Odniesienie do Chullin 10:1
הַזְּרוֹעַ וְהַלְּחָיַיִם וְהַקֵּבָה נוֹהֲגִין בָּאָרֶץ וּבְחוּצָה לָאָרֶץ, בִּפְנֵי הַבַּיִת וְשֶׁלֹּא בִפְנֵי הַבַּיִת, בְּחֻלִּין אֲבָל לֹא בְמֻקְדָּשִׁין. שֶׁהָיָה בַדִּין, וּמָה אִם הַחֻלִּין, שֶׁאֵינָן חַיָּבִין בְּחָזֶה וָשׁוֹק, חַיָּבִין בַּמַּתָּנוֹת, קָדָשִׁים שֶׁחַיָּבִין בְּחָזֶה וָשׁוֹק, אֵינוֹ דִין שֶׁחַיָּבִין בַּמַּתָּנוֹת. תַּלְמוּד לוֹמַר (ויקרא ז), וָאֶתֵּן אֹתָם לְאַהֲרֹן הַכֹּהֵן וּלְבָנָיו לְחָק עוֹלָם, אֵין לוֹ אֶלָּא מַה שֶּׁאָמוּר בָּעִנְיָן:
Prawo dotyczące [prawego] ramienia, dwóch policzków i paszczy, należne kapłanowi jako ofiara, jest obowiązkowe w Ziemi Świętej i poza nią, podczas i po istnieniu Świątyni, i dotyczy zwierząt do zwykłego użytku [ חולין], ale nie do tych używanych jako ofiary konsekrowane. Można by bowiem wywnioskować [w ten sposób], że jeśli w odniesieniu do zwierząt ubitych dla חולין, do których nie ma zastosowania przykazanie [kapłanowi] piersi i nogi przedniej, to jest obowiązkowe dać wyżej wymienione oblacje : wynikałoby z tego a fortiori, że ofiary te należy składać również w odniesieniu do ofiar konsekrowanych, które podlegają darowi z piersi i przedniej nogi; ale jest napisane [Księga Kapłańska 7:34], „[Na pierś falującą, przednią nogę itd.] i dałeś je kapłanowi Aaronowi i jego synom ustawą na wieki”. Dlatego naucza się nas, że kapłan otrzymuje tylko to, co jest określone w tekście [tj. Pierś itd.].