Berachot 5

אֵין עוֹמְדִין לְהִתְפַּלֵּל אֶלָּא מִתּוֹךְ כֹּבֶד רֹאשׁ. חֲסִידִים הָרִאשׁוֹנִים הָיוּ שׁוֹהִים שָׁעָה אַחַת וּמִתְפַּלְּלִים, כְּדֵי שֶׁיְּכַוְּנוּ אֶת לִבָּם לַמָּקוֹם. אֲפִלּוּ הַמֶּלֶךְ שׁוֹאֵל בִּשְׁלוֹמוֹ, לֹא יְשִׁיבֶנּוּ. וַאֲפִלּוּ נָחָשׁ כָּרוּךְ עַל עֲקֵבוֹ, לֹא יַפְסִיק:

Nie powinno się wstawać, aby się modlić, inaczej niż z koved rosh [pokora i strach, jest napisane (Ps. 2:11): „Służcie L-r z bojaźnią”; a ta „służba” jest modlitwą]. Pierwsi pobożni pozostawali godzinę [w miejscu, do którego przychodzili, aby się modlić], zanim zaczęli się modlić, aby skierować swoje myśli na L-pr. Nawet jeśli król go przywita (podczas modlitwy), może mu nie odpowiedzieć. [konkretnie króla Izraela; ale przerywa swoją modlitwę za pogańskiego króla, aby go nie zabić.] I nawet jeśli wąż jest owinięty wokół jego kostki, nie może przerywać swojej modlitwy. [konkretnie węża, ponieważ w większości przypadków nie gryzą; ale dla skorpiona lub żmii, które z pewnością gryzą i zabijają, przerywa to.]

מַזְכִּירִין גְּבוּרוֹת גְּשָׁמִים בִּתְחִיַּת הַמֵּתִים, וְשׁוֹאֲלִין הַגְּשָׁמִים בְּבִרְכַּת הַשָּׁנִים, וְהַבְדָּלָה בְּחוֹנֵן הַדָּעַת. רַבִּי עֲקִיבָא אוֹמֵר, אוֹמְרָהּ בְּרָכָה רְבִיעִית בִּפְנֵי עַצְמָהּ. רַבִּי אֱלִיעֶזֶר אוֹמֵר, בְּהוֹדָאָה:

Gevuroth geshamim („potęga deszczu”) jest wspomniane w techiyath hamethim (modlitwa zmartwychwstania) [Gevuroth geshamim: „Mashiv haruach”, co nie jest wyrazem błagania, ale pamięci i chwały. Nazywa się to „gevuroth geshamim”, ponieważ deszcz jest jednym z potężnych aktów Świętego Błogosławionego, a mianowicie. (Hioba 9:10): „On czyni wielkie rzeczy poza poszukiwaniem”; (Tamże 5:10): „On spuszcza deszcz na powierzchnię ziemi”]; a deszcz jest proszony [„veten tal umatar livracha” (co jest prośbą)] w birchath hashanim (błogosławieństwo lat). [Ponieważ deszcz jest pożywką, złożyli prośbę o deszcz w błogosławieństwo pożywienia]; a havdalah [na zakończenie szabatu] jest recytowane w chonen hada'ath („który obdarza wiedzą”) [co jest pierwszym błogosławieństwem w dni powszednie. A w Jeruszalmi: „Dlaczego havdalah została umieszczona w chonen hada'ath? Bo bez wiedzy nie ma havdalah ('dyskryminacji')”. A to jest halacha.] R. Akiva mówi: Jest recytowane indywidualnie jako czwarte błogosławieństwo. R. Eliezer mówi: Jest recytowane w błogosławieństwie dziękczynnym.

הָאוֹמֵר עַל קַן צִפּוֹר יַגִּיעוּ רַחֲמֶיךָ, וְעַל טוֹב יִזָּכֵר שְׁמֶךָ, מוֹדִים מוֹדִים, מְשַׁתְּקִין אוֹתוֹ. הָעוֹבֵר לִפְנֵי הַתֵּיבָה וְטָעָה, יַעֲבֹר אַחֵר תַּחְתָּיו, וְלֹא יְהֵא סָרְבָן בְּאוֹתָהּ שָׁעָה. מִנַּיִן הוּא מַתְחִיל, מִתְּחִלַּת הַבְּרָכָה שֶׁטָּעָה בָהּ:

Jeśli ktoś powie: „Aż do gniazda ptaków, niech wasze miłosierdzie rozciąga się” [tak jak zmiłował się nad ptakami i zarządził (Księga Powtórzonego Prawa 22: 6): „Nie weźmiesz ptaka-matki z młodymi” bądź dla nas współczujący i miłosierny, ma zostać uciszony. On bowiem sprawia, że ​​micwot Świętego Błogosławionego jest funkcjami miłosierdzia, podczas gdy są one niczym innym jak tylko dekretami Króla dla jego poddanych.]; lub (jeśli mówi): „Za dobre niech będzie pamiętane Twoje imię” [implikacja brzmi: uznamy Cię za dobre, ale nie za złe—ale musimy błogosławić zarówno za zło, jak i za dobre.]; lub: „Dziękujemy Ci”, „Dziękujemy Ci” [wrażenie, że przyjmuje się dwa bóstwa. (W Jeruszalmi jest wyjaśnione, że dotyczy to modlitwy w zborze, ale w przypadku jednostki jest to (uzasadniona) prośba)], należy go uciszyć. Jeśli przywódca modlitwy pomylił się, powinien zostać wyznaczony inny na jego miejsce, a on (ten drugi) nie powinien się wtedy sprzeciwiać [tak jak generalnie ten, który ma służyć jako lider modlitwy, powinien odrzucić pierwszą prośbę. W tym przypadku jednak nie powinien odmawiać, gdyż przerywanie modlitwy jest poniżające]. Od którego momentu zaczyna? Od początku błogosławieństwa, w którym pierwszy się pomylił.

הָעוֹבֵר לִפְנֵי הַתֵּיבָה, לֹא יַעֲנֶה אַחַר הַכֹּהֲנִים אָמֵן, מִפְּנֵי הַטֵּרוּף. וְאִם אֵין שָׁם כֹּהֵן אֶלָּא הוּא, לֹא יִשָּׂא אֶת כַּפָּיו. וְאִם הַבְטָחָתוֹ שֶׁהוּא נוֹשֵׂא אֶת כַּפָּיו וְחוֹזֵר לִתְפִלָּתוֹ, רַשַּׁאי:

Prowadzący modlitwę nie powinien odpowiadać „Amen” po Cohanim [pod koniec każdego błogosławieństwa, jak robi to reszta zgromadzenia] z powodu teruf (zamieszania) [aby nie był zdezorientowany i nie pomylił się. Ponieważ prowadzący modlitwę musi rozpocząć następne błogosławieństwo i recytować je im słowo po słowie, a jeśli odpowiedział Amen, nie mógł się skoncentrować i powrócić do modlitwy wystarczająco szybko i rozpocząć następne błogosławieństwo.] A jeśli nie ma innego Coheina oprócz on (prowadzący modlitwę), nie powinien recytować kapłańskiego błogosławieństwa [aby nie był w stanie skoncentrować się i powrócić do swojej modlitwy, aby rozpocząć „Sim shalom”, rozpraszany „podziwem zgromadzenia”] Ve'im havtachato [ to znaczy, jeśli jest przekonany (batuach), że nie będzie rozpraszał się „bojaźnią zboru”], może to zrobić.

הַמִּתְפַּלֵּל וְטָעָה, סִימָן רַע לוֹ. וְאִם שְׁלִיחַ צִבּוּר הוּא, סִימָן רַע לְשׁוֹלְחָיו, מִפְּנֵי שֶׁשְּׁלוּחוֹ שֶׁל אָדָם כְּמוֹתוֹ. אָמְרוּ עָלָיו עַל רַבִּי חֲנִינָא בֶן דּוֹסָא, כְּשֶׁהָיָה מִתְפַּלֵּל עַל הַחוֹלִים וְאוֹמֵר, זֶה חַי וְזֶה מֵת. אָמְרוּ לוֹ, מִנַּיִן אַתָּה יוֹדֵעַ. אָמַר לָהֶם, אִם שְׁגוּרָה תְפִלָּתִי בְּפִי, יוֹדֵעַ אֲנִי שֶׁהוּא מְקֻבָּל. וְאִם לָאו, יוֹדֵעַ אֲנִי שֶׁהוּא מְטֹרָף:

Jeśli ktoś błądzi w modlitwie, jest to dla niego zły znak. A jeśli jest przywódcą modlitwy, to zły znak dla tych, którzy go zastępowali, ponieważ zastępcą człowieka jest sam człowiek. Mówili o R. Chaninie ur. Dossa, że ​​będzie się modlił za chorych i mówił: „Ten będzie żył, a ten umrze”. Zapytany, skąd to wiedział, odpowiedział: „Jeśli moja modlitwa jest shagur w moich ustach [uporządkowana i płynna, a ja się w niej nie potykam], wiem, że została przyjęta, a jeśli nie, to wiem, shehu meturaf” [że chory to meturaf („wyrwany”), jak w (Rdz 44:28): „Z pewnością on (Józef) został rozdarty ('tarof toraf')”. Inna interpretacja: Można to rozumieć w sensie (Berachoth 5b): „Torfim lo tefilato befanav” („Jego modlitwa jest„ rozdarta ”przed twarzą”); to znaczy modlitwa, którą modlił się za chorego, zostaje oderwana i odebrana mu, i nie jest przyjęta.]