Talmud do Nedarim 11:4

קוֹנָם שֶׁאֵינִי עוֹשָׂה עַל פִּי אַבָּא, וְעַל פִּי אָבִיךָ, וְעַל פִּי אָחִי, וְעַל פִּי אָחִיךָ, אֵינוֹ יָכוֹל לְהָפֵר. שֶׁאֵינִי עוֹשָׂה עַל פִּיךָ, אֵינוֹ צָרִיךְ לְהָפֵר. רַבִּי עֲקִיבָא אוֹמֵר, יָפֵר, שֶׁמָּא תַעְדִּיף עָלָיו יוֹתֵר מִן הָרָאוּי לוֹ. רַבִּי יוֹחָנָן בֶּן נוּרִי אוֹמֵר, יָפֵר, שֶׁמָּא יְגָרְשֶׁנָּה וּתְהִי אֲסוּרָה עָלָיו:

(Jeśli powiedziała :) „Konam, że nie pracuję dla ust mojego ojca”, „dla ust Twojego ojca”, „dla ust mojego brata” lub „dla ust Twojego brata”, nie może tego unieważnić. [tj. jeśli powiedziała: „Hekdesh („ oddany ”) będzie całą moją pracą od przyjścia do ust mojego ojca”; to znaczy, że mój ojciec nie może skorzystać z mojego dzieła, nie może go unieważnić; bo to nie są „rzeczy między nim a nią”. I wszyscy się z tym zgadzają, że jeśli ona zabroni innym czerpania z niej pożytku, jej mąż nie może tego unieważnić.] (Jeśli powiedziała: „Konam”), że nie pracuję dla twoich ust, nie musi tego anulować. [Bo jest wobec niego zobowiązana. I chociaż hekdesz rozwiązuje zobowiązania, mędrcy wzmocnili jej zobowiązanie wobec męża, przysięgającemu nie umożliwiono rozwiązania tego zobowiązania.] R. Akiva mówi: Powinien to anulować, ponieważ mogłaby zarabiać oprócz tego, co mu się powraca [i „hekdesh” zaczyna obowiązywać po tym dodaniu, nie powraca do niego. Dlatego musi ją unieważnić; a unieważnienie jest przydatne, przysięga pociągająca za sobą „sprawy między nim a nią”, niemożliwe jest, aby dodatek nie został zmieszany z tym, co powraca do jej męża.] R. Yochanan ur. Nuri mówi: Powinien to unieważnić, żeby się z nią nie rozwiódł i nie wolno jej było do niego wracać. [A jej podstawowe dzieło wymaga unieważnienia, aby nie rozwiódł się z nią, a jej zobowiązanie wobec męża nie zostało rozwiązane, po czym przysięga wejdzie w życie i nie będzie mogła do niego wrócić. Halacha jest zgodna z R. Yochanan b. Nuri. (I mówimy o przykładzie, w którym mówi: „Niech moje ręce będą hekdesh do ich Stwórcy”, a ręce są „na świecie” (aby nie przysięgała w odniesieniu do „czegoś, czego nie ma na świecie” ), a hekdesh „bierze na siebie”.]

Jerusalem Talmud Ketubot

HALAKHAH: “If somebody dedicates his wife’s earnings,” etc. Rebbi Meïr says, it is sanctified as his property¹⁰⁵Rebbi Meïr holds that a man means what he says (Nazir 2:1, 51d 1. 16; Babli Arakhin 5a). Since he must agree with R. Joḥanan the Alexandrian and everybody else that nobody can dedicate anything that is not under his control, he will interpret the husband’s vow not that he dedicates the future earnings of his wife but he dedicates her hands for what they will produce in the future. Since the hands do exist and the wife is required to work for him, the vow is valid.. Rebbi Joḥanan the Alexandrian says, it is profane as his property¹⁰⁶Nobody can dedicate anything that is not under his control; the husband can appropriate his wife’s work for himself as profane property.. ¹⁰⁷The following text is from Nedarim 11:4, Notes 50–53. In the Babli, 57b, different but similarly sounding explanations are given in the names of the Babylonians Rav and Samuel. Rebbi Simeon ben Laqish said, they disagree about the excess over five tetradrachmas. He explains it in the case of one who supports his wife with food but does not give her an obolus for her needs⁵¹Since a woman divorced after the definitive marriage but before sexual relations can claim only a ketubah of a mina, it is at the end. But since she still is a virgin, it is the beginning. The definition of R. Ze‘ira leads to the construction of a self-contradictory case; it should be rejected., as we stated: “If he does not give her an obolus for her needs, what she earns is hers”. Rebbi Joḥanan said, they disagree about the excess left after [the husband’s] death; for he explains it if he does not support her with food. But if he supports her with food, everybody agrees that it became dedicated.¹⁰⁸End of the parallel in Nedarim. Rebbi Ze‘ira said, what one states there¹⁰⁹In Babylonia. The baraita is not in the Babli. supports Rebbi Joḥanan: “When was this said? If he does not feed her. But if he feeds her, everybody agrees that it was sanctified.” But is not everything a wife has subject to the husband’s claim to its yield¹¹⁰In the absence of a written contract to the contrary, the husband is the administrator of the wife’s property; he is paid for his efforts by the cash yield of the property (Mishnah 6:1). Therefore, while he has no property rights to his wife’s excess earnings, by the ketubah he has a contractual interest in the increase of property generated by these earnings since such an increase could increase the cash yield which will be his. Therefore, he should be an interested party and his vow should be recognized by both R. Meïr and R. Joḥanan the Alexandrian without restrictions. This argument is too far-fetched to merit an answer.?

Ask RabbiBookmarkShareCopy

Poprzedni werset Cały rozdział Następny werset