Odniesienie do Szekalim 2:4
אָמַר רַבִּי שִׁמְעוֹן, מַה בֵּין שְׁקָלִים לְחַטָאת. שְׁקָלִים יֵשׁ לָהֶם קִצְבָה, וְחַטָאת אֵין לָהּ קִצְבָה. רַבִּי יְהוּדָה אוֹמֵר, אַף לִשְׁקָלִים אֵין לָהֶן קִצְבָה, שֶׁכְּשֶׁעָלוּ יִשְׂרָאֵל מִן הַגּוֹלָה הָיוּ שׁוֹקְלִים דַּרְכּוֹנוֹת, חָזְרוּ לִשְׁקוֹל סְלָעִים, חָזְרוּ לִשְׁקוֹל טְבָעִין, וּבִקְּשׁוּ לִשְׁקֹל דִּינָרִים. אָמַר רַבִּי שִׁמְעוֹן, אַף עַל פִּי כֵן, יַד כֻּלָּן שָׁוָה. אֲבָל חַטָאת, זֶה מֵבִיא בְּסֶלַע וְזֶה מֵבִיא בִּשְׁתַּיִם וְזֶה מֵבִיא בְּשָׁלשׁ:
R. Szymon powiedział: Jaka jest różnica między szekalim a ofiarą za grzech? [Dlaczego Beth Hillel mówi, że jeśli ktoś odkłada pieniądze, mówiąc: „To jest za mój szekel”, nadwyżka spada, podczas gdy jeśli mówi: „To jest na moją ofiarę za grzech”, przyznają Beth Shammai, że tak jest darem (dla hekszesz)?] Szekalim ma określoną kwotę, [jest napisane (Księga Wyjścia 30:15): „Bogaty nie da więcej, a ubogi nie da mniej”. Dlatego musiał on mieć na myśli tylko szekla, a reszta to „hekdesz w błędzie”], ale ofiara za grzech nie ma ustalonej kwoty. [Jeśli chce, może przynieść ofiarę za grzech za matkę'ach srebra, a jeśli zechce, może przynieść jedną za dużą sumę. Dlatego pieniądze „biorą”, a nadwyżka jest darem]. R. Juda mówi: Nawet szekali nie mają określonej kwoty! Gdy Izrael wychodził z wygnania, jako sykel dawali ciemnosonet. [Darkon był monetą królestwa Medean. Była ze złota, warta dwa selaim i była standardową monetą handlową. I tak jak w czasie pierwszej świątyni, gdy ich monetą był sykel, dawali pół sykla; teraz też, gdy był to darkon, dawaliby pół-darkona]. Potem wrócili do selaim. [Po panowaniu Medów, Darkon został unieważniony i powrócili do handlu z selaim, ich oryginalna waluta wybita w czasie pierwszej Świątyni, i dali pół szekla, jak na początku.] Następnie powrócili do tevain. [Standardową walutą stał się tewain, tj. Pół szekla]. Chcieli dać dinary [tj. Chcieli dać połowę tej monety, jednego dinara (sela to dwa dinary); ale to nie zostało od nich przyjęte. Dozwolone jest bowiem dodawanie do szekla Pisma Świętego zgodnie z różnicą w walucie bitej w tamtym czasie, ale nie umniejsza jej znaczenia. Widzimy więc, że szekali również nie mają ustalonej kwoty, czasami są więcej, czasami mniej, dając zawsze pół szekla tamtych czasów.] R. Szymon przyłączył się: Mimo to każdy dawał jednakowo [tj. Szekalim nadal nie może być porównany do ofiary za grzech. Przez cały czas pół szekla było jednakowe dla wszystkich—każdy dał pół sykla tego czasu.] Ale (kwota) ofiary za grzech [nigdy nie jest równa za wszystkich:] Ten przynosi (ofiarę za grzech) jako sela; ten jeden dla dwóch (selaim) i ten jeden dla trzech. [I tutaj dochodzimy do wniosku, że uzasadnienie Beth Hillel jest zgodne z R. Szimonem.]