Odniesienie do Szewiit 7:7
וֶרֶד חָדָשׁ שֶׁכְּבָשׁוֹ בְּשֶׁמֶן יָשָׁן, יְלַקֵּט אֶת הַוֶּרֶד. וְיָשָׁן בְּחָדָשׁ, חַיָּב בַּבִּעוּר. חָרוּבִין חֲדָשִׁים שֶׁכְּבָשָׁן בְּיַיִן יָשָׁן, וִישָׁנִים בְּחָדָשׁ, חַיָּבִין בַּבִּעוּר. זֶה הַכְּלָל, כָּל שֶׁהוּא בְנוֹתֵן טַעַם, חַיָּב לְבַעֵר, מִין בְּשֶׁאֵינוֹ מִינוֹ. וּמִין בְּמִינוֹ, כָּל שֶׁהוּא. שְׁבִיעִית אוֹסֶרֶת כָּל שֶׁהוּא בְּמִינָהּ, וְשֶׁלֹּא בְמִינָהּ, בְּנוֹתֵן טָעַם:
Nową różę [tj. Wyhodowaną w roku szabatowym], która była marynowana w starym oleju [tj. Wyhodowana przed rokiem szabatowym], można wziąć różę [z oliwy i zjeść ją]. Ale stara [róża] w nowej [oliwie] wymaga Bi'ur . Nowy chleb świętojański marynowany w winie olejowym lub stary [chleb świętojański] w nowym [winie] wymagają Bi'ur . Taka jest zasada: wszystko [z roku szabatowego], co jest [w ilości, która] przenosi smak [na inny pokarm], wymaga Bi'ur [jeśli] jest to gatunek należący do innego gatunku. Ale gatunek w swoim własnym gatunku, dla dowolnej ilości [wymaga Bi'ur ]. Zakazy sabatowe mają zastosowanie do dowolnej ilości gatunku w jego własnym gatunku, a [w przypadku gatunku] nie w jego własnym gatunku, [mają one zastosowanie] tylko wtedy, gdy [ilość jest wystarczająca] do przeniesienia smaku.