Talmud do Sanhedryn 10:4
אַנְשֵׁי עִיר הַנִּדַּחַת אֵין לָהֶן חֵלֶק לָעוֹלָם הַבָּא, שֶׁנֶּאֱמַר (שם יג) יָצְאוּ אֲנָשִׁים בְּנֵי בְלִיַּעַל מִקִּרְבֶּךָ וַיַּדִּיחוּ אֶת ישְׁבֵי עִירָם. וְאֵינָן נֶהֱרָגִים עַד שֶׁיִּהְיוּ מַדִּיחֶיהָ מֵאוֹתָהּ הָעִיר וּמֵאוֹתוֹ הַשֵּׁבֶט, וְעַד שֶׁיֻּדַּח רֻבָּהּ, וְעַד שֶׁיַּדִּיחוּם אֲנָשִׁים. הִדִּיחוּהָ נָשִׁים וּקְטַנִּים אוֹ שֶׁהֻדַּח מִעוּטָהּ אוֹ שֶׁהָיוּ מַדִּיחֶיהָ חוּצָה לָהּ, הֲרֵי אֵלּוּ כִיחִידִים. וּצְרִיכִין שְׁנֵי עֵדִים וְהַתְרָאָה לְכָל אֶחָד וְאֶחָד. זֶה חֹמֶר בַּיְּחִידִים מִבַּמְּרֻבִּים, שֶׁהַיְּחִידִים בִּסְקִילָה, לְפִיכָךְ מָמוֹנָם פָּלֵט. וְהַמְּרֻבִּים בְּסַיִף, לְפִיכָךְ מָמוֹנָם אָבֵד:
Ludzie z miasta skazanego (za bałwochwalstwo) nie mają udziału w przyszłym świecie, a mianowicie. (Księga Powtórzonego Prawa 13:14): „Wyszli spośród was mężowie nieprawości (belial) i zbłądzili mieszkańców swego miasta”. [("men of belial" :) mężczyźni, którzy nie powstają (einam olim) przy zmartwychwstaniu. A ci, którzy zbłądzili, są podobni do tych, którzy się zbłądzili (pod tym względem)]. I nie zostaną zabici (mieczem), chyba że podżegacze (do bałwochwalstwa) będą z tego samego miasta, [jest napisane: "i zbłądzili mieszkańców swego miasta", a nie mieszkańców innego miasta] iz tego samego plemienia [jest napisane: „z pośród was”—ze środka samego plemienia] i (nie zabijają ich mieczem), chyba że większość [miasta] jest podburzona [jest napisane: „mieszkańcy ich miasta”, co oznacza „mieszkanie” miasto, czyli większość.], chyba że ludzie ich zachęcają. Jeśli byli podburzani przez kobiety lub nieletni, lub jeśli tylko mniejszość była podżegana, lub jeśli podżegacze byli poza nią (tj. Z innego miasta), to jako jednostki [służyli bałwochwalstwu]. Są oni rozstrzeliwani przez ukamienowanie, a ich majątek „ucieka”] i [mieszkańcy potępionego miasta] wymagają dwóch świadków i ostrzeżenia dla każdego. [Mnożyliby sądy, a ktokolwiek, kto był uznany za bałwochwalczego ze świadkami i ostrzeżeniem, był oddzielany, aż ustalono, czy oni (oddzieleni) byli większością. Gdyby tak było, byli doprowadzani do wielkiego bet-din, gdzie zakończył się ich wyrok i zostali straceni mieczem, a ich majątek został zniszczony. A jeśli okaże się, że nie stanowią większości w mieście, stracono ich przez ukamienowanie, a ich majątek „uciekł”]. Jest to surowość dla jednostek (straconych za bałwochwalstwo) w stosunku do ludności—że osoby (są wykonywane) przez ukamienowanie, z tego powodu ich własność ucieka; a lud (zostaje stracony) mieczem, z tego powodu ich majątek zostaje zniszczony.