Talmud do Nidda 2:1
כָּל הַיָּד הַמַּרְבָּה לִבְדֹּק בְּנָשִׁים, מְשֻׁבַּחַת. וּבַאֲנָשִׁים, תִּקָּצֵץ. הַחֵרֶשֶׁת וְהַשּׁוֹטָה וְהַסּוּמָא וְשֶׁנִּטְרְפָה דַעְתָּהּ, אִם יֶשׁ לָהֶן פִּקְחוֹת, מְתַקְּנוֹת אוֹתָן וְהֵן אוֹכְלוֹת בַּתְּרוּמָה. דֶּרֶךְ בְּנוֹת יִשְׂרָאֵל, מְשַׁמְּשׁוֹת בִּשְׁנֵי עִדִּים, אֶחָד לוֹ וְאֶחָד לָהּ. הַצְּנוּעוֹת מְתַקְּנוֹת לָהֶן שְׁלִישִׁי, לְתַקֵּן אֶת הַבָּיִת:
Każda ręka, która często się przygląda kobietom, jest godna pochwały; a jeśli chodzi o mężczyzn, powinno zostać odcięte. Jeśli chodzi o kobietę głuchą, obłąkaną, niewidomą lub kobietę, której poznanie jest upośledzone, jeśli mają zdolne kobiety [do opieki nad nimi], przygotowują je [tj. Pomagają im sprawdzić się i zanurzyć w czystości] i mogą wtedy jeść terumah [część plonu podanego kapłanom, która zostaje określona jako taka po separacji i może być spożywana tylko przez kapłanów lub ich domowników, a której nie wolno czynić nieczystym]. Jest to sposób, w jaki córki Izraela mają współżycie, używając dwóch szat w kratkę [dosłownie: świadkowie], jednej dla niego, a drugiej dla niej. Skromne przygotowują trzecią, aby przygotować się [dosłownie: dom, przed stosunkiem].