Talmud do Sanhedryn 9:2

נִתְכַּוֵּן לַהֲרֹג אֶת הַבְּהֵמָה וְהָרַג אֶת הָאָדָם, לַנָּכְרִי וְהָרַג אֶת יִשְׂרָאֵל, לִנְפָלִים, וְהָרַג בֶּן קְיָמָא, פָּטוּר. נִתְכַּוֵּן לְהַכּוֹתוֹ עַל מָתְנָיו וְלֹא הָיָה בָהּ כְּדֵי לְהָמִית עַל מָתְנָיו וְהָלְכָה לָהּ עַל לִבּוֹ וְהָיָה בָהּ כְּדֵי לְהָמִית עַל לִבּוֹ, וָמֵת, פָּטוּר. נִתְכַּוֵּן לְהַכּוֹתוֹ עַל לִבּוֹ וְהָיָה בָהּ כְּדֵי לְהָמִית עַל לִבּוֹ וְהָלְכָה לָהּ עַל מָתְנָיו וְלֹא הָיָה בָהּ כְּדֵי לְהָמִית עַל מָתְנָיו, וָמֵת, פָּטוּר. נִתְכַּוֵּן לְהַכּוֹת אֶת הַגָּדוֹל וְלֹא הָיָה בָהּ כְּדֵי לְהָמִית הַגָּדוֹל וְהָלְכָה לָהּ עַל הַקָּטָן וְהָיָה בָהּ כְּדֵי לְהָמִית אֶת הַקָּטָן, וָמֵת, פָּטוּר. נִתְכַּוֵּן לְהַכּוֹת אֶת הַקָּטָן וְהָיָה בָהּ כְּדֵי לְהָמִית אֶת הַקָּטָן וְהָלְכָה לָהּ עַל הַגָּדוֹל וְלֹא הָיָה בָהּ כְּדֵי לְהָמִית אֶת הַגָּדוֹל, וָמֵת, פָּטוּר. אֲבָל נִתְכַּוֵּן לְהַכּוֹת עַל מָתְנָיו וְהָיָה בָהּ כְּדֵי לְהָמִית עַל מָתְנָיו וְהָלְכָה לָהּ עַל לִבּוֹ, וָמֵת, חַיָּב. נִתְכַּוֵּן לְהַכּוֹת אֶת הַגָּדוֹל וְהָיָה בָהּ כְּדֵי לְהָמִית אֶת הַגָּדוֹל וְהָלְכָה לָהּ עַל הַקָּטָן, וָמֵת, חַיָּב. רַבִּי שִׁמְעוֹן אוֹמֵר, אֲפִלּוּ נִתְכַּוֵּן לַהֲרֹג אֶת זֶה וְהָרַג אֶת זֶה, פָּטוּר:

Gdyby ktoś miał zamiar zabić bestię i zabił człowieka; Goj i zabił Żyda; przedwcześnie urodzone dziecko (które by nie przeżyło) i zabił tego, który by przeżył, nie ponosi odpowiedzialności. Jeśli zamierzał zadać mu nieśmiercionośny cios w biodra i trafił on w jego serce, gdzie był śmiertelny, i umarł, nie ponosi odpowiedzialności. [Albowiem oboje muszą być usatysfakcjonowani: że zamierza zabić i że cios wystarczy, by zabić.] Gdyby zamierzał zadać mu śmiertelny cios w jego serce, tam, gdzie byłby śmiertelny, i uderzyłby w biodra, gdzie nie wystarczyło zabić i umarł, nie ponosi odpowiedzialności. Gdyby zamierzał uderzyć dorosłego, ale cios nie wystarczyłby, aby to zrobić, i padł on na dziecko, gdzie wystarczyłoby, i umarł, nie ponosi odpowiedzialności. Gdyby zamierzał uderzyć dziecko, a cios wystarczyłby, by je zabić, i padłby na dorosłego, którego nie wystarczyłoby zabić, a on umarł, nie ponosi odpowiedzialności. Ale gdyby zamierzał uderzyć kogoś w biodra, gdzie cios wystarczyłby, by go zabić, i trafiłby do serca i umarł, ponosi odpowiedzialność. Gdyby zamierzał uderzyć dorosłego, którego wystarczyłby cios, a padłby na zmarłe dziecko, ponosi odpowiedzialność. R. Szimon mówi: Nawet jeśli jego zamiarem było zabicie jednego, a on zabił drugiego, nie ponosi za to odpowiedzialności. [To nie odnosi się do ostatniego stwierdzenia pierwszego tanna, a mianowicie: „Gdyby jego zamiarem było uderzenie dorosłego, którego cios wystarczyłby zabić, i padł on na zmarłe dziecko, ponosi on odpowiedzialność”; bo gdyby tak było, należało po prostu stwierdzić: „R. Szimon mówi, że nie ponosi odpowiedzialności”. I po co powtarzać: „Nawet gdyby jego zamiarem było zabicie jednego, a on zabił drugiego itd.”? Pierwsza tanna wyraźnie to stwierdza. Dlaczego „parzysty”? R. Szimon odnosi się raczej do pierwszego stwierdzenia, a mianowicie: „Jeśli ktoś miał zamiar zabić bestię, a on zabił człowieka, nie ponosi on odpowiedzialności”, co oznacza, że ​​gdyby miał zamiar zabić człowieka i zabił innego człowieka, jest odpowiedzialny. W tym względzie R. Szimon mówi: „Nawet gdyby jego zamiarem było zabicie jednego, a on zabił drugiego, nie ponosi za to odpowiedzialności”. Halacha jest zgodna z R. Szimonem.]

Poznaj talmud do Sanhedryn 9:2. Pogłębiony komentarz i analiza z klasycznych źródeł żydowskich.