Talmud do Para 12:5
אוֹחֵז הוּא הַטָּהוֹר בַּקַּרְדֹּם הַטָּמֵא בִּכְנָפוֹ, וּמַזֶּה עָלָיו. אַף עַל פִּי שֶׁיֵּשׁ עָלָיו כְּדֵי הַזָּיָה, טָהוֹר. כַּמָּה יְהֵא בַמַּיִם וְיִהְיֶה בָהֶם כְּדֵי הַזָּיָה. כְּדֵי שֶׁיַּטְבִּיל רָאשֵׁי גִבְעוֹלִין וְיַזֶּה. רַבִּי יְהוּדָה אוֹמֵר, רוֹאִים אוֹתָם כְּאִלּוּ הֵן עַל אֵזוֹב שֶׁל נְחשֶׁת:
Ten, kto jest czysty, może chwycić nieczystą siekierę za fałd swojej odzieży i pokropić nią. Nawet jeśli [po pokropieniu] ma na sobie [wystarczającą] ilość wody do pokropienia, on jest czysty. [Generalnie noszenie wód czatatu czyni człowieka nieczystym, ale w tym przypadku wody już zrobiły swoją micwę, jak wspomniano w poprzedniej Misznie.] A ile musi być wody, aby można było ją spryskać? [Wystarczająco], aby można było zanurzyć czubki łodyg i posypać. Rabin Jehuda mówi: Widzimy je tak, jakby były na hizopie miedzi [tzn. Bierzemy pod uwagę również wodę, która została wchłonięta i nie jest już widoczna, ponieważ miedź nie wchłania].