Odniesienie do Sukka 4:4
מִצְוַת לוּלָב כֵּיצַד. יוֹם טוֹב הָרִאשׁוֹן שֶׁל חָג שֶׁחָל לִהְיוֹת בְּשַׁבָּת, מוֹלִיכִין אֶת לוּלְבֵיהֶן לְהַר הַבַּיִת, וְהַחַזָּנִין מְקַבְּלִין מֵהֶן וְסוֹדְרִין אוֹתָן עַל גַּב הָאִצְטַבָּא, וְהַזְּקֵנִים מַנִּיחִין אֶת שֶׁלָּהֶן בַּלִּשְׁכָּה. וּמְלַמְּדִים אוֹתָם לוֹמַר, כָּל מִי שֶׁמַּגִּיעַ לוּלָבִי בְיָדוֹ, הֲרֵי הוּא לוֹ בְמַתָּנָה. לְמָחָר מַשְׁכִּימִין וּבָאִין, וְהַחַזָּנִין זוֹרְקִין אוֹתָם לִפְנֵיהֶם. וְהֵן מְחַטְּפִין וּמַכִּין אִישׁ אֶת חֲבֵרוֹ. וּכְשֶׁרָאוּ בֵית דִּין שֶׁבָּאוּ לִידֵי סַכָּנָה, הִתְקִינוּ שֶׁיְּהֵא כָל אֶחָד וְאֶחָד נוֹטֵל בְּבֵיתוֹ:
Micwa z lulav —jak to? (tj. jak spełnili to w świątyni w szabat?) Gdyby pierwszy dzień święta wypadł w szabat, zabierali swoje lulavimy na Wzgórze Świątynne [w szabat] i kościelni [którzy byli tam dla potrzeby zboru] zabrał ich i ułożył na szczycie Itzteva. [Kwadrat Wzgórza Świątynnego był otoczony itztevaoth (kolumnadami), gdzie ludzie siedzieli, a które były zakryte przed deszczem.] I starsi, [którzy martwili się, że zostaną potrąceni, kiedy przyszli następnego dnia po swoje lulavim] zostawiłby ich w liszkah. I [bet-din] nauczyli ich [wszystkich ludzi] mówić: „Jeśli ktoś inny dostanie mój lulav, to jego prezent” [aby nie miał statusu „skradzionego” lub „pożyczonego” przez niego.] Nazajutrz wstawali wcześnie i przychodzili, a kościelni rzucali ich (lulavim) przed nimi. Chwytali się ich (próbując zdobyć własne) i zadawali ciosy. Kiedy Beth-Din zobaczył, że jest w tym niebezpieczeństwo, postanowili, że każdy weźmie w domu swój własny lulav.