Talmud do Szewuot 4:1
שְׁבוּעַת הָעֵדוּת נוֹהֶגֶת בַּאֲנָשִׁים וְלֹא בְנָשִׁים, בִּרְחוֹקִין וְלֹא בִקְרוֹבִין, בִּכְשֵׁרִים וְלֹא בִפְסוּלִין. וְאֵינָהּ נוֹהֶגֶת אֶלָּא בָרְאוּיִין לְהָעִיד, בִּפְנֵי בֵית דִּין וְשֶׁלֹּא בִּפְנֵי בֵית דִּין, מִפִּי עַצְמוֹ, וּמִפִּי אֲחֵרִים, אֵין חַיָּבִין עַד שֶׁיִּכְפְּרוּ בָהֶן בְּבֵית דִּין, דִּבְרֵי רַבִּי מֵאִיר. וַחֲכָמִים אוֹמְרִים, בֵּין מִפִּי עַצְמוֹ וּבֵין מִפִּי אֲחֵרִים, אֵינָן חַיָּבִין עַד שֶׁיִּכְפְּרוּ בָהֶן בְּבֵית דִּין:
Przysięga świadectwa dotyczy mężczyzn, a nie kobiet [jest napisane (Księga Kapłańska 5: 1): „a on jest świadkiem”. Pismo mówi o kimś, kto jest zdolny do składania świadectwa, a kobieta nie jest zdolna do tego, by świadczyć, jak zostało napisane (Powtórzonego Prawa 19:17): „Wtedy dwaj mężczyźni staną”—mężczyzn, a nie kobiet. A werset ten mówi o świadkach, jest tam napisany: „dwóch” i gdzie indziej (tamże. 14): „Słowem dwóch świadków”], z osobami nie spokrewnionymi, a nie z krewnymi, [krewni niezdolni do składania zeznań napisano (tamże 24:16): „Ojcowie nie będą uśmiercani przez synów”—przez świadectwo synów. I to samo odnosi się do innych krewnych.], Z tymi, którzy są kaserami, a nie z tymi, którzy są pasul („odrzuceni”), [tacy jak grożący karą śmierci, podatni na chłostę i rabusie, którzy są zwane „złoczyńcami”, a Tora (Księga Wyjścia 23: 1): „Nie czyńcie złoczyńcę świadkiem”]. I to przysługuje tylko tym, którzy są zdolni do złożenia świadectwa [wykluczając króla, który nie świadczy, i ci, którzy nie są zdolni do składania zeznań na mocy rozporządzenia rabinicznego, na przykład hazardziści i zawodnicy gołębi], przed bet-dinem, a nie przed bet-dinem własnymi ustami [tj. jeśli on sam powie: „Przysięgam, że nie znam żadnego świadectwa za ciebie „jest odpowiedzialny, niezależnie od tego, czy przysiągł przed bet-din, czy nie przed nimi]. A (jeśli był noszony) przez innych, nie ponoszą odpowiedzialności, chyba że zaprzeczą (posiadając świadectwo) w bet-din. [np. jeśli ktoś do nich mówi: „Błagam was, abyście przyszli i zeznawali za mnie”, a oni mówią: „Nie wiemy o tobie żadnego świadectwa”, nie ponoszą odpowiedzialności, chyba że zaprzeczą temu w bet-din, ponieważ napisano (Księga Kapłańska 5: 1): „Jeśli nie wie, poniesie swój grzech”—w miejscu (bet-din), gdzie jeśli powie, to przyniesie korzyści. A werset mówi o tym, który jest noszony przez innych.] To są słowa R. Meira. [Halacha nie jest zgodna z R. Meir.] Mędrcy mówią: czy przysięgając samemu, czy nękani przez innych, nie ponoszą odpowiedzialności, chyba że zaprzeczą temu w bet-din.