Odniesienie do Joma 1:7
בִּקֵּשׁ לְהִתְנַמְנֵם, פִּרְחֵי כְהֻנָּה מַכִּין לְפָנָיו בְּאֶצְבַּע צְרֵדָה, וְאוֹמְרִים לוֹ, אִישִׁי כֹהֵן גָּדוֹל, עֲמֹד וְהָפֵג אַחַת עַל הָרִצְפָּה. וּמַעֲסִיקִין אוֹתוֹ עַד שֶׁיַּגִּיעַ זְמַן הַשְּׁחִיטָה:
Gdyby zaczął kiwać głową, pirchei kehunah (młodzi kapłani) uderzyliby przed nim (etzba tzreidah) [("pirchei kehunah" :) Młodzież, której brody właśnie zaczęły kiełkować (karaluch ratunkowy) nazywają się "pirchei". („etzba tzreidah” :) palec w pobliżu kciuka. „tzreidah” = „tzarata deda” („ten jeden pasuje), tj. dopasowanie kciuka, który do niego przylega. Łączyli kciuk z palcem najbliższym i puszczali go trzaskiem, tak aby arcykapłan nie zasnąć] i mówili do niego: „Panie nasz, arcykapłanie, wstań [na nogi] i usuń (hafeg) to [ciepło] raz na [marmurową] podłogę”, [chłód nogi rozpraszające senność. "hafeg" = "usunąć", jak w (Beitzah 14a): "mefigin ta'aman" ("ich smak jest usunięty")] i zajmowaliby go w ten sposób aż do czasu uboju ( poranny tamid).