Odniesienie do Chullin 7:1
גִּיד הַנָּשֶׁה נוֹהֵג בָּאָרֶץ וּבְחוּצָה לָאָרֶץ, בִּפְנֵי הַבַּיִת וְשֶׁלֹּא בִפְנֵי הַבַּיִת, בְּחֻלִּין וּבְמֻקְדָּשִׁים. וְנוֹהֵג בִּבְהֵמָה וּבְחַיָּה, בְּיָרֵךְ שֶׁל יָמִין וּבְיָרֵךְ שֶׁל שְׂמֹאל. וְאֵינוֹ נוֹהֵג בְּעוֹף, מִפְּנֵי שֶׁאֵין לוֹ כָף. וְנוֹהֵג בְּשָׁלִיל. רַבִּי יְהוּדָה אוֹמֵר, אֵינוֹ נוֹהֵג בְּשָׁלִיל. וְחֶלְבּוֹ מֻתָּר. וְאֵין הַטַּבָּחִין נֶאֱמָנִין עַל גִּיד הַנָּשֶׁה, דִּבְרֵי רַבִּי מֵאִיר. וַחֲכָמִים אוֹמְרִים, נֶאֱמָנִין עָלָיו וְעַל הַחֵלֶב:
Przykazanie dotyczące zakazu spożywania „ścięgna, które skurczyło się” [גיד הנשה] obowiązuje w Ziemi Świętej i poza nią, w czasie istnienia Świątyni i po jej zakończeniu, u zwierząt poddanych ubojowi w celach świeckich [חולין], a także w odniesieniu do ofiar konsekrowanych i dotyczy zwierząt dzikich i domowych, a także prawego i lewego uda zwierzęcia; nie dotyczy to ptactwa, ponieważ nie ma ono „wgłębienia w udach”. Dotyczy płodu w zarodku, a jego łój [חלב] jest dozwolony. Według R. Meira: „Nie można polegać na twierdzeniu rzeźników co do usunięcia גיד הנשה [nerwu kulszowego]”; ale mędrcy utrzymują: „Aby można było na nich polegać pod tym względem i w usuwaniu חלב, czyli łoju”.