד שֶׁיַּגִּיעַ גֵּט לְאוֹתוֹ מָקוֹם. רַבִּי אֱלִיעֶזֶר אוֹסֵר מִיָּד:

4 (Jeśli ona [żona Coheina] mówi :) „Przynieś mi do mnie”, zjada terumah, dopóki potomstwo nie dotrze do jej dłoni. (Jeśli ona mówi :) „Odbierz moje danie dla mnie”, nie wolno jej od razu jeść terumah. (Jeśli mówi :) „Odbierz moje danie dla mnie w tym miejscu”, zjada terumah, aż zdobycz dotrze do tego miejsca. R. Eliezer zabrania tego natychmiast [po pożegnaniu się z nią, R. Eliezer jest zgodny z jego orzeczeniem, że otrzymanie jest ważne, gdy otrzymane w innym miejscu, kobieta (tylko) wskazuje (gdzie można go znaleźć), więc że jest rozwiedziona, gdy tylko go otrzyma. Dlatego też, gdy tylko posłaniec ją pożegna, może nie jeść terumah, z uwagi na możliwość, że znalazł męża poza miastem i otrzymał od niego zdobycz. Halacha nie jest zgodna z R. Eliezerem.]

ה הָאוֹמֵר, כִּתְבוּ גֵט וּתְנוּ לְאִשְׁתִּי, גָּרְשׁוּהָ, כִּתְבוּ אִגֶּרֶת וּתְנוּ לָהּ, הֲרֵי אֵלּוּ יִכְתְּבוּ וְיִתֵּנוּ. פִּטְרוּהָ, פַּרְנְסוּהָ, עֲשׂוּ לָהּ כַּנִּמּוֹס, עֲשׂוּ לָהּ כָּרָאוּי, לֹא אָמַר כְּלוּם. בָּרִאשׁוֹנָה הָיוּ אוֹמְרִים, הַיּוֹצֵא בְקוֹלָר וְאָמַר, כִּתְבוּ גֵט לְאִשְׁתִּי, הֲרֵי אֵלּוּ יִכְתְּבוּ וְיִתֵּנוּ. חָזְרוּ לוֹמַר, אַף הַמְפָרֵשׁ וְהַיּוֹצֵא בִשְׁיָרָא. רַבִּי שִׁמְעוֹן שְׁזוּרִי אוֹמֵר, אַף הַמְּסֻכָּן:

5 Jeśli ktoś mówi: „Napisz nagrodę i daj ją mojej żonie” (lub) „Rozwód z nią” (lub) „Napisz igereth i daj jej”, piszą i dają jej, [to jest napisane w getcie, „igereth shevukin” („pismo rozwodowe”)]. (Jeśli powie :) „Uwolnij ją”, „Zapewnij jej opiekę”, „Rób z nią zgodnie z nimusem”, „Rób z nią tak, jak trzeba”, nic nie powiedział. [(„Uwolnij ją” :) Może odnosić się do zwolnienia i odpowiedzialności, pozbycia się jej długów. („Zapewnij jej” :) Rób to, co trzeba, np. „Wydajemy na prowiant itp.” Dlatego nie wiemy, czy odnosi się on do wymagań getta, czy nie jest związana z yavam, czy też do wymagań związanych z ubiorem i okryciem. („zgodnie z nimusem” :) rozporządzenie. Nie wiemy, czy ma na myśli zarządzenie dotyczące zdobywania, czy zarządzenie dotyczące żywności i odzieży. To samo odnosi się do „co jest słuszne”.] Na początku oni (mędrcy) powiedzieli: Jeśli ktoś byłby wyprowadzany w kajdany [na egzekucję przez władze], a on powiedział: „Napisz rozwód mojej żonie, „[choćby nie powiedział„ daj ”] mają to napisać i dać”, ale potem dodali: Także ten, który idzie w morze i ten, który wychodzi z karawaną [na pustynię]. R. Shimon Shezuri mówi: Również ten, kto jest w niebezpieczeństwie [tj. Ten, kto jest chory. Halacha jest zgodna z R. Shimon Shezuri.]

ו מִי שֶׁהָיָה מֻשְׁלָךְ לְבוֹר וְאָמַר, כָּל הַשּׁוֹמֵעַ אֶת קוֹלוֹ יִכְתֹּב גֵּט לְאִשְׁתּוֹ, הֲרֵי אֵלּוּ יִכְתְּבוּ וְיִתֵּנוּ. הַבָּרִיא שֶׁאָמַר, כִּתְבוּ גֵט לְאִשְׁתִּי, רָצָה לְשַׂחֶק בָּהּ. מַעֲשֶׂה בְּבָרִיא אֶחָד שֶׁאָמַר, כִּתְבוּ גֵט לְאִשְׁתִּי, וְעָלָה לְרֹאשׁ הַגַּג וְנָפַל וּמֵת. אָמַר רַבָּן שִׁמְעוֹן בֶּן גַּמְלִיאֵל, אָמְרוּ חֲכָמִים, אִם מֵעַצְמוֹ נָפַל, הֲרֵי זֶה גֵט. אִם הָרוּחַ דְּחָאַתּוּ, אֵינוֹ גֵט:

6 Gdyby ktoś został wrzucony do dołu, a krzyczał, aby każdy, kto usłyszał jego głos, napisał, idź do jego żony [(podając jego imię i nazwę jego miasta)], mają to napisać i dać. Jeśli zdrowy mężczyzna powiedział: „Napisz do mojej żony” (zakładamy, że) żartuje z nią [ponieważ nie powiedział: „Daj jej to”]. Pewnego razu zdrowy mężczyzna powiedział: „Napisz idź do mojej żony ”, a on wszedł na dach, upadł i umarł. R. Szimon b. Gamliel powiedział: Mędrcy powiedzieli: Jeśli upadł, to jest zdobycz; jeśli powiał go wiatr, nie ma szans. [Gemara wyjaśnia, że czegoś brakuje i że taki jest cel: Jeśli jego „zakończenie rzuca światło na jego początek”, to jest to zdobycz, a także, kiedyś zdarzyło się, że zdrowego człowieka itp. Halacha jest zgodna z R. Szimon b. Gamliel.]

ז אָמַר לִשְׁנַיִם, תְּנוּ גֵט לְאִשְׁתִּי, אוֹ לִשְׁלֹשָׁה, כִּתְבוּ גֵט וּתְנוּ לְאִשְׁתִּי, הֲרֵי אֵלּוּ יִכְתְּבוּ וְיִתֵּנוּ. אָמַר לִשְׁלֹשָׁה, תְּנוּ גֵט לְאִשְׁתִּי, הֲרֵי אֵלּוּ יֹאמְרוּ לַאֲחֵרִים וְיִכְתְּבוּ, מִפְּנֵי שֶׁעֲשָׂאָן בֵּית דִּין, דִּבְרֵי רַבִּי מֵאִיר. וְזוֹ הֲלָכָה הֶעֱלָה רַבִּי חֲנִינָא אִישׁ אוֹנוֹ מִבֵּית הָאֲסוּרִין, מְקֻבָּל אֲנִי בְּאוֹמֵר לִשְׁלֹשָׁה, תְּנוּ גֵט לְאִשְׁתִּי, שֶׁיֹּאמְרוּ לַאֲחֵרִים וְיִכְתְּבוּ, מִפְּנֵי שֶׁעֲשָׂאָן בֵּית דִּין. אָמַר רַבִּי יוֹסֵי, נוּמֵינוּ לַשָּׁלִיחַ, אַף אָנוּ מְקֻבָּלִין, שֶׁאֲפִלּוּ אָמַר לְבֵית דִּין הַגָּדוֹל שֶׁבִּירוּשָׁלַיִם, תְּנוּ גֵט לְאִשְׁתִּי, שֶׁיִּלְמְדוּ וְיִכְתְּבוּ וְיִתֵּנוּ. אָמַר לַעֲשָׂרָה, כִּתְבוּ גֵט לְאִשְׁתִּי, אֶחָד כּוֹתֵב וּשְׁנַיִם חוֹתְמִין. כֻּלְּכֶם כְּתֹבוּ, אֶחָד כּוֹתֵב וְכֻלָּם חוֹתְמִין. לְפִיכָךְ, אִם מֵת אֶחָד מֵהֶן, הֲרֵי זֶה גֵט בָּטֵל:

7 Gdyby powiedział dwóm mężczyznom: „Dajcie dostać mojej żonie”, albo trzem: „Napiszcie i dajcie mojej żonie”, piszą i dają. [(„Gdyby powiedział dwóm mężczyznom itd.” :) chociaż nie powiedział: „Napisz to i daj”. Piszą to sami i nie mogą kazać innemu skrybie, aby to napisał, ani świadkom, aby to podpisali; bo nie uczynił z nich bet-din, aby to czynili, ale uczynił ich świadkami. Oni są jego posłańcami i świadkami. A jeśli powiedział do trzech: „Pisz i daj się mojej żonie”, mimo że nadają się na bet-din, ponieważ powiedział im wyraźnie: „Pisz”, nie uczynił z nich bet-din, ale świadkowie.] Gdyby powiedział do trzech: „Dajcie szansę mojej żonie”, [ale nie powiedział im: „Napisz”], mogą powiedzieć innym, aby to napisali [podpisali i dali] ponieważ uczynił z nich bet-din. To są słowa R. Meira. I tę halachę przywiózł z więzienia R. Chanina z Ono [w imieniu R. Akiwy, który był uwięziony w więzieniu]: Zgodnie z tradycją, jeśli ktoś mówi do trzech: do mojej żony ”, mogą powiedzieć innym, żeby to napisali, ponieważ on czyni z nich bet-din. R. Yossi powiedział: Powiedzieliśmy posłannikowi [tj. R. Yossiemu, „posłańcowi” tej halachy, aby powtórzył to w domu nauki], że my również mamy zgodnie z tradycją, że nawet gdyby ktoś powiedział wielki bet-din w Jerozolimie: „Daj szansę mojej żonie”, muszą nauczyć się pisać, [jeśli nie wiedzą, jak to napisać, muszą się tego nauczyć i sami napisać] i dać . Jeśli ktoś powiedział do dziesięciu: „Napisz do mojej żony”, jeden pisze i dwa podpisuje. (Jeśli powiedział :) „Wy wszyscy to piszcie”, jeden pisze i wszyscy podpisują. Dlatego jeśli jeden z nich umarł, otrzymanie jest nieważne.

Poprzedni rozdział Następny rozdział