Talmud do Para 12:2
הִזָּה, סָפֵק מִן הַחוּט, סָפֵק מִן הַכּוּשׁ, סָפֵק מִן הַגִּבְעוֹל, הַזָּיָתוֹ פְסוּלָה. הִזָּה עַל שְׁנֵי כֵלִים, סָפֵק עַל שְׁנֵיהֶם הִזָּה, סָפֵק מֵחֲבֵרוֹ מִצָּה עָלָיו, הַזָּיָתוֹ פְסוּלָה. מַחַט שֶׁהִיא נְתוּנָה עַל הַחֶרֶס, וְהִזָּה עָלֶיהָ, סָפֵק עַל הַמַּחַט הִזָּה, סָפֵק מִן הַחֶרֶס מִצָּה עָלֶיהָ, הַזָּיָתוֹ פְסוּלָה. צְלוֹחִית שֶׁפִּיהָ צַר, טוֹבֵל וּמַעֲלֶה כְדַרְכּוֹ. רַבִּי יְהוּדָה אוֹמֵר, הַזָּיָה רִאשׁוֹנָה. מֵי חַטָּאת שֶׁנִּתְמַעֲטוּ, טוֹבֵל אֲפִלּוּ רָאשֵׁי גִבְעוֹלִין וּמַזֶּה, וּבִלְבַד שֶׁלֹּא יְסַפֵּג. נִתְכַּוֵּן לְהַזּוֹת לְפָנָיו וְהִזָּה לְאַחֲרָיו, לְאַחֲרָיו וְהִזָּה לְפָנָיו, הַזָּיָתוֹ פְסוּלָה. לְפָנָיו, וְהִזָּה עַל הַצְּדָדִין שֶׁלְּפָנָיו, הַזָּיָתוֹ כְשֵׁרָה. מַזִּין עַל הָאָדָם מִדַּעְתּוֹ וְשֶׁלֹּא מִדַּעְתּוֹ. מַזִּין עַל הָאָדָם וְעַל הַכֵּלִים, וַאֲפִלּוּ הֵן מֵאָה:
Jeśli ktoś pokropił, ale jest wątpliwość, czy [spryskał] ze sznurka, czy z rózgi [używanej do wydłużania krótkiego hizopu], czy też z łodygi [samego hizopu], jego pokropienie jest nieważne. Jeśli ktoś pokropił dwa naczynia, ale istnieje wątpliwość, czy spryskał je oba [z hizopu], czy też [że woda na jednym z nich spryskała] z drugiego [naczynia] i na to, jego spryskanie jest nieważny. Igła, która została umieszczona na glinie, jeśli ktoś na nią spryskał, ale jest wątpliwość, czy spryskał igłę, czy [że woda rozprysnęła się] z gliny na nią, jego spryskanie jest nieważne [tj. Igła pozostaje zanieczyszczony]. Kolba z wąskimi ustami [zawierająca wodę czatatową ], zanurza się [hizop w] i unosi jak zwykle. Rabin Jehuda mówi: [tylko] pierwsze zraszanie [można robić regularnie; ale w przypadku późniejszego spryskiwania istnieje obawa, że hizop utknie w wlocie kolby i będzie wchłaniał się tylko ze ścian, co może uniemożliwić prawidłowe zanurzenie]. Gadat wody, które zmniejszyły się [tj. Zaczęły się wypływać], zanurza się nawet czubki łodyg i spryskuje, o ile nie wchłania [wody z boków lub dna naczynia, ponieważ musi być zanurzenie]. Jeśli ktoś zamierzał spryskać do przodu i spryskał do tyłu, [lub] do tyłu i spryskał do przodu, jego zraszanie jest nieważne; do przodu i skropił na boki przed sobą, jego zraszanie jest ważne. Można spryskać osobę, czy to świadomością, czy bez niej. Kropimy osobę i naczynia nawet po sto [w jednym zraszaniu, o ile dopłynie do nich woda, z zamiarem zraszacza].