Talmud do Menachot 5:6

אֵלּוּ טְעוּנִין תְּנוּפָה וְאֵין טְעוּנִין הַגָּשָׁה, לֹג שֶׁמֶן שֶׁל מְצֹרָע וַאֲשָׁמוֹ, וְהַבִּכּוּרִים כְּדִבְרֵי רַבִּי אֱלִיעֶזֶר בֶּן יַעֲקֹב, וְאֵמוּרֵי שַׁלְמֵי יָחִיד וְחָזֶה וָשׁוֹק שֶׁלָּהֶן, אֶחָד אֲנָשִׁים, וְאֶחָד נָשִׁים, בְּיִשְׂרָאֵל אֲבָל לֹא בַאֲחֵרִים, וּשְׁתֵּי הַלֶּחֶם, וּשְׁנֵי כִבְשֵׂי עֲצָרֶת. כֵּיצַד הוּא עוֹשֶׂה, נוֹתֵן שְׁתֵּי הַלֶּחֶם עַל גַּבֵּי שְׁנֵי כְבָשִׂים, וּמַנִּיחַ שְׁתֵּי יָדָיו מִלְּמַטָּן, מוֹלִיךְ וּמֵבִיא, מַעֲלֶה וּמוֹרִיד, שֶׁנֶּאֱמַר (שמות כט), אֲשֶׁר הוּנַף וַאֲשֶׁר הוּרָם. תְּנוּפָה הָיְתָה בַמִּזְרָח, וְהַגָּשָׁה בַּמַּעֲרָב. וּתְנוּפוֹת קוֹדְמוֹת לְהַגָּשׁוֹת. מִנְחַת הָעֹמֶר וּמִנְחַת קְנָאוֹת, טְעוּנוֹת תְּנוּפָה וְהַגָּשָׁה. לֶחֶם הַפָּנִים וּמִנְחַת נְסָכִים, לֹא תְנוּפָה וְלֹא הַגָּשָׁה:

Wymagają one machania, ale nie zbliżania się: Dziennik [konkretna jednostka objętości] oliwy trędowatego i jego ofiara za winę, pierwsze owoce, według rabina Eliezera ben Yaakova, wnętrzności jednostki's shelamim [ofiara, której różne części są pochłaniane przez właścicieli, Kohanim i ogień na ołtarzu] oraz jego pierś i udo, czy to ofiary mężczyzn, czy kobiet, Izraelitów, ale nie innych; dwa chleby i dwa baranki z Atzeret [inna nazwa Szawuot, święto plonów]. Jak on wykonuje [machanie]? Kładzie dwa bochenki na dwóch barankach, wkłada pod nie dwie ręce i macha nimi do przodu i do tyłu, w górę i w dół, ponieważ jest napisane: „macha się i podnosi” (Wj 29:27). Machanie odbywało się po stronie wschodniej [ołtarza], a przybliżanie po stronie zachodniej. Ceremonia machania poprzedza ceremonię zbliżenia. Ofiara zbożowa omeru i ofiara zbożowa zazdrości wymagają zbliżenia się i machania. Chleba pokładnego i ofiary zbożowej przyniesionej wraz z libacjami nie trzeba zbliżać ani machać.

Jerusalem Talmud Sotah