Odniesienie do Kilajim 2:3
הָיְתָה שָׂדֵהוּ זְרוּעָה חִטִּים וְנִמְלַךְ לְזָרְעָהּ שְׂעוֹרִים, יַמְתִּין לָהּ עַד שֶׁתַּתְלִיעַ, וְיוֹפַךְ, וְאַחַר כָּךְ יִזְרַע. אִם צִמְּחָה, לֹא יֹאמַר אֶזְרַע וְאַחַר כָּךְ אוֹפָךְ, אֶלָּא הוֹפֵךְ וְאַחַר כָּךְ זוֹרֵעַ. כַּמָּה יְהֵא חוֹרֵשׁ, כְּתַלְמֵי הָרְבִיעָה. אַבָּא שָׁאוּל אוֹמֵר, כְּדֵי שֶׁלֹּא יְשַׁיֵּר רֹבַע לְבֵית סְאָה:
Jeśli pole człowieka zostało zasiane pszenicą, a następnie zdecydował się zasiać je jęczmieniem, musi poczekać, aż [ziarna pszenicy] staną się robakami [zgnije w ziemi], a następnie [musi] odwrócić je [pługiem, tak że nie rośnie], a potem może siać [jęczmień]. Jeśli [pszenica] już wykiełkowała, nie ma mówić: „najpierw zasieję [jęczmień], a potem obrócę”, ale musi to przewrócić, a potem siać. Ile musi orać? Jak forrows [orał] po pierwszym deszczu [szerokie jodły]. Abba Shaul mówi: [On musi orać] tak, aby nie pozostawił [bez orki] tyle [ziemi], ile mieści ćwierć kav do beit se'ah .