Talmud do Sanhedryn 1:6
סַנְהֶדְרִי גְדוֹלָה הָיְתָה שֶׁל שִׁבְעִים וְאֶחָד, וּקְטַנָּה שֶׁל עֶשְׂרִים וּשְׁלֹשָׁה. וּמִנַּיִן לַגְּדוֹלָה שֶׁהִיא שֶׁל שִׁבְעִים וְאֶחָד, שֶׁנֶּאֱמַר (במדבר יא) אֶסְפָה לִּי שִׁבְעִים אִישׁ מִזִּקְנֵי יִשְׂרָאֵל, וּמֹשֶׁה עַל גַּבֵּיהֶן, הֲרֵי שִׁבְעִים וְאֶחָד. רַבִּי יְהוּדָה אוֹמֵר, שִׁבְעִים. וּמִנַּיִן לַקְּטַנָּה שֶׁהִיא שֶׁל עֶשְׂרִים וּשְׁלֹשָׁה, שֶׁנֶּאֱמַר (שם לה) וְשָׁפְטוּ הָעֵדָה וְגוֹ' וְהִצִּילוּ הָעֵדָה, עֵדָה שׁוֹפֶטֶת וְעֵדָה מַצֶּלֶת, הֲרֵי כָאן עֶשְׂרִים. וּמִנַּיִן לָעֵדָה שֶׁהִיא עֲשָׂרָה, שֶׁנֶּאֱמַר (שם יד) עַד מָתַי לָעֵדָה הָרָעָה הַזֹּאת, יָצְאוּ יְהוֹשֻׁעַ וְכָלֵב. וּמִנַּיִן לְהָבִיא עוֹד שְׁלֹשָׁה, מִמַּשְׁמַע שֶׁנֶּאֱמַר (שמות כג) לֹא תִהְיֶה אַחֲרֵי רַבִּים לְרָעֹת, שׁוֹמֵעַ אֲנִי שֶׁאֶהְיֶה עִמָּהֶם לְטוֹבָה, אִם כֵּן לָמָּה נֶאֱמַר (שם) אַחֲרֵי רַבִּים לְהַטֹּת, לֹא כְהַטָּיָתְךָ לְטוֹבָה הַטָּיָתְךָ לְרָעָה. הַטָּיָתְךָ לְטוֹבָה עַל פִּי אֶחָד, הַטָּיָתְךָ לְרָעָה עַל פִּי שְׁנַיִם, וְאֵין בֵּית דִּין שָׁקוּל, מוֹסִיפִין עֲלֵיהֶם עוֹד אֶחָד, הֲרֵי כָאן עֶשְׂרִים וּשְׁלֹשָׁה. וְכַמָּה יְהֵא בְעִיר וּתְהֵא רְאוּיָה לְסַנְהֶדְרִין, מֵאָה וְעֶשְׂרִים. רַבִּי נְחֶמְיָה אוֹמֵר, מָאתַיִם וּשְׁלשִׁים, כְּנֶגֶד שָׂרֵי עֲשָׂרוֹת:
Wielki Sanhedryn składał się z siedemdziesięciu jeden sędziów, a mniejszy sanhedryn z dwudziestu trzech. Skąd pochodzi, że Wielki Sanhedryn składał się z siedemdziesięciu jeden? Z (Lb 11:16): „Zbierzcie mi siedemdziesięciu mężów ze starszych Izraela”, a nad nimi Mojżesza [tzn. (Tamże 17): „I będą z tobą nosić”—razem z tobą], co daje siedemdziesiąt jeden. R. Juda mówi: Siedemdziesiąt. [Wyjaśnia „z tobą” jako „podobny do ciebie”, a nie, że musi siedzieć z nimi w sądzie. Halacha nie jest zgodna z R. Judą]. A skąd wynika, że mniejsze składały się z dwudziestu trzech? Z (tamże 35: 24-25): „A zbór będzie sądził… a zbór ocali”. Zgromadzenie sędziów [tj. Dziesięć reguł jest winnych], a kongregacja ratuje [tj. Dziesięć reguł jest niewinnych], czyniąc dwadzieścia. [tj. Wyprowadzamy z tego, że musi być dwadzieścia. Jeśli są podzieleni, dziesięciu jest winnych, a dziesięciu niewinnych.] A skąd wynika, że „zgromadzenie” to dziesięć? Od (tamże 14:27): „Jak długo to złe zgromadzenie” (szpiegów), Jehoszua i Kalew zostaną wykluczeni (z dwunastu). A skąd te trzy dodatkowe wyprowadzenia? Z (Księga Wyjścia 23: 2): „Nie chodźcie po wielu na złe”, rozumiem, że powinienem być z nimi na dobre. Dlaczego więc trzeba mi mówić (tamże): „Po wielu skłonić się”? (Do nauczenia :) Nie tak, jak skłonność do czynienia dobra (uniewinnienie) jest skłonnością do zła (przekonanie). Twoja skłonność do dobra jest (w większości) jednym; Twoja skłonność do choroby wymaga (większości) dwóch (ponad minimum dziesięciu). A ponieważ nie możemy mieć podzielonego bet-din, dodajemy kolejny, uzyskując dwadzieścia trzy. [Werset jest rozumiany w ten sposób: „Nie szukaj wielu za chorych”, aby skazać większością głosów jednego nad tymi, którzy orzekają o uniewinnienie; ale „po wielu do pochylenia”—z dwojgiem, nawet dla chorych, kiedy jest ich więcej za skazanie niż za uniewinnienie. Dlatego koniecznie potrzeba dwudziestu trzech. Nie może być mniej niż dziesięć wyroków uniewinniających—a mianowicie: „A zbór ocali”, tak aby przekonanie nie było możliwe przy mniej niż dwunastu. („a ponieważ nie możemy mieć podzielonego bet-dina” :) Bet-din nie może być parzyste; bo gdyby (tak było i) zostały rozdzielone (w ich decyzji), mielibyśmy połowę na połowę, tak aby „Twoje skłonności do dobra są u jednego” nie mogły zostać osiągnięte. Dlatego dodaje się dodatkowego sędziego, czyli dwudziestu trzech.] A ile musi być w mieście, aby kwalifikowało się do sanhedrynu (dwudziestu trzech)? Sto dwadzieścia. [Gemara wyjaśnia: dwadzieścia trzy, mały sanhedryn; trzy rzędy po dwadzieścia trzy, każdy siedzący przed nimi, z których można dodać do sędziów, jeśli będzie to konieczne (patrz 4: 4); dziesięciu „próżniaków” (tj. dziesięciu, którzy są bezczynni w pracy i stale siedzą w domu nauki; dwóch skrybów, którzy zapisują słowa tych, którzy rządzą za uniewinnienie, i tych, którzy rządzą za skazaniem; dwóch chazanim, sekstonów bet-dina , do nakładania ran, jeśli jest to wymagane, i wzywania stron sporu; dwóch stron procesowych; dwóch świadków; dwóch, którzy ogłaszają ich zomeminami („intryga”); dwóch, którzy ogłaszają zomemin, zomemin; dwóch (charytatywnych) zbieraczy i trzeci, aby rozdać dobroczynność ( dobroczynność zbierana przez dwóch i rozdzielana przez trzech); list krwi, pisarz; i nauczyciel małych dzieci— co daje sto dwadzieścia.] R. Nechemiasz mówi: Dwieście trzydzieści, co odpowiada „oficerom dziesiątek” [tj. dwudziestu trzem dziesiątkom —tak, aby każdy sędzia był dziesięcioosobowym urzędnikiem, a mniej niż ten nie był uważany za „autorytet”. Halacha nie jest zgodna z R. Nechemiaszem.]