Arachin 7

אֵין מַקְדִּישִׁין לִפְנֵי הַיּוֹבֵל פָּחוֹת מִשְּׁתֵּי שָׁנִים. וְלֹא גוֹאֲלִין לְאַחַר הַיּוֹבֵל פָּחוֹת מִשָּׁנָה. אֵין מְחַשְּׁבִין חֳדָשִׁים לַהֶקְדֵּשׁ. אֲבָל הַהֶקְדֵּשׁ מְחַשֵּׁב חֳדָשִׁים. הַמַּקְדִּישׁ אֶת שָׂדֵהוּ בִשְׁעַת הַיּוֹבֵל, נוֹתֵן בְּזֶרַע חֹמֶר שְׂעֹרִים חֲמִשִּׁים שֶׁקֶל כָּסֶף. הָיוּ שָׁם נְקָעִים עֲמֻקִּים עֲשָׂרָה טְפָחִים אוֹ סְלָעִים גְּבוֹהִים עֲשָׂרָה טְפָחִים, אֵין נִמְדָּדִים עִמָּהּ. פָּחוֹת מִכָּאן, נִמְדָּדִים עִמָּהּ. הִקְדִּישָׁהּ שְׁתַּיִם אוֹ שָׁלשׁ שָׁנִים לִפְנֵי הַיּוֹבֵל, נוֹתֵן סֶלַע וּפֻנְדְיוֹן לְשָׁנָה. אִם אָמַר הֲרֵינִי נוֹתֵן דְּבַר שָׁנָה בְשָׁנָה, אֵין שׁוֹמְעִין לוֹ, אֶלָּא נוֹתֵן אֶת כֻּלּוֹ כְּאֶחָד:

Nie można poświęcić [posiadanego przez siebie pola] mniej niż dwa lata przed Jubileuszem ani wykupić go mniej niż rok po Jubileuszu. Nie liczy się miesięcy jako [na niekorzyść] funduszu świątynnego, ale fundusz świątynny liczy miesiące [na własną korzyść]. Jeśli człowiek poświęcił swoje pole w czasie obowiązywania prawa jubileuszowego, musi dać pięćdziesiąt sykli za [każdy kawałek pola wystarczający do] zasiania homera jęczmienia. Jeśli pole zawierało wąwozy głębokie na dziesięć szerokości dłoni lub skały wysokie na dziesięć szerokości, nie są one uwzględniane jako część pola. Ale jeśli mniej niż to, są one uwzględnione. Jeśli poświęcił ją na dwa lub trzy lata przed Jubileuszem, musi na każdy rok dać jeden sela i jedną pundię . Jeśli mówi: „Będę dawał za każdy rok, jaki nadejdzie”, nie słuchają go, a raczej musi dawać przez wszystkie lata razem.

אֶחָד הַבְּעָלִים, וְאֶחָד כָּל הָאָדָם. מַה בֵּין הַבְּעָלִים לְבֵין כָּל הָאָדָם, אֶלָּא שֶׁהַבְּעָלִים נוֹתְנִים חֹמֶשׁ, וְכָל אָדָם אֵינוֹ נוֹתֵן חֹמֶשׁ:

Jest tak samo, czy właściciel, czy ktokolwiek inny [wykupuje pole]. Jaka jest różnica między właścicielem a jakimkolwiek innym mężczyzną? Właściciel musi dodać jedną piątą, podczas gdy żaden inny mężczyzna nie musi dodać jednej piątej.

הִקְדִּישָׁהּ וּגְאָלָהּ, אֵינָהּ יוֹצְאָה מִיָּדוֹ בַּיּוֹבֵל. גְּאָלָהּ בְּנוֹ, יוֹצְאָה לְאָבִיו בַּיּוֹבֵל. גְּאָלָהּ אַחֵר אוֹ אֶחָד מִן הַקְּרוֹבִים וּגְאָלָהּ מִיָּדוֹ, אֵינָהּ יוֹצְאָה מִיָּדוֹ בַּיּוֹבֵל. גְּאָלָהּ אֶחָד מִן הַכֹּהֲנִים וַהֲרֵי הִיא תַּחַת יָדוֹ, לֹא יֹאמַר הוֹאִיל וְהִיא יוֹצְאָה לַכֹּהֲנִים בַּיּוֹבֵל וַהֲרֵי הִיא תַּחַת יָדִי, הֲרֵי הִיא שֶׁלִּי, אֶלָּא יוֹצְאָה לְכָל אֶחָיו הַכֹּהֲנִים:

Jeśli człowiek poświęcił [swoje pole], a następnie je odkupił, nie wychodzi ono z jego posiadania w Jubileuszu. Jeśli jego syn ją odkupił, w Jubileuszu powraca do ojca. Jeśli ktoś inny lub krewny wykupił go, a on wykupił go z jego ręki, to wychodzi [do kapłanów]. Jeśli któryś z kapłanów odkupił go i nadal był w jego posiadaniu, nie może powiedzieć: „Ponieważ idzie do kapłanów w Jubileuszu i jest teraz w moim posiadaniu, dlatego należy do mnie”. Raczej wychodzi z jego posiadania dla wszystkich współwyznawców.

הִגִּיעַ הַיּוֹבֵל וְלֹא נִגְאֲלָה, הַכֹּהֲנִים נִכְנָסִים לְתוֹכָהּ וְנוֹתְנִים אֶת דָּמֶיהָ, דִּבְרֵי רַבִּי יְהוּדָה. רַבִּי שִׁמְעוֹן אוֹמֵר, נִכְנָסִין, אֲבָל לֹא נוֹתְנִין. רַבִּי אֱלִיעֶזֶר אוֹמֵר, לֹא נִכְנָסִין וְלֹא נוֹתְנִין, אֶלָּא נִקְרֵאת שְׂדֵה רְטוּשִׁים, עַד הַיּוֹבֵל הַשֵּׁנִי. הִגִּיעַ הַיּוֹבֵל הַשֵּׁנִי וְלֹא נִגְאֲלָה, נִקְרֵאת רְטוּשֵׁי רְטוּשִׁין עַד הַיּוֹבֵל הַשְּׁלִישִׁי. לְעוֹלָם אֵין הַכֹּהֲנִים נִכְנָסִין לְתוֹכָהּ, עַד שֶׁיִּגְאָלֶנָּה אַחֵר:

Jeśli Jubileusz nadszedł, a nie został jeszcze odkupiony, wówczas kapłani wchodzą w posiadanie ziemi i podają jej wartość - [to] są słowa rabina Judy; Rabbi Szimon mówi: wchodzą [w posiadanie], ale nie podają [jego wartości]; Rabin Eliezer mówi: nie wchodzą [w posiadanie] ani nie dają [jego wartości] - raczej nazywa się to opuszczonym polem aż do drugiego Jubileuszu. Jeśli nadszedł drugi jubileusz, a nie został jeszcze odkupiony, nazywa się go a'dwukrotnie opuszczone pole'aż do trzeciego Jubileuszu. Kapłani nigdy nie wchodzą w posiadanie pola, dopóki ktoś go nie odkupi.

הַלּוֹקֵחַ שָׂדֶה מֵאָבִיו, מֵת אָבִיו וְאַחַר כָּךְ הִקְדִּישָׁהּ, הֲרֵי הִיא כִּשְׂדֵה אֲחֻזָּה. הִקְדִּישָׁהּ וְאַחַר כָּךְ מֵת אָבִיו, הֲרֵי הִיא כִּשְׂדֵה מִקְנָה, דִּבְרֵי רַבִּי מֵאִיר. וְרַבִּי יְהוּדָה וְרַבִּי שִׁמְעוֹן אוֹמְרִים, כִּשְׂדֵה אֲחֻזָּה, שֶׁנֶּאֱמַר (ויקרא כז), וְאִם אֶת שְׂדֵה מִקְנָתוֹ אֲשֶׁר לֹא מִשְּׂדֵה אֲחֻזָּתוֹ, שָׂדֶה שֶׁאֵינָהּ רְאוּיָה לִהְיוֹת שְׂדֵה אֲחֻזָּה, יוֹצֵאת זוֹ, שֶׁהִיא רְאוּיָה לִהְיוֹת שְׂדֵה אֲחֻזָּה. שְׂדֵה מִקְנָה אֵינָהּ יוֹצְאָה לַכֹּהֲנִים בַּיּוֹבֵל, שֶׁאֵין אָדָם מַקְדִּישׁ דָּבָר שֶׁאֵינוֹ שֶׁלּוֹ. כֹּהֲנִים וּלְוִיִּם מַקְדִּישִׁים לְעוֹלָם, וְגוֹאֲלִין לְעוֹלָם, בֵּין לִפְנֵי הַיּוֹבֵל, בֵּין לְאַחַר הַיּוֹבֵל:

Jeśli ktoś kupił pole od swojego ojca, a jego ojciec zmarł, a następnie poświęcił je, uważa się je za dziedziczne. Jeśli ją poświęcił, a potem umarł jego ojciec, wówczas uważa się, że jest to pole [nabyte] przez zakup - [to] są słowa rabina Meira; Rabin Judah i Rabbi Szimon mówią: uważa się je za pole posiadania, jak jest powiedziane: „A jeśli pole, które posiada, to nie jest jego dziedzicznym polem” (Kapłańska 27:22) - pole, które nie jest zdolne do staje się dziedziną dziedziczną, a tym samym wyklucza dziedzinę, która może stać się dziedziną dziedziczną. Pole [nabyte w] zakupie nie trafia do kapłanów w roku jubileuszowym, gdyż nikt nie może poświęcić przedmiotu, który nie należy do niego. Kapłani i lewici mogą poświęcić [swoje pola] w dowolnym czasie i wykupić w dowolnym czasie, zarówno przed, jak i po jubileuszu.