Talmud do Edujot 3:6
הַשְּׁבוּיָה אוֹכֶלֶת בַּתְּרוּמָה, דִּבְרֵי רַבִּי דוֹסָא. וַחֲכָמִים אוֹמְרִים, יֵשׁ שְׁבוּיָה אוֹכֶלֶת וְיֵשׁ שְׁבוּיָה שֶׁאֵינָהּ אוֹכֶלֶת. כֵּיצַד. הָאִשָּׁה שֶׁאָמְרָה נִשְׁבֵּיתִי וּטְהוֹרָה אָנִי, אוֹכֶלֶת, שֶׁהַפֶּה שֶׁאָסַר הוּא הַפֶּה שֶׁהִתִּיר. וְאִם יֵשׁ עֵדִים שֶׁנִּשְׁבֵּית, וְהִיא אוֹמֶרֶת טְהוֹרָה אָנִי, אֵינָהּ אוֹכֶלֶת:
Uwięziona kobieta [tj. Żona Coheina, która została wzięta do niewoli] zjada terumah [i nie boimy się, że żył z nią Goj i uczynił ją zonah, której terumah jest zabroniona]. To są słowa R. Dossa. A mędrcy mówią: Jest niewola, która je i uwięziona kobieta, która nie je. Jak to? Kobieta, która mówi: „Wzięła mnie do niewoli, ale jestem czysta”, je. Albowiem „język, który zabrania” [tj. Jej powiedzenie „zostałam wzięta do niewoli”] jest językiem, który na to pozwala, [kiedy mówi „ale jestem czysty”. ] A jeśli byli świadkowie [że została wzięta do niewoli], a ona mówi: „Jestem czysty”, to nie je.