Odniesienie do Pea 5:2
שִׁבֹּלֶת שֶׁבַּקָּצִיר וְרֹאשָׁהּ מַגִּיעַ לַקָּמָה, אִם נִקְצְרָה עִם הַקָּמָה, הֲרֵי הִיא שֶׁל בַּעַל הַבַּיִת, וְאִם לָאו, הֲרֵי הִיא שֶׁל עֲנִיִּים. שִׁבֹּלֶת שֶׁל לֶקֶט שֶׁנִּתְעָרְבָה בַגָּדִישׁ, מְעַשֵּׂר שִׁבֹּלֶת אַחַת וְנוֹתֵן לוֹ. אָמַר רַבִּי אֱלִיעֶזֶר, וְכִי הֵיאַךְ הֶעָנִי הַזֶּה מַחֲלִיף דָּבָר שֶׁלֹּא בָא בִרְשׁוּתוֹ. אֶלָּא מְזַכֶּה אֶת הֶעָנִי בְּכָל הַגָּדִישׁ, וּמְעַשֵּׂר שִׁבֹּלֶת אַחַת וְנוֹתֵן לוֹ:
[Niezebrany] kłos zboża [na obszarze już zebranym], którego czubek może dotykać stojącego zboża - jeśli można go zebrać razem z uprawą stojącą, należy do właściciela nieruchomości; jeśli nie, to należy do biednych. Jeśli kłos zboża, którym jest Leket, jest wymieszany w stosie, jedno ucho musi zostać oddane jako dziesięcina i mu [biednemu człowiekowi]. Rabin Eliezer powiedział: A jak ten biedny człowiek wymienia coś, co nigdy nie trafiło w jego posiadanie? Raczej daje mu cały stos i oddaje dziesięcinę z jednego ucha i daje mu ją [a następnie odzyskuje stos].