Talmud do Sanhedryn 9:1
וְאֵלּוּ הֵן הַנִּשְׂרָפִין, הַבָּא עַל אִשָּׁה וּבִתָּהּ, וּבַת כֹּהֵן שֶׁזִּנְּתָה. יֵשׁ בִּכְלָל אִשָּׁה וּבִתָּהּ, בִּתּוֹ, וּבַת בִּתּוֹ, וּבַת בְּנוֹ, וּבַת אִשְׁתּוֹ, וּבַת בִּתָּהּ, וּבַת בְּנָהּ, חֲמוֹתוֹ, וְאֵם חֲמוֹתוֹ, וְאֵם חָמִיו. וְאֵלּוּ הֵן הַנֶּהֱרָגִים, הָרוֹצֵחַ וְאַנְשֵׁי עִיר הַנִּדָּחַת. רוֹצֵחַ שֶׁהִכָּה אֶת רֵעֵהוּ בְאֶבֶן אוֹ בְבַרְזֶל, וְכָבַשׁ עָלָיו לְתוֹךְ הַמַּיִם אוֹ לְתוֹךְ הָאוּר וְאֵינוֹ יָכוֹל לַעֲלוֹת מִשָּׁם, וָמֵת, חַיָּב. דְּחָפוֹ לְתוֹךְ הַמַּיִם אוֹ לְתוֹךְ הָאוּר וְיָכוֹל לַעֲלוֹת מִשָּׁם, וָמֵת, פָּטוּר. שִׁסָּה בוֹ אֶת הַכֶּלֶב, שִׁסָּה בוֹ אֶת הַנָּחָשׁ, פָּטוּר. הִשִּׁיךְ בּוֹ אֶת הַנָּחָשׁ, רַבִּי יְהוּדָה מְחַיֵּב, וַחֲכָמִים פּוֹטְרִין. הַמַּכֶּה אֶת חֲבֵרוֹ בֵּין בְּאֶבֶן בֵּין בְּאֶגְרוֹף וַאֲמָדוּהוּ לְמִיתָה, וְהֵקֵל מִמַּה שֶּׁהָיָה וּלְאַחַר מִכָּאן הִכְבִּיד וָמֵת, חַיָּב. רַבִּי נְחֶמְיָה אוֹמֵר, פָּטוּר, שֶׁרַגְלַיִם לַדָּבָר:
A to są ci, którzy są skazani na śmierć przez spalenie: ten, który mieszka z kobietą i jej córką [tj. Z kobietą, której córkę już poślubił —teściowa] i córka Coheina, która dopuściła się cudzołóstwa. [Ona także zostaje uśmiercona przez spalenie.] Zawarte w „kobiecie i jej córce” [(tj. Spalenie jest wyraźnie wskazane dla „kobiety i jej córki”, a mianowicie (Kapłańska 20:14): „a jeśli mężczyzna bierze kobietę i jej matkę… w ogniu zostaną spalone ”, a wszyscy inni pochodzą z tego)] (są) jego córką [od jego„ zachwyconej ”, która nie jest córką jego żony, dla której jest odpowiedzialny z tytułu „córki swojej żony”], córki jego córki lub córki jego syna [od jego zachwyconego], córki jego żony [czy to jego córka, czy jego pasierbica], córki jej córki lub córka jej syna i jego teściowa. [Nawet jeśli jest to wyraźnie nauczane powyżej i nie pochodzi od derashah, ponieważ w tym kontekście naucza się „matki jego teściowej” i „matki jego teścia”, które wywodzą się z derasza naucza się „jego teściowej” razem z nimi.] A oto ci, którzy zostali zabici mieczem: morderca i ludzie z miasta bałwochwalczego. Morderca: Jeśli ktoś uderzył sąsiada kamieniem lub żelazem albo przycisnął go do wody lub ognia, aby nie mógł się podnieść [np. Gdyby trzymał głowę pod wodą, aby nie mógł jej podnieść] i umarł, on jest odpowiedzialny. Jeśli wepchnął go do wody lub ognia, ale mógł uciec, nie ponosi odpowiedzialności. Jeśli podburzył przeciwko niemu psa lub węża, nie ponosi odpowiedzialności. Jeśli spowodował, że ugryzł go węża, [tj. Jeśli trzymał węża w dłoni i przyłożył jego zęby do ciała innego], R. Juda rządzi nim odpowiedzialnie [Uważa, że jad węża jest w zębach, więc kiedy przykłada zęby do czyjegoś ciała, to tak, jakby go zabił i jest za to odpowiedzialny], a mędrcy orzekają, że nie są odpowiedzialni. [Uważają, że wąż sam z siebie wydobywa swój jad, więc nie jest tak, jakby człowiek zabił go bezpośrednio, ale tylko pośrednio, i nie jest za to odpowiedzialny. Halacha jest zgodna z mędrcami.] Jeśli ktoś uderzył sąsiada kamieniem lub pięścią, a oni przepowiedzieli, że umrze, [(ale jeśli przepowiedzieli, że będzie żył, nawet rabini uważają, że on nie ponosi odpowiedzialności)], a jego stan poprawił się, [po czym przepowiedzieli, że będzie żył], a potem pogorszył się i umarł, ponosi odpowiedzialność. R. Nechemiasz mówi, że nie ponosi odpowiedzialności, gdyż istnieją przesłanki [że nie umarł z powodu tego ciosu].